Internet i Komputery

Internet Explorer wciąż traci użytkowników. Dlaczego?

2011-07-18T15:34:00.002+02:00

Internet Explorer wciąż traci użytkowników. Dlaczego?

Autorem artykułu jest Gdal

Internet Explorer to przeglądarka internetowa, która już od dobrych kilku lat dzieli i rządzi na rynku tego typu aplikacji. Wszystko to dzięki "scaleniu" go z systemem Windows. Jednak od jakiegoś czasu produkt Microsoftu traci popularność. Co jest tego przyczyną? Postaram się odpowiedzieć na to pytanie.

Internet Explorer to najczęściej używana przeglądarka internetowa na świecie. Posiada wciąż ogromny procent na rynku przeglądarek, ale systematycznie zaczyna tracić użytkowników.

Ponad rok temu, w kwietniu 2009, Internet Explorer posiadał ponad 66.97% rynku. Statystyki te powoli się zmniejszały, by w grudniu 2009 spaść do 62,69%. W marcu bieżącego roku było to już 60.65%. Od kwietnia Internet Explorera używa już poniżej 60% internautów. To kilka suchych statystyk. Przejdźmy jednak do konkretów.

Co powoduje taki spadek popularności tej przeglądarki, a zarazem spadek liczby użytkowników? Problemów należy doszukiwać się u niezmiernie rosnącej w siłę konkurencji jak i w samym Internet Explorerze.

Najważniejsze czynniki wpływające na straty przeglądarki Microsoftu, to przede wszystkim ilość i możliwości dodatków do, zajmującej obecnie drugie miejsce na rynku, przeglądarki Mozilla Firefox, szybkość, lekkość i prostota Google Chrome (trzecia przeglądarka na rynku), oraz kwestie bezpieczeństwa samej przeglądarki Microsoftu. Przykładem może być tutaj zaprzestanie wspierania nowymi łatkami bezpieczeństwa przeglądarki zainstalowanych na systemach wyposażonych w system Windows XP z dodatkiem Service Pack 2. Kolejnym przykładem spadku popularności jest także interfejs Internet Explorera 7 i 8, czy choćby trudności z otwarciem więcej niż kilku okien jednocześnie bez awarii lub zawieszenia się przeglądarki.

Wielu ludzi (czy to developerów czy zwykłych użytkowników) używa więcej niż jednej przeglądarki. Nie koniecznie na komputerze stacjonarnym, ale choćby i w podroży. Załóżmy, że w domu korzystamy z Internet Explorera. Po wyjściu z domu w urządzeniu przenośnym mamy zainstalowaną Operę bądź Firefoksa. Po kilku/kilkunastu użyciach mobilnej przeglądarki zaczynamy jej używać także na komputerze, zapominając o Internet Explorerze. A gdy dodatkowo użytkownik skorzysta z rozszerzeń oferowanych przez konkurencje (np. Mozilla Firefox), to produkt Microsoftu idzie w odstawkę na stałe.

Jeszcze jeden przykład to reklama. Całkiem świeża na rynku przeglądarka Google Chrome w niespełna rok zwiększyła liczbę użytkowników o ponad 300% (!). Tutaj działa przede wszystkim skuteczna reklama w najpopularniejszych serwisach w sieci. Wystarczy odwiedzić serwis YouTube, by naszym oczom ukazała się reklama namawiająca do przesiadki na Google Chrome.

W tym momencie jedynym "ratunkiem", by spadek użytkowników przestał maleć, dla giganta z Redmond może być nowy Internet Explorer 9. Oczywiście tylko wtedy gdy dorówna swoim konkurentom, gdy zaoferuje obsługę najnowszych standardów internetowych (typu HTML5) oraz gdy jego kampania reklamowa będzie na tyle efektowna, a zarazem efektywna by przyciągnąć użytkowników, którzy odwrócili się od przeglądarki Microsoftu.

---

Artykuł pochodzi ze strony ePrzegladarki.pl i został rozwinięty na potrzebę publikacji na artelis.pl

Artykuł pochodzi z serwisu www.Artelis.pl

Jaka alternatywa dla Internet Explorera?

2011-07-18T15:29:00.002+02:00

Jaka alternatywa dla Internet Explorera?

Autorem artykułu jest Gdal

98% użytkowników w Polsce korzysta z systemu Windows. Ponad połowa z nich (ta mająca dostęp do internetu) korzysta ze standardowej Windowsowskiej przeglądarki stron www - Internet Explorer. Jednak produkt Microsoftu już dawno jest w tyle za swoimi konkurentami. Zapraszam do zapoznania się z alternatywami dla Internet Explorera.

98% użytkowników komputerów w Polsce korzysta z systemu Windows. Ponad połowa z nich (ta mająca dostęp do internetu) korzysta ze standardowej Windowsowskiej przeglądarki stron www - Internet Explorer. Większość z nich po kilku użyciach się do niej przyzwyczaja, i nie szuka innej, lepszej alternatywy. Bo po co szukać, skoro coś co jest zintegrowane z tak popularnym, a co za tym idzie - "świetnym" systemem operacyjnym, może być złe?

"Po co mi inna przeglądarka, skoro w tej też widzę strony internetowe?" - znasz to skądś? Pewnie tak, jeśli chciałeś, czytelniku, pokazać znajomemu czy rodzinie alternatywę dla Internet Explorera. Często z lenistwa, często ze strachu przed "czymś innym", przeciętny użytkownik nie zmienia przeglądarki Microsoftu na inną.

Jednak fajnie jest mieć alternatywę, prawda? Zwłaszcza taką, która zostawia Internet Explorera daleeeeeko w tyle. Mozilla Firefox, Opera, Google Chrome, Safari, Flock - czy te nazwy Ci coś mówią ? Jeśli używasz i bezwzględnie ufasz w bezpieczne surfowanie z przeglądarką Microsoftu, to zapewne te nazwy nie mówią Ci za wiele. Więc może czas na poznanie trochę alternatywy, poznanie konkurencji ? Znacznie lepszej konkurencji.

Mozilla Firefox - przeglądarka internetowa, która od kilku lat goni Internet Explorera, jeśli chodzi o popularność. Dzięki dodatkom (a raczej tysiącom dodatków), może stać się praktycznie aplikacją do wszystkiego. Współpracuje z najnowszymi standardami internetowymi (np. z HTML5), oferuje możliwość personalizacji wyglądu poprzez instalacje motywów, renderuje strony szybciej niż IE, działa sprawniej. A dzięki Crash Protection jest praktycznie bezawaryjna.

Opera - przeglądarka dla każdego. Nie tak popularna na świecie , co w Polsce, ale funkcjonalnością (przynajmniej według mnie przewyższa Firefoksa i Internet Explorera razem wziętych). Dzięki funkcji Opera Unite, przeglądarka oferuje dzielenie się plikami, bez żadnych limitów. Posiada zintegrowaną funkcję poczty e-mail, z obsługą wielu kont. Uznawana za najszybszą na świecie.

Google Chrome - przeglądarka dorównująca szybkością Operze (choć twórcy uważają, że to Chrome jest najszybszy). Podobnie jak Firefox posiada możliwość instalacji tysięcy rozszerzeń, oraz motywów. Reklamowana jako prosta, lekka i szybka - i taka właśnie jest.

Safari, Flock i inne mniej popularne przeglądarki to również świetne aplikacje-alternatywy dla Internet Explorera, który mimo popularności nie jest najlepszą przeglądarką. Nie ważne jak na to patrzeć, czy przez pryzmat prędkości, czy bezawaryjności. Sytuacja może zmienić Internet Explorer 9, jednak póki co zachęcam do zapoznania się z alternatywą dla IE, i przetestować inne przeglądarki internetowe.

---

Artykuł pochodzi z serwisu www.Artelis.pl

Aplikacje

2011-07-18T15:17:00.003+02:00

Aplikacje

Autorem artykułu jest Grzegorz Patynek

Generalnie o aplikacjach na komputerze. Dla laików komputerowych oczekujących wiedzy o aplikacjach, skoro ich na codzień używają.Jakie wyróżniamy aplikacje, jak sie je dodaje do komputera.

