15 sierpnia 2016

Rodzaje adresów IP

Rodzaje adresów IP


Autor: Sebastian Rabenda


Użytkonicy internetu zadają wiele pytań na temat adresów IP. Skąd są, jakie powinny być, a dlaczego ja mam takie, a kolega ma inne... Fora, kanały techniczne IRC itp. są aż zasypane poszczególnymi wątkami na temat IP. Może ten artykuł przybliży co poniektórym tematyke IP zewnętrznych i wewnętrznych.


Adres IP to liczba nadawana interfejsowi sieciowemu. Nie identyfikuje ona jednoznacznie urządzenia, a jedynie identyfikuje elementy warstwy trzeciej modelu ISO/OSI w obrębie sieci lokalnej jak i internetu, czyli adres IP identyfikuje Twój komputer, drukarkę, dysk sieciowy itd. w sieci. Każde urządzenie w danej sieci musi posiadać swój unikalny adres.

Adres IP dzielimy na zewnętrzny i wewnętrzny. Zewnętrzne IP to takie, które pozwala nam komunikować się poprzez Internet. Wewnętrzne jest wykorzystywane do sieci lokalnych. To może trochę o wewnętrznych adresach IP.

Adresy IP w sieciach administratorzy mogą przydzielać na dwa sposoby.

- adresowanie statyczne, czyli admin musi ustawić na każdym hoście odpowiednie IP, maskę, bramę i DNS'y. Plusem takiego rozwiązania jest to, że opiekun sieci ma wtedy dokładną wiedzę jaki komputer ma jakie IP po każdorazowym podłączeniu się do sieci. Wyobraźmy sobie jednak teraz firmę, gdzie jest 1000 komputerów, co chwila któryś się psuje, jedzie do serwisu, inne wracają. To rozwiązanie wtedy nie za bardzo jest praktyczne. Innym czynnikiem na nie jest możliwość pomyłki. Administratorzy to też ludzie. Każdy może po dziesiętnym, czy setnym komputerze pomylić się we wpisywaniu adresu, a wtedy komputer może się nie połączyć z siecią.

Dlatego został wymyślony, a w 1993 roku opublikowany protokół DHCP. Pozwala on na uzyskanie od serwera/routera danych konfiguracyjnych takich właśnie jak: adres IP, maskę sieci, bramę oraz DNS'y.

- adresowanie dynamiczne wykorzystuje właśnie protokół DHCP. Opis działania protokołu DHCP to zupełnie inna bajka. Po krótce jednak jak to działa? Komputery mają ustawione, aby po włączeniu się wyszukały serwer DHCP a następnie prosiły go o przydzielenie adresów. Serwer DHCP z ustawionej puli dzierżawi adres IP danemu hostowi. Urządzenie po wyłączeniu się zwalnia ten numer i jest on na nowo dostępny innym komputerom.

Wewnętrzne adresy IP dzielimy na 3 podstawowe klasy:

klasa sieci IP sieci maska 1-szy host ostatni host liczba hostów
klasa A 10.0.0.0 255.0.0.0 10.0.0.1 10.255.255.254 16777214
klasa B 172.16.0.0 255.240.0.0 172.16.0.1 172.31.255.254 1048574
klasa C 192.168.0.0 255.255.0.0 192.168.0.1 192.168. 255.254 65534

Oczywiście każda klasa może się dzielić na podsieci.

Wewnętrzne IP z powyższych klas możemy używać dowolnie, pamiętając, że w jednej sieci nie mogą być adresy IP z dwóch różnych klas. Z takim adresem nie będziemy mieli jednak dostępu do internetu. Aby mieć dostęp do zewnętrzne sieci globalnej potrzebujemy adresu zewnętrznego. Aby firma uzyskała taki adres musi się zgłosić do RIR - Regionalny Rejestr Internetowy. W domach jednak musimy po prostu wykupić usługę internetu od dostawcy, np. Neostrada, iPlus itd. Standardowo uzyskujemy wtedy jeden adres zewnętrzny. Aby móc podłączyć kilka komputerów do jednego IP zewnętrznego potrzebujemy routera brzegowego, który będzie nam tłumaczył adres wewnętrzny na zewnętrzny (NAT) i dopiero wtedy tak zaadresowany pakiet będzie mógł wędrować po największej sieci - Internecie.