Aplikacje znane są nie od dzisiaj. Chcąc wykorzystać jakieś elementy komputera, niekiedy potrzebujemy do tego odpowiedniej aplikacji. O jej wybór możemy spytać eksperta z gci ale możemy też wybrać samemu. Aplikacje są programami napisanymi przez programistów które działają w odpowiednim środowisku. Używamy ich w systemie Windows ale są też w innych systemach operacyjnych takich jak Linux, Unix czy Solaris. Jest to kawałek kodu który przetwarzany jest przez procesor. Procesor wykonuje operacje i za pomocą swoich rejestrów wykonuje polecenia danego programu. Aplikacja składa się z części odpowiedzialnej za program oraz bloku danych w których korzysta podczas działania.
Żeby zainstalować aplikacje, potrzebujemy systemu operacyjnego. System operacyjny wspiera program i uruchamia go w swoim środowisku. Z pomocą obsługi z gci możemy znaleźć szereg rożnych aplikacji, są to programy pomocne w biurze, gry komputerowe, programy księgowe, zaawansowane aplikacje do obsługi firmy, aplikacje przetwarzania tekstu, arkusze kalkulacyjne, antywirusy. Zazwyczaj aby pobrać aplikacje potrzebna jest nam przeglądarka internetowa. Za pomocą myszki klikamy w pobierz a następnie program zapisuje się nam na dysk. Następnie przechodzimy do wizarda instalacji który nas przeprowadza przez instalacje, musimy podąć lokalizacje plików na dysku a następnie wybrać nazwę w menu programów. Program instaluje się nam na dysk, widzimy Progress bar i jak dojdzie do 100% to mamy już gotowy program.
Aplikacje uruchamiamy wybierając pasek start i program który zainstalowaliśmy. Każdy program jest inny dlatego zachęcam do używania instrukcji obsługi naszego programu aby poznać szczegóły i tajniki jego używania. Możesz też spytać ekspertów z gci o aplikację. Aplikacja znajduje się w swoim folderze i możemy tam ją uruchomić, zazwyczaj posiada rozszerzenie exe ale są inne rodzaje aplikacji.

---

Grzegorz Patynek

Gminne Centrum Informatyczne

Artykuł pochodzi z serwisu www.Artelis.pl

Systemy cms

2011-07-18T15:12:00.001+02:00

Systemy cms

Autorem artykułu jest Grzegorz Patynek

O cmsach słów kilka, po co nam to, jak to działa, dla zastanawiających się czy warto coś takiego mieć na swojej stronie. Funkcjonalność systemu zarządzania treścią.

Na rynku mamy wachlarz ofert cmsów, czyli systemów zarządzania treścią. Pytanie jest nie jak odnaleźć system cms, tylko jak go obsługiwać. Niektóre cmsy mają zaawansowane możliwości edycji, co może odstraszyć użytkownika. Gdy posiadamy stronę internetową, zrobioną przez programistów, to musimy ją jakoś aktualizować, żeby nie stała się martwym końcem naszej działalności w Internecie. Chcemy dodawać nowe informacje jak tylko jesteśmy w ich posiadaniu. Skoro nie potrafimy zaprogramować strony w specjalnych językach programowania do tego stworzonych, chcemy umieć to zrobić łatwiej. Dzięki systemowi zarządzania treścią, dodajemy informacje w sposób przyjazny i przejrzysty. Zazwyczaj dostajemy login i hasło do cmsa oraz specjalny adres internetowy, pod którym znajdziemy nasz panel. Logujemy się i naszym oczom pokazują się takie opcje do wyklinania jak:
-dodawanie zdjęć do galerii
-dodawanie nowości
- edycja istniejących stron.
Zdjęcia przygotowujemy sobie w programie graficznym, może to być Picassa firmy Google, który dobrze edytuje zdjęcia wysłane z aparatu zmniejszając ich rozmiar do rozmiaru internetowego. Pamiętajmy, że duże zdjęcia znaczą długi czas ładowania, co zniechęca użytkowników do oglądania naszej strony i wysyła ich automatycznie na stronę konkurencji..
Nowości dodajemy zazwyczaj w osobnym dziale z aktualnościami, wpisujemy tekst i akceptujemy.
Nieraz zdarza nam się chcieć poprawić coś co już istnieje, wtedy nie piszemy do firmy, która zrobiła nam stronę a edytujemy sobie stronę samemu. Gci posiada wyspecjalizowane cmsy i udostępnia je swoim klientom. Wychodząc naprzeciw wymaganiom klienta o edycje coraz to nowszej treści, gci dodaje pluginy do cmsów, które potrafią naprawdę coraz więcej. Rotacyjne galerie czy rekurencyjne podstrony w stronie.

---

Grzegorz Patynek

Gminne Centrum Informatyczne

Artykuł pochodzi z serwisu www.Artelis.pl

Systemy informacyjne przedsiębiorstwa cz. 3 – systemy monitoringu

2011-07-18T15:03:00.002+02:00

Systemy informacyjne przedsiębiorstwa cz. 3 – systemy monitoringu

Autorem artykułu jest Jacek Tkocz

Monitorowanie polega na jak najszybszym powiadomieniu odpowiednich osób o możliwości zagrożenia i zmuszeniu go do interwencji zanim nastąpią straty. System Monitorowania Kierownictwa (SMOK) jest systemem informacyjnym wspomagającym menadżera w podjęciu decyzji.

SMOK przeważnie budowany jest w taki sposób, że codziennie o określonej godzinie lub co określoną ilość minut, automatycznie sprawdzane są wybrane wielkości, które następnie są porównywane z zadeklarowanym wzorcem. W przypadku przekroczenia ich wielkości wysyłany jest komunikat do osoby odpowiedzialnej za dany proces. Na przykład w przypadku obniżenia wielkości kluczowych zapasów poniżej dopuszczalnego poziomu. W takim przypadku osoba odpowiedzialna za zaopatrzenie otrzymuje powiadomienia mail'em lub SMS'em o konieczności dokonania zakupu.

Generalnie system typu SMOK pozwala na wykrycie nieprawidłowości znacznie wcześniej i mniejszym nakładem pracy niż przy wykorzystaniu tradycyjnych metod i dzięki temu mogą być podjęte stosowne działania zaradcze.

Zastosowania

Systemy typu SMOK najczęściej wykorzystywane są tam, gdzie występuje duża ilość dających się zdefiniować „punktów kontrolnych" takich jak wspomniany poziom zapasów lub poziom zadłużenia lub ilość otwartych zgłoszeń serwisowych itp. Menadżerowie firmy mogą być odciążeni od żmudnych i powtarzających się czynności (np. drukowanie jakiegoś raportu) przez to, że czynność kontroli będzie wykonywana przez system SMOK. Menadżer natomiast zostanie powiadomiony tylko wtedy, gdy wymagana jest jego interwencja.

Komunikacja

Komunikaty najczęściej wysyłane są za pośrednictwem poczty elektronicznej lub SMS'em. Serwery bazy danych, na których umieszczony jest system transakcyjny, przeważnie są wyposażone w możliwość wysyłania komunikatów drogą mail'ową (np. MS SQL i Oracle). Wysyłanie SMS'ów wprost z systemu wymaga nieco innego podejścia, ale też jest możliwa (np. przy wykorzystaniu bramek SMS'owych lub SMSC). W niektórych przypadkach jest to jedyna sensowna droga komunikacji, gdyż osoby odbierające powiadomienia są w większości w terenie.

Przykłady zastosowań

Na zakończenie niniejszego artykułu posłużę się przykładami zastosowań systemów typu SMOK.

Dla firmy zajmującej się sprzedażą telefonów komórkowych został stworzony system monitoringu. Kluczowe informacje o „kondycji" firmy są wysyłane w postaci wiadomości SMS na telefony komórkowe członków zarządu.

Dla firmy z branży chemiczno kosmetycznej został stworzony system monitoringu powiadamiający administratorów o awariach na oddalonych odcinkach infrastruktury. Również dla pionu handlowego został stworzony system powiadamiający o postępach w realizacji planów sprzedaży.