Z powodu ciągle rosnącej liczby urządzeń pracujących w sieciach powstała potrzeba na zwiększenie puli adresów IP. Powstały więc następne wersje IP:

IPv4 - standardowy, opisany powyżej
IPv5
IPv6

IPv5 nie cieszy się popularnością, więc nie będę go szerzej opisywał.

IPv6 działa podobnie jak IPv4, czyli też jest możliwość przypisania statycznego oraz dynamicznego, tyle, że wtedy DHCP również musi być w wersji 6. Adres Ipv6 jest to 128-bitowy , czyli 4 razy dłuższy od IPv4 co pozwala nam ustawić o wiele więcej urządzeń. Zapisuje się w formie kodu szesnastkowego, ponieważ w formie dziesiętnej byłoby to 16 liczb z zakresu od 0-255. Przykładowy adres IPv6: 3ffe:0902:0012:0000:0000:0000:0000:0000


Sebastian Rabenda

Licencjonowane artykuły dostarcza Artelis.pl.

Zasada działania DHCP

Zasada działania DHCP


Autor: Sebastian Rabenda


Większość ludzi, którzy mają styczność z komputerem powinna kojarzyć takie określenie jak DHCP. Co to jednak konkretnie jest? Jak to działa? W poniższym artykule opisuję jak mniej więcej działają serwery DHCP oraz jak to jest, że nasz komputer nie ma IP, a zaraz nagle ma...


DCHP - (ang. Dynamic Host Configuration Protocol - protokół dynamicznego konfigurowania węzłów). Jest to protokół, dzięki któremu każde urządzenie w sieci może uzyskać od serwera DHCP unikatowy adres IP, maskę sieci, bramę oraz adresy DNS'y i inne.

Wielu z Was na pewno nieraz łączyło się z siecią w momencie gdy komputer nie miał przypisanego stałego adresu IP, a sam pobierał ten adres po uruchomieniu się. To właśnie wtedy działa komunikacja pomiędzy Waszymi komputerami, a serwerem DHCP. Po kolei, czyli jak to działa w praktyce.

Komputer włącza się i sprawdza swój protokół TCP/IP. Jeśli ustawione jest, że ma pobrać adres automatycznie, zaczyna się „rozmowa" z serwerem DHCP:

Komputer wysyła do wszystkich urządzeń w sieci (komputery, drukarki, wszędzie gdzie tylko może), czyli na adres rozgłoszeniowy: 255.255.255.255 DHCPDISCOVER - odkrywanie DHCP

Następnie serwer DHCP, który dostał prośbę o przydzielenie IP wysyła również na adres rozgłoszeniowy DHCPOFFER pakiet z konfiguracją jaką komputer powinien sobie przydzielić.

Komputer wysyła na adres rozgłoszeniowy tzw. DHCPREQUEST czyli potwierdzenie klienta, że dany adres mu odpowiada i prośba o przydzielenie mu go.

Serwer odpowiada (wciąż na adres rozgłoszeniowy) DHCPACK czyli potwierdza, że transakcja została poprawnie przeprowadzona, klient od tej pory może używać tego adresu IP, a sam serwer „skreśla" ten adres z puli dostępnych.

Od tej pory nasz komputer może używać przydzielonego mu w ten sposób adresu i komunikować się już bezpośrednio za jego pomocą.