---

Jacek Tkocz Usługi Informatyczne Jacek Tkocz jacek@tkocz.eu

Artykuł pochodzi z serwisu www.Artelis.pl

MapCenter - optymalizacja zarządzania flotą transportową

2011-07-18T14:55:00.002+02:00

MapCenter - optymalizacja zarządzania flotą transportową

Autorem artykułu jest Anita Przybylak

Spółka Premium Trans&Log jest dużą firmą transportową posiadającą własną flotę pojazdów, które codziennie przemierzają setki kilometrów, zarówno po drogach Polski, jak i całej Europy.

Docierają do dziesiątek supermarketów i sklepów każdego dnia zaopatrując je w niezbędne towary. Sprawne zarządzanie ogólnoeuropejskim systemem dostaw wymaga profesjonalnego oprogramowania pozwalającego na optymalizację procesu wyznaczania tras oraz monitoring pojazdów. Oczekiwania firmy w tym zakresie spełnił system MapCenter łódzkiej Spółki Emapa.

Dwa lata temu zarząd Premium Trans&Log po wielopłaszczyznowej analizie dostawców rozwiązań opartych na mapach cyfrowych, zdecydował się na wdrożenie systemu MapCenter. Jest to oprogramowanie kartograficzne pozwalające na kompleksową i elastyczną obsługę cyfrowych danych mapowych oraz ich integrację z innymi systemami. Użytkownik sam decyduje, na jakim zestawie map będzie pracować oraz jaka liczba stanowisk jest mu niezbędna. Po testach oprogramowania firma Premium Trans&Log nie miała wątpliwości, że system MapCenter będzie odpowiedzią na jej oczekiwania. Jak przełożyła się implementacja rozwiązania na organizację pracy oraz sprawność dostaw przedsiębiorstwa?

Sztywne systemy obsługi danych odeszły w niepamięć

Specyfika systemu MapCenter polega między innymi na jego pełnej elastyczności - jest zaprojektowany w sposób pozwalający na spełnianie indywidualnych wymagań każdego przedsiębiorstwa. Premium Trans&Log ze względu na swój profil działalności zdecydowała się wykupić licencję na 20 stanowisk na rozwiązanie w postaci szczegółowej mapy całej Europy wraz z modułem pozwalającym na monitoring pojazdów na całym kontynencie.

System pozwala m.in. nanosić dowolną liczbę obiektów na mapę, wyszukiwać je, a także wytyczać trasy (z uwzględnieniem restrykcji dla pojazdów ciężarowych i aktualnych utrudnień w ruchu) pomiędzy wskazanymi punktami. Najdokładniejsze na rynku mapy Polski i Europy o dokładnym pokryciu nawet w mniejszych miejscowościach w pełni zaspokajają potrzeby przedsiębiorstwa, a unikalna funkcja obsługi kodów pocztowych ułatwia korzystanie z wewnętrznych baz danych. Opcja dodawania dodatkowych informacji wyświetlanych na mapie umożliwia dodawanie logotypów oraz hiperłącz z adresami www firm korzystających z usług Premium Trans&Log, co dodatkowo usprawnia pracę z systemem. Dzięki możliwości dostosowania wyglądu i kolorystyki, aplikacja doskonale wpasowała się w wewnętrzne oprogramowanie Premium Trans&Log i sprawia wrażenie rozwiązania uszytego na miarę tego właśnie Klienta. Elastyczność MapCenter przejawia się także w jego bezproblemowej integracji z istniejącym w firmie Premium Trans&Log systemem księgowym. System pobiera dane do faktur, takie jak np. liczba kilometrów na podstawie tras obliczonych między podanymi adresami odbiorców. Rozwiązanie pozwala wykonywać liczne czynności bez udziału pracowników, a tym samym stanowi o znacznej oszczędności czasu i pieniędzy.

Krótsze trasy, niższe koszty

System MapCenter mimo swojego szerokiego zastosowania w wielu branżach, szczególnie doceniany jest w transporcie. Pozwala on bowiem na znaczą oszczędność kosztów zużycia paliwa, dzięki modułowi optymalizacji tras. Koszty te w firmie Premium Trans&Log spadły o 12% po pierwszym roku korzystania z oprogramowania, natomiast po 2 latach Spółka zanotowała obniżkę kosztów działalności o ponad 16%. Trasy uległy skróceniu, dzięki czemu kierowcy byli w stanie odwiedzić większą liczbę klientów w krótszym czasie. Oczywiste zyski płynące z terminowych dostaw, choć już nie tak wymierne, są trudne do przecenienia.

Profesjonalna obsługa

Niekwestionowaną zaletą rozwiązania MapCenter jest dostęp firmy Premium Trans&Log do najnowszych danych mapowych oraz aktualizacji systemu, które są gwarantowane Spółce w ramach licencji użytkownika. Dzięki elastyczności zasad licencjonowania Premium Trans&Log mogła wybrać okres licencjonowania oraz formę dostępu do serwera. Firma zrezygnowała z tworzenia własnego serwera i zdecydowała się na wykup miesięcznego abonamentu, w ramach którego płaci jedynie za wygenerowany ruch na serwerze Emapy. Poczucie bezpieczeństwa i pewność obsługi na najwyższym poziomie wzmacnia udzielana przez producenta gwarancja dostępu do wsparcia technicznego przez cały okres licencjonowania.

System MapCenter wdrożony przez firmę Premium Trans&Log jest jednym z wielu rozwiązań dla biznesu proponowanych przez łódzką Spółkę Emapa. Jego unikatowość polega przede wszystkim na możliwości ścisłego dopasowania do specyfiki każdej firmy. MapCenter to serwer map zdejmujący z Klienta ciężar obsługi cyfrowych danych kartograficznych. Nabywca otrzymuje technologię, którą może ukształtować zgodnie z własnymi wymaganiami i potrzebami. System dzięki swej elastyczności i prostocie, mimo użytej wysoce zaawansowanej technologii, znajduje zastosowanie nie tylko w logistyce, ale i w całej gamie branż, służąc m.in. jako lokalizator obiektów czy komponent systemów monitoringu.

Premium Trans&Log = Twoja firma

Zorientowanym w branży transportowo-logistycznej z pewnością nie trzeba wyjaśniać, że Premium Trans&Log tak naprawdę nie istnieje. Profil firmy został stworzony w oparciu o studium przedsiębiorstw wykorzystujących MapCenter w swej codziennej pracy. Wymierne korzyści, jakie implementacja systemu w wyżej opisanym przykładzie przyniosła firmie Premium Trans&Log, każdego dnia przynoszą zyski dziesiątkom przedsiębiorstw transportowych i logistycznych - zarówno liderom branży (m.in. Raben, T-Matic), jak i tym mniejszych. I Twoja firma może czerpać z tych zasobów nieocenionych korzyści!

Zapraszamy do zapoznania się ze szczegółowymi informacjami i przykładami zastosowań systemu MapCenter: www.emapa.pl.

---

Emapa sp. z o.o.
90-562 Łódż, ul. Łąkowa 11
tel./fax: +48 (42) 633 96 03
www.emapa.pl

Artykuł pochodzi z serwisu www.Artelis.pl

Oprogramowanie

2011-07-18T14:49:00.002+02:00

Oprogramowanie

Autorem artykułu jest Grzegorz Patynek

jakie oprogramowanie wybrać, jak wybrać licencje. Jakiego rodzaju licencje możemy znaleźć. Jak wydawać pieniądze na oprogramowanie. Dlaczego cechy oprogramowania są ważne.

Oprogramowanie dostarczane na nasze platformy posiada zazwyczaj licencje. Należy zarządzać licencjami aby były one jednolicie umieszczone w jednym miejscu. Należy pamiętać, że nie wszystkie licencje są na zawsze, niektóre wymagają przedłużenia. Jeśli nie znamy oprogramowania a chcemy z niego skorzystać, to możemy wgrać wersje demonstracyjną, z licencją trialową lub shareware.
Wersja trial, pozwala nam na używanie oprogramowania przez określony okres czasu, na przykład 30 dni. Używamy wtedy całego programu ale po 30 dniach kończy się nam czas licencji i nie możemy już dalej używać programu, bez wykupienia licencji. W gci zarządzamy licencjami.
Wersja shareware, pozwala na używanie programu ale funkcjonalność jest okrojona do podstawowych cech a więcej cech uzyskamy w wersji pełnej. Przykładowo aplikacja do konwersji między formatem avi a mp4, konwertuje nam tylko 60% filmu a 100% jest możliwe do konwersji po wykupieniu licencji. Oprogramowanie, choć często kojarzone z ładnym pudełkiem, może być tylko zwykłym plikiem pochodzącym z Internetu a jego licencja ogranicza się do odebrania emaila z kluczem rejestracyjnym. Nie mniej jednak tworzymy sobie kopie instalatora oprogramowania na dysku, albo pendrive, nawet jak nie otrzymaliśmy oprogramowania na płycie Cd. Oprogramowanie posiada zazwyczaj autora i to on posiada uprawnienia do sprzedaży produktu, także pewnie nie możemy go odsprzedać osobom trzecim. Kluczem do sukcesu jest dobór odpowiedniego oprogramowania z dostępnych na rynku, czyli nie tylko takie, które jest tanie przez pierwszy rok ale należy zaplanować długofalową polityke firmy z idącymi za to kosztami poniesionymi na oprogramowanie, które jest niezbędne do działania dzisiejszych przedsiębiorstw. Wybór pomiędzy cechami programu, łatwością obsługi, przenośnością, gci pomoże ci wybrać właściwy program. Gdy mamy produkt stworzony na platformę dotnet, to nie użyjemy go pod systemem Linux, gdy oprogramowanie stworzone jest w technologii Java, to będzie ono działało na każdym systemie operacyjnym. Oprogramowanie działające online, będzie wymagało od użytkowników posiadania zasobów w postaci dostępu do Internetu.
Wybór odpowiedniego oprogramowania nie jest łatwy i wymaga wiedzy z tej dziedziny.

---

Grzegorz Patynek

Gminne Centrum Informatyczne

Artykuł pochodzi z serwisu www.Artelis.pl

Ochrona antywirusowa - dlaczego jest tak ważna?

2011-07-18T14:04:00.002+02:00

Ochrona antywirusowa-dlaczego jest tak ważna?

Autorem artykułu jest optimistic87

Przeciętny posiadacz komputera lub laptopa nie interesuje się tym czy antywirus jest zaktualizowany, czy tym jakie niepotrzebne śmieci zajmują dysk. Po jakimś czasie dochodzi do pierwszych problemów.

System nie chce się uruchamiać, pojawiają się błędy systemowe i taki użytkownik jest zmuszony prosić o pomoc w naprawie. Uważam, że zapamiętanie prostych zasad i nauczenie się obsługi kilku programów jest w zasięgu możliwości większości użytkowników. Wystarczy tylko chcieć…

Twój komputer jest nieustannie narażony na ataki, dlatego zainstalowanie programu antywirusowego, a później pamiętanie o aktualizacji jest tak istotne. Jeśli tego nie robisz Twój komputer może szybko przestać pracować tak jak powinien, co w konsekwencji może prowadzić do reinstalacji systemu. Jaki program antywirusowy wybrać?

Osobiście mogę polecić Avast Free Antivirus. Jest skuteczny, szybko skanuje i pozwala to oszczędzić sporo czasu. Natomiast długie skanowanie to problem Aviry, która co prawda jest skuteczna, ale poświęcanie prawie 2 godzin na skanowanie potrafi skutecznie zniechęcić.
Na ochronę składa się także zapora ogniowa, tzw firewall. Jego brak może spowodować, że informacje z Twojego komputera przedostaną się do sieci. Przykładowo ktoś może wykraść Twoje hasła i przejąć kontrolę nad komputerem. Na potrzeby zwykłego użytkownika wystarczy zapora dołączona do Windowsa, jednak jest uważana za dość słabą ochronę.
Mam znajomych, którzy nie przejmują się za bardzo ochroną swojego komputera. System alarmuje ich o braku ochrony, lecz oni bagatelizują sprawę. Sprzęt już raz przeszedł gruntowną naprawę z tego powodu, ale czy oni wyciągnęli jakieś wnioski?

---

Artykuł pochodzi z serwisu www.Artelis.pl

PC-PROBLEM - problem z programem, problem z grą

2011-07-18T12:45:00.000+02:00

PC-PROBLEM - problem z programem, problem z grą

Autorem artykułu jest harry88pl

Problem z programem, problem z grą - kto z nas się z nimi nie spotkał? Problemy z programami dotyczą każdego z nas! Niejednokrotnie podczas instalacji wyskakuje błąd, który uniemożliwia poprawne zainstalowanie programu. Podobnie jest z grami - również napotykamy błędy przez które nie można zainstalować lub uruchomić gry. Błędy podczas instalacji zmuszają nas do szukania rozwiązania naszego problemu, aby pomyślnie zainstalować oraz uruchomić program/grę. Większość problemów kończy się błędem, który dla zwykłego użytkownika nic nie znaczy - tylko nieliczna część osób potrafi go zrozumieć i sobie z nim poradzić. Problem z grą często jest powiązany ze sterownikami do karty graficznej, co zmusza gracza do wgrania nowszej wersji sterowników do karty graficznej lub też w przypadku wiekowego sprzętu jesteśmy zmuszeni do wymiany karty graficznej na nowszy model - w dzisiejszych czasach naprawdę jest w czym wybierać. Problem z programem wiąże się z brakiem jakiegoś składnika w systemie Windows. Rozwiązywanie problemów każdemu kojarzy się z monotonnym przeszukiwaniem internetu w poszukiwaniu rozwiązania napisanego przez kogoś, kto spotkał się już z podobnym problemem. Więc gdy mamy problem z programem lub problem z grą z pomocą spieszy nam forum PC-PROBLEM, które pomaga każdemu - nawet laikowi. Nie znajdziesz tutaj odpowiedzi typu: "google nie gryzie..." ani "poszukaj w google". Każdy użytkownik jest zainteresowany niesieniem pomocy innym osobom.

---

Artykuł pochodzi z serwisu www.Artelis.pl

Dlaczego warto mieć stronę internetową

2011-07-18T11:43:00.000+02:00

Dlaczego warto mieć stronę internetową

Autorem artykułu jest Piotr Szymaniak

Tworzenie stron internetowych to bardzo ciekawe zajęcie. Nie każdy potrafi niestety stworzyć coś co przyciągnie nowych klientów czy też pomoże w nawiązaniu znajomości. Jeżeli jesteśmy firmą nie posiadanie własnego serwisu internetowego jest bardzo niekorzystne.

Jakie są plusy posiadania strony www

Z pewnością jest to zdobycie nowych klientów. Miliony ludzi korzysta na codzień z wyszukiwarek internetowych w celu wyszukania interesującego ich produktu, miejsca czy usługi. Dzięki dobrze opracowanej stronie i skutecznym zabiegom pozycjonującym przeciągniemy na swoją stronę nowych klientów. Ci nowi zaproszą kolejnych i tak po paru miesiącach możemy miec nawet setki nowych interesantów. Ale to nie wszystkie zalety. Możemy bowiem również założyć sklep internetowy. Tworzenie strony internetowej tego typu jest nieco bardziej kosztowne. Jednak płacimy tylko raz a korzyści sa jeszcze większe. Np aby zarządzać zwykłym sklepem należy posiadać przykładowo: 2 kasjerki. Natomiast w sklepie internetowym wystarczy jedna osoba która zajmie się przygotowywaniem zleceń. KOrzyści są jeszcze większe kiedy inwestujemy w ogromny system umożliwiający również drukowanie faktur VAT czy innych zestawień automatycznie.

Czy to ma jakieś wady?

Ciężko tu mówić o jakichkolwiek wadach. Zwykle to tylko koszty stworzenia i ew. przechowywania na serwerze www. Projektowanie stron internetowych przez firmy z tej branży np: X-Creative to wydatek od 300zł w górę. Utrzymanie strony na serwerze oraz domeny to kwoty od 100zł. Zatem warto się zastanowić czy czasem nie lepiej wydać 300zł + 100zł msc i mieć nowych klientów czy też tego nie robić. Gdyby nie było z tego korzyści z pewnością internet by nie powstał :) Zatem spróbujmy. Naprawdę warto.