Dlaczego komputer z serwerem wysyłają swoje pakiety na adres rozgłoszeniowy? Otóż po włączeniu się komputera ma on adres IP: 0.0.0.0. Jedyną drogą na dotarcie do serwera DHCP jest rozesłanie pakietu do wszystkich urządzeń. Na tej samej zasadzie działa serwer. Nie wie on dokładnie do którego komputera ma wysłać pakiet z odpowiedzią, więc rozsyła go w ten sam sposób. Urządzenia, które nie odesłały pakietu DHCPDISCOVER odrzucają wszystkie paczki. Istnieje niestety jeden minus takiego działania. Jeżeli w firmie mamy 1000 komputerów i każdy co chwila się łączy, inny rozłącza itd. powstaje strasznie duży ruch w sieci, który w większości, czyli dla tych 998 urządzeń jest niepotrzebny. Dobrym sposobem na zapobieganie takiemu „zapychaniu" łącza jest ustawienie VLAN'ów. Dzięki nim odseparujemy od siebie urządzenia, dzięki czemu wszystkie komputery nie będą dostawały zapytań na domenę rozgłoszeniową. Wiąże się to jednak z ustawieniem agentów serwera DHCP w każdym VLAN'ie lub skonfigurowaniem mostków pomiędzy poszczególnymi VLAN'ami, a serwerem DHCP.

Drugie pytanie, to skąd serwer DHCP wie jakie IP może, a jakiego nie może przydzielić danemu hostowi? Otóż serwery te mają zdefiniowane pule (zakres) z jakich mogą wydzierżawiać adresy IP. Adres AP można przypisać na 2 sposoby:
-dynamicznie: serwer przydziela pierwszy wolny adres IP z puli
-ręcznie: serwer sprawdza, czy dany MAC adres klienta posiada wpis i czy do danego MAC adresu jest przypisany jakiś adres IP.

OK, nasz komputer ma już adres IP, sieć ładnie działa. Jednak tak naprawdę to jeszcze nie koniec komunikacji pomiędzy naszym komputerem a serwerem. Wraz z adresem IP serwer przydzielił naszemu komputerowi również czas dzierżawy tego adresu. Czas dzierżawy administrator ustawia na serwerze w zależności od ilości komputerów oraz tego jak często i na jak długo podłączają się one do sieci. Czas dzierżawy jest podzielony na 2 zegary: T1 i T2. T1 to 50% całkowitego czasu dzierżawy. Po upływie czasu T1 klient wysyła DHCPREQUEST z prośbą o przedłużenie czasu dzierżawy. Serwer może odpowiedzieć pakietem DHCPACK potwierdzającym przedłużenie czasu. Gdy tak się stanie zegar zostaje zresetowany. Może natomiast zdarzyć się tak, że serwer nie odpowie na pierwsze zapytanie. Wtedy klient wysyła po czasie T2, czyli 87,5% czasu trwania dzierżawy ponownie DHCPREQUEST z prośbą o przedłużenie czasu trwania dzierżawy. I znów serwer może odpowiedzieć lub nie. W momencie jednak gdyby nie odpowiedział, klient będzie zmuszony rozpocząć całą procedurę uzyskiwania adresu IP od początku.


Sebastian Rabenda

Licencjonowane artykuły dostarcza Artelis.pl.

VLAN (Virtual Local Area Network), czyli wirtualna sieć LAN

VLAN (Virtual Local Area Network), czyli wirtualna sieć LAN


Autor: Sebastian Rabenda


Coraz częściej wykorzystuje się VLAN'y w firmach, biurach, czy nawet szkołach. Coraz częściej się o nich mówi... Lecz co to tak naprawdę jest i czemu to ma nam służyć? Ułatwmy sobię (administratorom) pracę i stwórzmy sieć łatwiejszą do konfiguracji.



1.Czym jest VLAN?

VLAN to zbiór urządzeń pracujących w różnych wirtualnych podsieciach. Wykorzystuje się je do odseparowania ruchu pomiędzy niektórymi hostami oraz ograniczenia ruchu rozgłoszeniowego. Żadna ramka wysłana w danym VLAN'ie nie jest w stanie dotrzeć do innego VLAN'u bez dodatkowych urządzeń, czyli w tym przypadku routera. VLAN znajduje także zastosowanie przy wprowadzaniu zmian w topologii sieci. Dla zilustrowania tej funkcji wyobraźmy sobie następującą sytuację: W dużej firmie pracownik zmienia stanowisko pracy. Dzięki VLAN-owi administrator nie musi przepinać kabli w celu podłączenia ich do odpowiednich portów. Wystarcza jedynie kilka komend pozwalających na przypisanie nowego stanowiska pracy do odpowiedniej podsieci.

2.Konfiguracja i rodzaje VLAN'ów

VLAN'y działają na drugiej warstwie ISO/OSI (adresy MAC). Oznacza to, że konfigurujemy je na Switch'ach (przełącznikach). Routery wspomniane w pkt. 1 działają natomiast w trzeciej warstwie ISO/OSI (adresy IP).

VLAN'y dzielimy na statyczne i dynamiczne:
- VLAN'y statyczne pozwalają administratorowi na przypisanie na przełączniku danego VLAN'u danemu portowi. Użytkownik nie mający dostępu do Switch'a nie jest w stanie tego zmienić.
- VLAN'y dynamiczne umożliwiają przypisanie VLANowi danego MAC adresu, Oznacza to, że administrator tworzy tablice MAC adresową na przełączniku, w których spisuje, który VLAN przypisać danemu MAC adresowi.


Jak już wspomniałem wyżej Switche działają na warstwie drugiej modelu ISO/OSI, zaś routery na warstwie trzeciej. Dzięki temu możemy wykorzystać routery do łączenia ze sobą różnych VLAN'ów zachowując separację w danej domenie rozgłoszeniowej.


Sebastian Rabenda

Licencjonowane artykuły dostarcza Artelis.pl.

Zasięg działania Access Pointa

Zasięg działania Access Pointa


Autor: Sebastian Rabenda


Pomysł na artykuł powstał po przeczytaniu artykuły Cisco na temat związany z sieciami bezprzewodowymi. Opisuję w nim pokrótce jak powinno się sprawdzać zasięg naszego AP oraz co może zakłócać nam fale radiowe.


Ostatnio natknąłem się na dosyć obszerny i ciekawy artykuł Cisco na ten temat. Artykuł ten, sam w sobie zawierał wiele przydatnych informacji. Jednak rozbawiła mnie w nim jedna rzecz, a mianowicie kwestia sprawdzania zasięgu Wi-Fi oraz jego nanoszenie na mapy budynku. Cisco proponuje naniesienie położenia AP na mapę, a następnie kreślenie cyrklem okręgu wokół urządzenia. Hmm, nie wiem jak u nich w USA są budowane domy... wiem tylko tyle, że w Polsce by to nie przeszło.

Według mnie każda szanująca się firma w ramach zbierania danych do wyceny powinna zabrać ze sobą jednego AP i laptopa i przejść się po różnych pomieszczeniach sprawdzając dokąd sięga sygnał. Następnie nanieść dane na mapkę i stworzyć obrys zasięgu. Z doświadczenia wiem, że praktycznie nigdy (chyba, że jest to wielka hala sportowa) nie powstaje koło. Dlaczego? Odbicia, tłumienia itd. zmniejszają zasięg. Przykładem może być postawienie AP na korytarzu budynku, gdzie większość ścian (działowe) są zbudowane jedynie z płyt kartonowo-gipsowych. W takim budynku zasięg Access Pointa będzie o wiele większy niż w budynku zbudowanym ze ścian o grubości 0,5 m, a jeszcze inny będzie zasięg tego samego urządzenia w budynku, gdzie są ściany żelbetonowe.

Co więcej, najczęściej wykorzystywaną częstotliwością w sieciach Wi-Fi jest 2,4 GHz. Na tych samych pasmach pracują takie urządzenia jak Bluetooth, kuchenki mikrofalowe, telefony bezprzewodowe, radary meteorologiczne, radiowa telewizja przemysłowa oraz wiele innych. Te wszystkie urządzenia również zakłócają sygnał, a przez to zmniejszają zasięg działania sieci bezprzewodowej.


Sebastian Rabenda

Licencjonowane artykuły dostarcza Artelis.pl.