---

Artykuł pochodzi z serwisu www.Artelis.pl

Automatyzacja obsługi GUI z wykorzystaniem Sikuli

2011-07-18T11:38:00.002+02:00

Automatyzacja obsługi GUI z wykorzystaniem Sikuli

Autorem artykułu jest Kamil Michalak

Coraz częściej podczas używania komputera korzystamy z różnego rodzaju automatów. Stworzenie narzędzia przyspieszającego pracę nie jest trudne, jeżeli wykonywane czynności można opakować w skrypty, problem pojawia się, jeżeli mamy do czynienia z graficznym interfejsem.

Projekt Sikuli jest idealnym sposobem na ułatwienie sobie życia. Pomysł realizowany jest przez grupę zapaleńców z MIT (Massachusetts Institute of Technology). Prace programistyczne przyniosły w rezultacie dość wygodne IDE oraz ciekawe, częściowo graficzne API oparte o język programowania Python (projekt korzysta z javowej implementacji Pythona – Jythona). Samo konstruowanie skryptu dla automatu jest banalnie proste. Proces ten sprowadza się do prostego zaznaczenia na ekranie elementów, które mają zostać użyte i określeniu akcji jakie mają zostać na nich wykonane.

Na chwilę obecną framework pozwala na wykonanie takich akcji, jak kliknięcie elementu, kliknięcie podwójne, czy kliknięcie prawym przyciskiem myszy, pisanie (meulacja wciśnięcia przycisku na klawiaturze), przeciąganie elementów (drag and drop), wykonanie operacji wklejania. Mamy również możliwość wyszukiwania elementów na ekrania, sprawdzanie czy określony przez nas komponent istnieje (jest widoczny), możemy obserwować zmiany danego elementu, czy reagować na jego pojawienie się lub zniknięcie. Pełną listę dostępnych funkcji można przejrzeć na stronie projektu pod adresem http://sikuli.org/trac/wiki/reference-0.10. Wszelkiego rodzaju operacje wykonywane są na rzeczywistych komponentach widocznych na ekranie monitora. Programista może definiować jakie elementy mają zostać wykorzystane przez Sikuli przy pomocy prostych zrzutów ekranu

oraz określenie w jaki stopniu widoczny element powinien być podobny do screena.
Można więc stwierdzić, że prostego "robota" jest w stanie skonstruować nawet zupełny laik.
Przykład prostego skryptu pochodzący ze strony projektu został zaprezentowany poniżej.

Jak widać nie jest to skomplikowany kod. Jego stworzenie zajmuje bardzo mało czasu. Co więcej Sikuli udostępnia biblioteki, dzięki którym możliwe jest pisanie automatów w Javie. Jest to rozwiązanie o tyle ciekawe, że pozwala na wykorzystanie frameworku na wielu systemach operacyjnych i w różnych projektach. Kolejnym atutem projektu jest możliwość rozbudowania jego funkcjonalności poprzez własne moduły napisane w języku Python (bądź Javie, jeżeli ktoś korzysta z API dla tego języka).

Framework sam w sobie jest dość dobrze zorganizowany i pomysłowy. Oparte o Jython (niestety nie jest on całkowicie kompatybilny z Jythonem, pomimo jego integracji z samym Sikuli, np. na chwilę obecną importowanie własnych modułów pythona jest bardzo utrudnione, a import skryptów frameworka potrafi w ogóle nie działać) narzędzie pozwala na tworzenie skryptów umożliwiających na obsługę graficznego interfejsu użytkownika bez nadzoru człowieka. Można by stwierdzić, że spełnia on swoje zadanie jako pomoc w automatyzacji obsługi GUI różnego rodzaju aplikacji. Niestety rzeczywistość pokazuje, że Sikuli działa czasem stanowczo za wolno. Dzieje się tak, ponieważ algorytm zastosowany do przeszukiwania tzw. screenów jest dość prymitywny i w przypadku dużych rozdzielczości ekranu może wymagać dużej liczby operacji przeszukiwania.
Częściowym rozwiązaniem tego typu problemów jest stosowanie regionów. Korzystanie z obszarów pracy (zarówno zdefiniowanych na sztywno jak i tworzonych dynamicznie) przyspiesza pracę Sikuli poprzez zawężanie pola na ekranie, które ma zostać objęte wyszukiwaniem.
Określanie regionów pracy dla automatu ma znaczenie w przypadku, gdy mamy do czynienia z kilkoma bardzo podobnymi lub identycznymi elementami GUI, jak na przykład przyciski czy pozycje w menu. Określając region możemy zminimalizować bądź całkowicie wykluczyć ryzyko odnalezienia i wykorzystania przez skrypt niewłaściwego elementu interfejsu graficznego. Dość dobrym pomysłem jest również korzystanie w takich przypadkach ze sposobu pokazanego w tutorialu “How to click on a particular check box?“, który pokazuje jak radzić sobie w trudnej sytuacji korzystając z regionów i punktów charakterystycznych rozmieszczonych w obszarze przeszukiwania.
Nieco innym zagadnieniem jest wyszukiwanie wszystkich elementów pasujących do danego wzorca. Zgodnie z dokumentacją, do tego celu najefektywniej jest korzystać z metody findAll() dostarczanej przez Sikuli. Należy jednak przy tym zwrócić uwagę, że stosowanie tej funckcji tworzy strukturę danych o bardzo dużej objętości, przez co zwiększamy ilość pamięci potrzebnej do działania naszego automatu. W niektórych przypadkach może to prowadzić do przyspieszenia pojawienia się znanego w Sikuli buga (memory leak, który nie został jeszcze załatany). Z tego też powodu nie wskazane jest stosowanie konstrukcji typu:

for GUIcomponent in findAll(“some_pattern.png”):
#some instructions
pass

Zdecydowanie lepiej jest skorzystać z dodatkowej zmiennej, którą można później zniszczyć:

elements = findAll(“some_pattern.png”):
for GUIcoponent in elements:
# some instructions
pass
elements.destroy()

Kolejnym czynnikiem wpływającym na trafność rozpoznania screenów przez Sikuli jest osiągnięcie fucusa przez wybrane elementy. W niektórych przypadkach, ustawienie focusu danego elementu może spowodować, że zostanie on rozpoznany jako zupełnie inny komponent, bądź w ogóle nie zostanie uwzględniony w wynikach wyszukiwania. Dzieje się tak najczęściej, jeżeli dany komponent interfejsu graficznego zyskuje dodatkowe obramowanie bądź podświetlenie po uzyskaniu focusa.
Podczas obsługi niektórych komponentów takich, jak np. rozwijane menu ważne jest uwzględnienie czasu animacji danego komponentu. Dla przykładu załóżmy, że mamy przycisk, po którego kliknięciu rozwija się dodatkowe menu. Automat ma za zadanie kliknąć przycisk, a następnie wybrać jedną z pozycji menu. Czasami może się tu pojawić problem w postaci wyjątku FindFailed. Dzieje się tak dlatego, że skrypt stara się odnaleźć elementy menu od razu po kliknięciu naszego przycisku. Jeżeli menu jest rozwijane z wyświetleniem animacji, konieczne jest uwzględnienie czasu jej trwania. Możemy to zrobić prostym poleceniem wait(). Pozwoli nam ono na opóźnienie wykonania kolejnej instrukcji. Złą stroną takiego podejścia jest niestety wydłużenie działania samego skryptu.
Kolejnym pomysłem na ułatwienie sobie życia jest korzystanie z funkcji type(). Pozwala ona na symulację wciśnięcia klawiszy na klawiaturze. Jak łatwo się domyślić można z niej korzystać w najbardziej oczywisty sposób wpisując teksty w różnego rodzaju pola typu text edit. Można również użyć type() do nieco innych zastosowań, a dokładniej obsługi GUI. Korzystając z różnego rodzaju skrótów klawiaturowych możemy wywoływać opcje automatyzowanej aplikacji bez konieczności przeszukiwania ekranu. Czasem może to pomóc nie tylko w przyspieszeniu naszego skryptu, ale także w poprawieniu poprawności jego działania, pozwalając na uniknięcie pomyłek w odnajdywaniu komponentów interfejsu.
Czasem funkcjonalność Sikuli staje się nazbyt ograniczona, bądź niektóre operacje są strasznie powolne. Jeżeli trafiliśmy na właśnie taki przypadek możemy wspomóc się zwykłymi skryptami pythona, które można dołączać do skryptów frameworka.

Reasumując, podczas korzystania z Sikuli ważne jest dokładne poznanie GUI. Ważne jest, żeby nasze skrypty wykonywały się szybko, jednak zawsze należy pamiętać o tym, że niektóre elementy graficzne wymagają opóźnień w odczycie ich stanu.
Framework posiada bardzo brzydki błąd, który powoduje wyciek pamięci, co może uniemożliwić wykonanie bardzo długich, bądź skomplikowanych skryptów. Wymusza to na użytkowniku stosowanie takich konstrukcji językowych, które pozwolą na minimalizację czasu wyonania i zużycia pamięci.

---

K. Michalak

Artykuł pochodzi z serwisu www.Artelis.pl

Czy Google Chrome może zagrozić Firefoksowi?

2011-07-18T11:32:00.002+02:00

Czy Google Chrome może zagrozić Firefoksowi?

Autorem artykułu jest Gdal

Przeglądarka Google Chrome zyskuje z dnia na dzień coraz więcej użytkowników. W ciągu dwóch lat wskoczyła na "przeglądarkowe" podium - na trzecie miejsce. Jest to ogromny sukces, zważywszy na to że Opera od około 15 lat nie może przekroczyć magicznej bariery piątego miejsca.

Co sprawia, że przeglądarka ta staje się tak popularna, w tak krótkim czasie? Na pewno jednym z kilku czynników jest potężna reklama jaką oferuje swojej przeglądarce Google. Reklamy w YouTube, na stronach wyszukiwania, oraz w innych serwisach Google sprawiają, że przeglądarką interesuje się coraz większa liczba osób. Kolejny czynnik świadczący o rosnącej popularności przeglądarki to jej prostota i "ascetyczny" wygląd. Google Chrome nawet dla początkujących internautów nie może stanowić problemu w obsłudze.

Jedną z głównych cech Firefoksa jest ilość rozszerzeń. Rozszerzenia te zwiększają funkcje i możliwości przeglądarki. Podobnie w Google Chrome - do tej przeglądarki powstaje coraz więcej rozszerzeń, jedne są ciekawsze i bardziej przydatne (a czasami nawet niezbędne) inne mniej. To też jeden z czynników wpływających na popularność Google'owskiej przeglądarki. Rozszerzenie społecznościowe, typu Share on Facebook, czy Tweet This na pewno zyskują w oczach wielu ludzi korzystających z takich portali, a co za tym idzie polecają je innym, a więc ilość użytkowników przeglądarki znów rośnie.

Google bardzo często aktualizuje swoją przeglądarkę. Wiele osób sobie to chwali bo wtedy stale są "wyposażani" w nowe funkcje, a bezpieczeństwo w sieci rośnie. Jeśli Google będzie nadal dbało i rozwijało tak ambitnie swoją przeglądarkę, to może się okazać że już za dwa-trzy lata Google Chrome prześcignie, i wskoczy na drugie miejsce, Mozillę Firefox. Bo o dogonieniu Internet Explorera to na razie nie ma co śnić.

---

Artykuł pochodzi z serwisu www.Artelis.pl

Kompilacja jądra - Linux

2011-07-18T10:34:00.000+02:00

Kompilacja jądra - Linux

Autorem artykułu jest RatujPC

Jądro (ang. kernel) jest główną częścią systemu Linux. Pierwsze jądro zostało stworzona przez Linusa Torwaldsa. Obecnie rozwijane jest przez ludzi z całego świata.

Teraz z każdą dystrybucją Linuksa dostajemy gotowe, skompilowane "fabrycznie" jajko. Nadchodzi moment kiedy musimy samemu skompilować jego najnowszą wersję. Kiedy samemu je kompilujemy możemy odrzucić niepotrzebne funkcje, czym przyśpieszymy jego działanie oraz zmniejszymy rozmiary. Nowsze wersje przeważnie posiadają nowe sterowniki, poprawione błędy i więcej funkcji. Własnoręczna kompilacja jest zalecana, gdyż jądra gotowe są raczej przygotowane pod kątem wieleplatformowości, a nie szybkości.

Najpierw musimy zdobyć najnowszą wersję jajka. Najlepszym miejscem w sieci jest serwer ftp ftp://ftp.pl.kernel.org"/. Jeżeli łączymy się za pomocą modemu nie jest dobrym
pomysłem ściągać je z sieci, gdyż jego wielkość to ok. 20 Mb (spakowane!). Wtedy jedynym wyjściem jest kupno pisma z kompaktem, na którym jest jądro, lub zgranie go
od kolegi, który ma łącze stałe. Spakowane jądro ma nazwę linux-X.Y.Z.tar.gz. X i Z oznaczją konkretne numery wersji jajka. Y oznacza czy jest to wersja stabilna, czy
rozwojowa. Jeżeli ta liczba jest parzysta, to wersja jest stabilna. Gdy jest liczbą nieparzystą, jądro jest rozwojowe.

Spakowany plik zgrywamy do katalogu /usr/src. Jeżeli w /usr/src posiadamy katalog linux, to musimy go skasować lub zmienić mu nazwę. Rozpakowywujemy jądro: tar
-zxf linux-X.Y.Z.tar.gz. Spakowany plik nie będzie nam już potrzebny, więc go kasujemy rm linux-X.Y.Z.tar.gz. Wchodzimy do katalogu linux. Teraz musimy dostosować
konfigurację do własnych potrzeb. Do tego celu możemy się posłużyć jednym z trzech programów:

make config - najprostszy ze wszystkich. O każdą opcję będziemy osobno pytani.
make menuconfig - będziemy konfigurować jajko przy pomocy ładnego i intuicyjnego interfejsu
make xconfig - jeżeli używamy X Window, to możemy użyć programu w trybie graficznym

Po wpisaniu jednego z powyższych poleceń dostosowywujemy konfigurację do swoich potrzeb/upodobań. Jeżeli obok opcji są nawiasy kwadratowe, to oznacz że daną
funkcję możemy wkompilować w jądro, lub nie. Jeżeli są nawiasy trójkątne możemy skompilować daną funkcję w postaci modułu (). Moduły nie zwiększają objętości
jądra, mogą być dynamicznie ładowane kiedy będą potrzebne. W ten sposób nie zajmują miejsca w pamięci. Jak już skończymy, to wychodzimy z programu i wydajemy
polecenia make dep i make clean. Jądro kompilujemy poleceniem make zImage. Podczas kompilacji, może się okazać, że jajko zajmuje za dużo miejsca i musimy wydać
polecenie make bzImage, aby stworzyć wersję skompresowaną. Skompresowane jądro same się rozpakuje do pamięci podczas uruchomienia systemu. Jeżeli od razu
chcemy wygenerować skompresowane jądro, wystarczy zamiast make zImage wpisać make bzImage.

Mamy już nowe jądro. Teraz musimy skompilować i zainstalować moduły. Robimy to dwoma poleceniami: make modules i make modules_install. Teraz powinniśmy
utworzyć plik /lib/modules/WERSJA_KERNELA/modules.dep dla właśnie skompilowanych modułów, robimy to poleo poleceniem depmod -a. Ten plik jest używany m.in. przez
program modprobe, określa zależności między modułami, czyli jakich modułów wymaga inny moduł, coś podobnego jak z pakietami.

Skompilowane jajko jest w katalogu /usr/src/linux/arch/i386/boot/zImage lub /usr/src/linux/arch/i386/boot/bzImage, jeżeli tworzyliśmy je poleceniem make bzImage.
Jądro kopiujemy np. do /boot/vmlinuz-nowe i ustawiamy tak naszego bootloader'a, aby można było uruchomić system z nowym jądrem. Warto na jakiś czas zostawić
możliwość uruchomienia systemu ze starym jajkiem, gdyby nowe się nie sprawdziło. Kiedy nowe jądro okaże się dobre, możemy skasować stare i jego moduły z katalogu
/lib/modules/X.Y.Z.