Moc anteny Wi-Fi, a prawo

Moc anteny Wi-Fi, a prawo


Autor: Sebastian Rabenda


Urządzenia radiowe nadawcze oraz nadawczo-odbiorcze są regulowane przez prawo. Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 24 października 2005 roku określa wartości maksymalnej mocy przy korzystaniu z sieci Wi-Fi. Ale jak to wszystko przekłada się dla zwykłego Kowalskiego, który chce połączyć się z sąsiadem bezprzewodowo?


W w/w rozporządzeniu opisują maksymalne moce z jakimi możemy nadawać dla różnych częstotliwości. I tak:

- częstotliwości 2,400 - 2,4835 GHz z mocą nie przekraczającą 100 mW e.i.r.p. (20dBm)
- częstotliwości 5,150 - 5,350 GHz z mocą nie przekraczającą 200 mW e.i.r.p. (23dBm) przy wyraźnym zaznaczeniu, że to pasmo dopuszczono do użytku tylko i wyłącznie wewnątrz pomieszczeń
- częstotliwości 5,470 - 5,725 GHz z mocą nie przekraczającą 1000 mW e.i.r.p. (30dBm)


Skupimy się na częstotliwości 2,4 GHz, ponieważ to właśnie ją wykorzystujemy w naszych domach, firmach itp.

Wikipedia podpowiada nam, że EIRP to efektywna izotropowa moc wypromieniowana, stosowana przy obliczeniach mocy wyjściowej nadajnika dla częstotliwości ponad 1 GHz.
EIRP oblicza się z następującego wzoru:

EIRP = 10 * log10(P/1mW), gdzie P - moc wypromieniowana

Wikipedia podaje nam też podstawowe wyniki (oczywiście w przybliżeniu):
1mW - 0dBm
2mW - 3dBm
5mW - 7dBm
10mW - 10dBm
15mW - 12dBm
20mW - 13dBm
25mW - 14dBm
32mW - 15dBm
63mW - 18dBm
100mW - 20dBm
126mW - 21dBm
252mW - 24dBm
504mW - 27dBm
1000mW - 30dBm

Jeżeli więc tworzymy sieć w naszej firmie/domu i chcemy wykorzystać pasmo o częstotliwości 2,4 GHz, najwyższa moc jakiej możemy użyć wynosi 20 dBm. Czym jest dBm? Jest to nic innego jak jednostka miary mocy.

A teraz praktyka. Przypuśćmy, że kupujemy Access Point: Linksys WRT54GL. Wg producenta moc wyjściowa tego urządzenia to 63mW (18dBm), antena dołączona do tego AP ma moc 2 dBi.

Szybkie obliczenia:

moc nadajnika (18dBM)+zysk anteny (2dBi) = 20 dBm(100mW)

Upsss, wykorzystujemy maksymalną moc na jaką nam pozwala prawo. Co natomiast jeśli chcemy podłączyć np. antenę dookólną o zysku 7dBi? W w/w sytuacji AP mamy 2 możliwości:

1)możemy zmniejszyć moc poprzez zastosowanie kabla o odpowiedniej długości (np. H155). W ten sposób uda nam się stłumić sygnał o 0,5dB na metrze oraz wykorzystać 2 złącza, które stłumią sygnał o ok. 0,5dB/szt.
2)drugim sposobem jest wgranie alternatywnego oprogramowania do AP, zwanego tomato, które umożliwia zmianę mocy nadajnika od 0-250 mW.

Rozpatrzymy jednak tylko 1 możliwość.

Moc nadajnika(18dBm)+zysk anteny(7dBi) = 25 dBm, czyli o 5 dBm za dużo.

Jeżeli wykorzystamy kabel H155 (tłumienie ok. 0,5dB/m o długości 8 mb) + 2 złącza (tłumienie ok. 0,5dB/szt) otrzymujemy wzór:

moc nadajnika(18dBm)+zysk anteny(7dBi) - tłumienie kabla (4dB) - tłumienie złączy(1dB) = 20dBi

Wszystko gra. Możemy montować.

Jaki jest sens stosowania tego rodzaju zabiegów? Jaki jest sens zmniejszania mocy nadawania, aby móc podłączyć antenę o większej mocy? Otóż pamiętajmy, że nasze urządzenia nie pracują tylko w trybie nadawania, ale najczęściej dwustronnym (nadawczo-odbiorczym). W związku z tym musimy mieć na uwadze, że podczas odbierania sygnału nie jest ważna moc nadajnika. Najbardziej liczy się bowiem moc odbiornika, w naszym przypadku anteny.


Sebastian Rabenda

Licencjonowane artykuły dostarcza Artelis.pl.

AdBlock - prosty sposób na pozbycie się natrętnych reklam.

AdBlock - prosty sposób na pozbycie się natrętnych reklam.


Autor: Konradem


Każdego chyba irytują banery we flashu na większości popularnych stron a tym bardziej te, które zasłaniają nam pół ekranu i zmuszają do poszukiwania mało widocznego "iksa", który czasami, ale nie zawsze pozwala nam ze swojej łaski zamknąć to natrętne okienko.


Pewnego razu zmobilizowałem się i postanowiłem odszukać i zainstalować program (w sumie dodatek do Firefoxa) Adblock Plus, o którym kiedyś przeczytałem w jakimś artykule. Dodatku długo poszukiwać nie musiałem. Po chwili jednak okazało się, że sam program (czyt. plugin do FireFoxa) nie wiele nam pomoże, gdy nie dostarczymy mu odpowiedniego i skutecznego filtra. Oczywiście podczas instalacji mamy do wyboru kilka filtrów, ale żaden nie jest polski, a więc niezbyt nam przydatny. Owocem kolejnych poszukiwań były polski filtry dostarczane przez naszą społeczność.

Aby zacząć pracę z AdBlockiem musimy:

1. Mieć przeglądarkę Firefox, jeżeli jej nie mamy to ją instalujemy.
2. Instalujemy wtyczkę Adblock Plus
3. Dodajemy subskrybcję filtrów suda.pl lub BSI

Teraz Adblock codziennie będzie aktualizował bazę filtrów.

Sposób może niezbyt uczciwy wobec wydawców stron, które odwiedzamy, ponieważ pozbawiamy ich części zarobków, jakie otrzymują z tych reklam, ale z drugiej strony czy taki sposób reklamowania i zarabiania jest uczciwy wobec odwiedzających strony? Bez odwiedzających nie było by nic...

Zawsze możemy dodać do wyjątków reklamy, które nie uprzykrzają nam życia, a wręcz czasami się przydają.

Aby nie były blokowane reklamy np. od googla:

1. Klikamy dwukrotnie na ikonce AdBlocka, którą mamy zależnie od ustawień w prawym dolnym rogu albo w prawym górnym rogu obok wyszukiwarki.

2. W nowo otwartym okienku klikamy na "Dodaj filtr" i wpisujemy frazę: ""@@||googlesyndication.com"

W ten sam sposób możemy postępować dla całych stron, dla których chcemy, aby reklamy nie były blokowane. Prostszym sposobem może być też kliknięcie prawym przyciskiem myszy na ikonce AdBlocka i "Wyłącz blokowanie na [...]" Gdzie w miejscu [...] jest adres strony, którą właśnie mamy otwartą.


Konrad Mućka Blog Konrada Licencjonowane artykuły dostarcza Artelis.pl.

Topologia komórkowa w sieciach radiowych

Topologia komórkowa w sieciach radiowych


Autor: Anna Skiba


Sieci bezprzewodowe cieszą się aktualnie dużą popularnością. Rynek małych i średnich ISP z każdą chwilą rozrasta się o nowych, zadowolonych klientów Internetu bezprzewodowego. Stały wzrost popularności technologii radiowych związany jest niestety z coraz większym tłokiem w naszym polskim eterze.


Sieci bezprzewodowe dla ISP

By dostawca usług internetowych nie musiał narażać się na niepotrzebne straty finansowe, warto przed inwestycją w sprzęt radiowy upewnić się, czy mamy szansę dotrzeć do naszego potencjalnego klienta z dobra jakością sygnału. Dlatego też tak ważny jest wybór odpowiedniej struktury dla naszej przyszłej sieci.