W niektórych sytuacjach będziemy zmuszeni do użycia łat (ang. patch) na jądro. Łaty umożliwiają wkompilowanie w jądro dodatkowego kodu, który udostępnia różne
funkcje. Może to być łata umożliwiająca obsługę JFS (system księgowania plików), lub zapewniająca większe bezpieczeństwo. "Łatania" dokonujemy przed
skonfigurowaniem jądra. Zgrywamy łatę do katalogu /usr/src. Jeżeli jest spakowana gzipem, to najpierw ją rozpakowywujemy gunzip plik_z_łatą.gz, a później wydajemy
polecenie: patch -p0 < plik_z_łatą. Po "załataniu" postępujemy jak przy normalnej kompilacji jądra.

---

Serwis Laptopów Katowice

Artykuł pochodzi z serwisu www.Artelis.pl

Struktura systemu komputerowego - część 2

2011-07-18T10:30:00.002+02:00

Struktura systemu komputerowego - część 2

Autorem artykułu jest RatujPC

W zależności od rodzaju przesłania rozróżnia się cykl maszynowy: pobrania kodu operacji, odczytu i zapisu pamięci/rejestrów, odczytu i zapisu wejścia-wyjścia, przyjęcia przerwania. Jeden cykl maszynowy wykonywany jest w czasie jednego lub kilku/kilkunastu taktów zegara systemowego.

Cykl pamięci (ang. memory cycle) - ciąg operacji składających się na jeden dostęp (odczyt lub zapis) do pamięci. W każdym cyklu maszynowym następuje wysłanie:

adresu na magistralę adresową,danych na magistralę danych,sygnałów sterujących, informujących o rodzaju cyklu, na magistralę sterującą.

Układy pamięci lub wejścia - wyjścia powinny w tym czasie wykonać odpowiednie czynności - zapisać dane lub wysłać je na magistralę danych. Cykl pamięci często jest utożsamiany z cyklem maszynowym.

Licznik rozkazów (ang. program counter) – rejestr procesora; adresuje pamięć programu, przechowując adres, spod którego należy pobrać kod następnego rozkazu lub argument bieżącego rozkazu (np. rozkaz MOVC A,@A+PC z listy procesora Intel 8051).

Przykład:

Rozkazy Znaczenie

MOV R2, #n; R2 ß n

MOV [R1],[R3+]; wykonaj n-razy:

{

[R1] ß [R3]

R1 ß R1 + 1

R3 ß R3 + 1

}

R1, R2, R3 – rejestry robocze,

[Rx] – adres komórki pamięci zapisanej w Rx.

Wskaźnik stosu (ang. stack pointer) – rejestr procesora; adresuje pamięć o organizacji typu „stos” (ang. LIFO – last in first out), wskazując tzw. wierzchołek stosu, czyli adres ostatnio zapisanych danych. Wykorzystywany jest do:

· tymczasowego zapisu danych:§ przechowywanych w rejestrach (rozkazy połóż na stos, zdejmij ze stosu),§ w fazie wykonywania niektórych rozkazów przez mikroprocesor (np. dodawanie danych wielobajtowych);· zapisu zawartości licznika rozkazów PC podczas wykonywania rozkazu wywoływania podprogramu lub obsługi przerwania. Adres przechowywany w PC zostaje zapamiętany na stosie w celu umożliwienia powrotu do programu głównego po zakończeniu wykonywania podprogramu;· przechowywania danych wyrażanych za pomocą notacji przyrostkowej, zwanej również odwrotną notacją polską.

Rozkazy procesora – typy i przetwarzanie

Rozkazy maszynowe są przetwarzane przez procesor jako dane binarne (zerojedynkowe). Każdy rozkaz posiada unikatowy kod operacji oraz opcjonalnie dodatkowe elementy:

przedrostek (ang. prefix) – warunkuje sposób wykonania rozkazu,kod operacji (ang. opcode) – określa operację, jaka ma być przeprowadzona;przyrostek (ang. postfix) – określa rodzaj i typ argumentów, odniesienie do argumentów źródłowych (ang. source), którymi mogą być: dane bezpośrednie, adresy pamięci lub układów we-wy, rejestry procesora;odniesienie do argumentów przeznaczenia (ang. destination) lub wyniku (ang. result), którymi mogą być: adresy pamięci lub układów we-wy, rejestry procesora;odniesienie do następnego rozkazu – określa adres następnego rozkazu, który będzie wykonany po rozkazie bieżącym.

Przykład 1:

NOP; nic nie rób

NOP – opcode zapisany w języku symbolicznym, tzw. mnemonik,

Przykład 2:

ADD A , R1; A ß A + R1

ADD – opcode,

A, R1 – argumenty źródłowe, A – argument przeznaczenia.

Przykład 3:

MOVX A , @R1; A ß [R1]

MOV – opcode, X – przyrostek, oznacza zewnętrzną pamięć lub układy wejścia-wyjścia,

[R1] – argument źródłowy, A – argument przeznaczenia.

Przykład 4:

LJMP adres; PC ß adres

L – przyrostek (ang. long)

JMP – opcode,

adres – adres następnego rozkazu.

Typowe rodzaje operacji wykonywane przez procesor:

transferu (przesłań) danych,arytmetyczne,logiczne,konwersji (translacji),wejścia-wyjścia,sterowania systemowego,przekazywania sterowania.

Opis skrótów:

aź – argument źródłowy,

ad – argument docelowy (przeznaczenia),

aźd – argument jednocześnie źródłowy i docelowy.

---

Serwis Laptopów Katowice

Artykuł pochodzi z serwisu www.Artelis.pl

Linuks - pytania i odpowiedzi

2011-07-18T10:23:00.002+02:00

Linuks- pytania i odpowiedzi

Autorem artykułu jest RatujPC

Oto kilka pytań dotyczących systemu operacyjnego Linuks. Są to pytania często powtarzające się wśród przyszłych lub aktualnych użytkowników. Poszukujący wiedzy w tym temacie na pewno znajdą coś nowego.

Skąd wziąć linuksa ?

Dzisiaj nie ma żadnego problemu z dostępem do linuksa. Możesz go pobrać samemu z internetu, kupić z książką lub gazetą lub przegrać od kolegi. Jeżeli będziesz chciał go pobrać z internetu, to użyteczne adresy znajdziesz na tej stronie. Co do gazet i czasopism to jest Linux+, czasem Chip Special Linux czy PC World Komputer. Z książką rzadko kupisz w miarę nową dystrybucję linuksa, więc nie polecam tej drogi uzyskania ulubionego systemu.

Czy są jakieś książki/gazety na temat linuksa ?

Jesta naprawdę sporo książek na temat linuksa wydanych prze Helion, Mikom, RM i inne wydawnictwa. Część z nich opisuje konkretne dystrybucje, inne opisują wybrane zagadnienia dotyczące linuksa. Moim zdaniem na pewno powinieneś kupić książkę wydawnictwa RM (O'Reily) 'Unix. Administracja systemu'. Co do gazet i czasopism, to jak wspomniano wcześniej, w zasadzie co miesiąć Linux+ i czasem Chip Special. Coraz częściej w innych czasopismach (Enter, PC Kurier) pojawia się sporo informacji o linuksie. Rozejrzyj się w empikach i kioskach

Jaką dystrybucję zainstalować ?

To pytanie pojawia się najczęściej wśród początkujących. Jednoznacznej odpowiedzi nie ma. Jedni twierdzą, że najłatwiejszy jest Mandrake, inni, że RedHat. Ja używam Slackware. Wybierz taką, jaką ma zainstalowaną ktoś w poblizu, ktoś, kto będzie mógł Ci pomóc. Przynajmniej na początku. Gdy już troszkę się rozejrzysz, spróbuj zainstalować inną, potem jeszcze inną. Na koniec zostaniesz przy tej, która będzie Ci odpowiadać najbardziej. A następny młody linuksowiec zainstaluje na początek taką, jaką masz Ty!

Czy linux będzie działał na moim komputerze ?