Rozległe sieci bezprzewodowe przeznaczone do świadczenia usługi dostępu do Internetu najczęściej buduje się w topologii komórkowej przy wykorzystaniu różnych standardów. Przeważnie do użytkownika końcowego dociera się w paśmie 2,4 GHz (802.11b/g) a szkielet łączący poszczególne komórki działa w paśmie 5 GHz (802.11a). Takie rozwiązanie ma na celu minimalizację wad i wykorzystanie zalet obydwu technologii.

Przykład takiej struktury pokazuje schemat poniżej:

Struktura sieci radiowej

Komórka tworzona jest przez stację bazową 2,4GHz. Stacja bazowa może składać się z jednego lub więcej (najczęściej 3) punktów dostępowych oraz jednego urządzenia klienckiego 5 GHz. Wszystkie urządzenia połączone są za pośrednictwem przełącznika. Dostępne są także punkty dostępowe z dwoma interfejsami radiowymi (2,4 i 5 GHz). Do każdego punktu dostępowego podłączona jest antena zewnętrzna, najczęściej sektorowa.

Wybór dostępnych standardów

Poszczególne komórki tworzy się najczęściej w standardzie 802.11b lub 802.11g. Powodów popularności tego standardu w tym zastosowaniu jest wiele:

- duży wybór urządzeń klienckich z różnorodnymi interfejsami (Ethernet, PCI, USB, PCMCIA)

- niskie ceny

- kompatybilność z istniejącymi od dawna sieciami

- topologia komórkowa często jest wynikiem konsolidacji wielu, wcześniej niezależnych sieci 2,4GHz

- sieci 802.11b/g charakteryzują się nieco lepszą od 802.11a przenikalnością sygnału radiowego

Każda stacja bazowa 2,4 GHz ma ograniczoną liczbę użytkowników bezprzewodowych, których można do niej podłączyć. Dzieje się tak ze względu na ograniczoną wydajność punktów dostępowych. Zwiększanie liczby punktów dostępowych na stacji bazowej także jest ograniczone ze względu na małą liczbę kanałów. Z tego względu na problem dużych zakłóceń w paśmie 2,4GHz celowo ogranicza się zasięgi stacji bazowych stosując anteny o niewielkich zyskach. Pozwala to zmniejszyć wpływ zakłóceń.

Łączenie wszystkich komórek w jedną strukturę jest korzystne głównie ze względu na koszty eksploatacji łączy do Internetu. Doprowadzenie wielu łączy do wielu stacji bazowych jest droższe niż zakup jednego dużego łącza i rozprowadzenie go do wszystkich stacji bazowych. Ponadto zarządzanie urządzeniami i użytkownikami w takiej strukturze jest dużo prostsze.

Budowa szkieletu sieci bezprzewodowej

Szkielet sieci może być tworzony w różnych standardach, także 802.11b/g. Ze względu jednak na duże zakłócenia i małą wydajność nie zaleca się tworzenia szkieletu w paśmie 2,4 GHz. Do budowy sieci szkieletowych najczęściej wykorzystuje się pasmo 5,47 ÷ 5,75 GHz. W tym zakresie dopuszczalna jest moc 30 dBm (1W). Pozwala to na zestawianie połączeń nawet na kilkanaście kilometrów (punkt-punkt, widoczność optyczna i wolna pierwsza strefa Fresnela).

W tym zakresie dostępnych jest 11 nie pokrywających się kanałów radiowych co umożliwia efektywną eksploatację wielu urządzeń na danym terenie. Duża liczba dostępnych kanałów i mniejsza liczba urządzeń (w stosunku do pasma 2,4 GHz) powoduje, że w paśmie 5 GHz dużo mniej dotkliwy jest problem zakłóceń. Dostępne urządzenia umożliwiają zestawiane połączeń punkt-punkt i punkt-wielopunkt. Rzeczywiste przepływności możliwe do uzyskania w tej technologii sięgają 30 Mb/s.


Anna Skiba

Licencjonowane artykuły dostarcza Artelis.pl.

Sieci bezprzewodowe 2,4 GHz

Sieci bezprzewodowe 2,4 GHz


Autor: Anna Skiba


Sieci bezprzewodowe w standardzie IEEE 802.11b/g znajdują zastosowanie głównie w sieciach biurowych oraz przy budowie hotspotów. Nowoczesne punkty dostępowe (AP) w paśmie 2,4 GHz pozwalają na budowę WLAN o bardzo zaawansowanych możliwościach.


Sieci bezprzewodowe 802.11b/g działające w nielicencjonowanym paśmie 2,4 GHz to najstarsze i najpopularniejsze standardy umożliwiające transmisję bezprzewodową.

Charakterystyka pasma 2,4 GHz

Pasmo 2,4 GHz posiada 13 częściowo zachodzących na siebie kanałów radiowych. Tylko 3 z nich nie pokrywają się. Może to stwarzać problemy wynikające z zakłóceń pochodzącymi od innych sieci i urządzeń działających w tym paśmie. Dlatego obecnie wdraża się sieci w tym paśmie o zasięgu nie większym niż kilkaset metrów w celu ograniczenia wpływu zakłóceń.

Zastosowania sieci bezprzewodowych 2,4 GHz

Sieci bezprzewodowe 2,4GHz najczęściej stosowane są na potrzeby sieci biurowych i hotspotów. Wykorzystywane są zarówno w warunkach zewnętrznych jak i do budowy sieci wewnętrznych w budynkach. Dzieje się tak głównie ze względu na niskie koszty wdrożenia i duży wybór urządzeń klienckich w tym paśmie. Na rynku dostępne są punkty dostępowe działające w trybie klienckim, karty radiowe PCI, mPCI, PCMCIA, USB. Na popularność tego standardu wpłynął również fakt, że jest on obsługiwany przez telefony komórkowe, PDA i laptopy.

Access Point (Punkt dostępowy)

Powszechne wykorzystywanie sieci WLAN zaowocowało bardzo dużą różnorodnością punktów dostępowych (AP) tworzących sieć bezprzewodową. Wśród AP można wyróżnić dwie podstawowe kategorie:

AP - klasyczny punkt dostępowy, który można określić jako radiowe przedłużenie sieci LAN. W tym przypadku każdy AP jest w pełni autonomiczny oraz potrzebuje indywidualnej konfiguracji. Stosowany jest zwykle w małych i średnich sieciach.

Light AP - inna jego nazwa to port radiowy to urządzenie, które pełni rolę modemu radiowego. Jego zadaniem jest jedynie emisja i odbiór sygnału radiowego. Cała "logika" systemu zawiera się w kontrolerze, który steruje i kontroluje pracę wielu portów radiowych. Ma to na celu zmniejszenie kosztów punktu dostępowego przez wyeliminowanie kosztownych układów elektronicznych realizujących zaawansowane funkcje oraz scentralizowanie zarządzania. Jest to szczególnie istotny parametr w rozległych sieciach.

Nowoczesne punkty dostępowe mają bardzo bogate możliwości konfiguracji. Szczególnie przydatna jest możliwość tworzenia wielu wirtualnych sieci bezprzewodowych za pomocą jednego urządzenia AP. Każda z tych wirtualnych sieci może mieć inny sposób autoryzacji i uprawnienia dla użytkowników do niej podłączonych.

Standardy b i g - zasadnicze różnice

Jako pierwsza powstała odmiana standardu „b", później pojawił się „g". Obydwie odmiany działają w tym samym zakresie częstotliwości. „B" pozwala na transmisję z prędkością 11Mb/s, „g" - 54Mb/s. Parametr „prędkość transmisji" nie jest tożsamy z rzeczywistą przepustowością w warstwie TCP/IP. W rzeczywistości w warunkach idealnych w standardzie „b" udaje się zyskać transfery rzędu 600 kB/s, w standardzie „g" natomiast do około 3 MB/s. Standard „g", jest kompatybilny w dół z „b" co oznacza, że urządzenia w standardzie „g" mogą współpracować ze starszymi urządzeniami „b".


Anna Skiba

Licencjonowane artykuły dostarcza Artelis.pl.