To zależy jaki masz sprzęt. Ale jeżeli masz coś nowszego niż AT (286) to raczej tak. Linuks jest tak zbudowany, że chodzi na prawie wszystkim. Są wydania na procesory Intel, Sparc, Alpha, Motorola. Zarówno w internecie jak i w dystrybucji znajdziesz wykaz sprzętu, na którym działa linux. Generalnie można przyjąć zasadę, że jeżeli masz jakieś pentium z jakąś kartą grafiki pci lub agp i kartą muzyczną zgodną z sound blaster, co najmniej 32 mb pamięci, to będzie działał znakomicie zarówno w trybie tekstowym jak i z menedżerami okien. A jeżeli coś będzie sprawiać Ci kłopoty, zajrzyj do katalogu /usr/doc na płycie instalacyjnej lub poproś o pomoc serwis komputerowy.

---

Pomoc Drogowa

Artykuł pochodzi z serwisu www.Artelis.pl

Linuks - pytania i odpowiedzi - część 2

2011-07-18T10:15:00.000+02:00

Linuks- pytania i odpowiedzi- część 2

Autorem artykułu jest RatujPC

Druga odsłona pytań i odpowiedzi na nurtujące użytkowników pytania w kwestii MS Windows i Linux. Jeśli nie znajdziecie tego co potrzebujecie- na pewno będzie to zawarte w poprzednich lub następnych artykułach.

Czy mogę mieć linuksa i MS Windows na jednym dysku ?

Jeśli chodzi o mnie, to mi to nie przeszkadza ;-). A tak na poważnie - oczywiście możesz. Właśnie temu służy lilo, byś mógł załadować jeden z kilku zainstalowanych systemów. Co więcej, będziesz mógł korzystać z partycji z Windows pod linuksem, odczytywać z niej dane i zapisywać na niej. Linux obsługuje kilkadziesiąt systemów plików. Mam nadzieję, że po kilkukrotnym zajrzeniu na moją stronę i kilkumiesięcznej pracy z linuksem pozostaną Ci tylko dwie partycje na dysku. Z czego jedną będzie swap...

Jak podzielić dysk na partycje ?

Co do tej sprawy zdania są podzielone. Moja rada jest następująca: zostaw sobie Windows na pierwszej partycji, zajmującej pewną część dysku, tak, by zostało Ci około 5 gigabajtów wolnego miejsca. To wolne miejsce przeznacz na dwie partycje - linuksa i swap. Najpierw zainstaluj Windows. Później po uruchomieniu linuksa z płyty czy dyskietki uruchom program fdisk służący właśnie do podziału dysku. Tu mała dygresja - fdisk nie jest jedynym linuksowym programem tego typu. Istnieje bardziej przyjazny cfdisk oraz DiskDruid. Podejrzewam, że są także inne. Jednak polecam fdisk. Koniec dygresji. Fdisk uruchom poleceniem fdisk /dev/hda. /dev/hda oznacza tu pierwszy dysk na pierwszej szynie IDE. Jeżeli masz jeden dysk (a pewnie tak jest) zrób własnie w ten sposób. Zobaczysz zachętę do podania komendy. Podaj na początek 'm' i wciśnij enter. Widzisz pomoc. Co nas interesuje? Ano trzeba dodać partycję. Ale najpierw zobaczmy, co juz mamy na dysku. Więc 'p' i enter. O - jest już coś. A co to jest /dev/hda1? No nie. Przecież już wiesz, że /dev/hda oznacza pierwszy dysk na pierwszym interfejsie IDE. A ta jedynka to numer partycji. System plików jak widzisz na końcu, to WIN95 FAT32. Więc dodajemy naszą partycję - wciskamy 'n' i enter. Podaj numer partycji od 1 do 4. Pierwszą już mamy, więc chyba 2? '2' i enter. Rodzaj partycji - primary lub logical. Proponuję na początek primary. Ok. Teraz wymiary partycji. Wielkość partycji możesz podać w blokach lub megabajtach. Podaj taki, by zostało Ci około 120 MB na partycję swap. Ok. Już jest. Teraz swap. Znowu 'n', enter, numer 3, rodzaj jak poprzednio, początek i koniec (możesz klepnąć enter) i już masz. Daj teraz 'p'. Widzisz, że są trzy? Ale czemu dwie typu 'Linux native'? Własnie. Wciśnij 't', podaj numer partycji identyfikator partycji swap - czyli 82. Enter. Znowu 'p'. O już jest. Jeżeli się pomyliłeś, naciśnij CTRL+c lub 'q' i enter. Wyjdziesz bez zapisania danych. Dobrze jest? No to zapisujemy konfigurację. 'w', enter czyli zapisz i wyjdź. Już mamy swoje partycje. Teraz możesz przejść do dalszej części instalacji - 'setup' i enter.

Gdy będziesz bardziej zaawansowanym użytkownikiem dysk podzielisz troszkę inaczej. Katalogi domowe użytkowników będziesz trzymał na oddzielnej partycji, na oddzielnej będziesz także trzymał logi systemu. Na razie uznaj, że taki podział jest najlepszy.

Jeszcze jedna dygresja. Niektóre nowe dystrybucje (a w zasadzie większość) posiadają graficzne instalatory, do tego po polsku. Powyższy opis przedstawia w zasadzie samo posługiwanie się fdiskiem. Jeżeli będziesz instalował np. Mandrake w wersji 8, to standardowo dostępny będzie graficzny instalator z polskimi komunikatami (o ile wybierzesz język polski). Tam znajdziesz wskazówki, jak to zrobić w Twojej dystrybucji.

Z płyty, dyskietki, inaczej ?

Linuksa możesz instalować na kilka sposobów. Możesz uruchomić komputer z płyty startyjącej, możesz uruchomić z dyskietek. Jeżeli masz w miarę nowy sprzęt to nie będzie problemu z uruchomieniem systemu z płyty (musisz ustawić kolejność startowania w biosie). Jest to sposób najprostszy, ale nie dla każdego dostępny. Jeżeli Twój komputer nie ma możliwości uruchomienia z płyty, to musisz zrobić dyskietki startowe. Dokładny opis jak to zrobić znajdziesz w głównym katalogu na płycie z linuksem. Pokrótce powiem jak to zrobić, ale ogólnie. Więc będziesz potrzebował dwie czyste dyskietki. Na płycie znajdziesz program 'rawrite.exe'. Jest on przeznaczony do uruchomienia w DOSie, ale w Windows też nie będzie problemu. Niektóre dytrybucje mają odpowiednik tego programu dla Windows - z okienkami i bajerami. Idea jest taka. Robisz jedną dyskietkę typu 'boot', drugą typu 'root'. W Slackware obrazy dyskietek masz w katalogach '/bootdsks.144' i '/rootdsks.144'. Jeżeli masz standardowe urządzenia w komputerze (zwykłe dyski IDE, cdrom IDE, kolorową kartę grafiki :P) to obrazy robisz z plików 'bare.i' i 'color.gz'. Czyli 'rawrite bare.i a:' i enter oraz 'rawrite color.gz' i enter. Pierwsza dyskietka będzie startową, drugą włożysz do stacji gdy Cię o to system poprosi. Płytę trzymaj w cdromie, z niej będzie instalował się system. Po włożeniu drugiej dyskietki i wczytaniu jej przez system zostaniesz poproszony o podanie hasła roota, wciśniesz enter i już możesz 'partycjonować' dysk.

Istnieje też możliwość instalacji całego linuksa z dyskietek (stanowczo odradzam) oraz z sieci lokalnej i z internetu. Wskazówki, jak to zrobić, znajdziesz na plycie z dystrubucją linuksa. Jeżeli masz niestandardowe urządzenia, odpowiednie dla nich obrazy dyskietek też znajdziesz na płycie. Celowo nie zamieszczam dokładnego opisu - jest on, jak to już kilka razy uparcie powtórzyłem, na płycie.

---

Pomoc Drogowa Katowice

Artykuł pochodzi z serwisu www.Artelis.pl

Wybór przeglądarki internetowej

2011-07-18T10:03:00.003+02:00

Wybór przeglądarki internetowej

Autorem artykułu jest Gdal

Nasze bezpieczeństwo w sieci zależy nie tylko od naszego programu antywirusowego. Ważniejszą sprawę stanowi tutaj odpowiednia przeglądarka internetowa, która prócz bezpieczeństwa musi zapewniać nam wygodę i komfort pracy. Jak wybrać odpowiednią dla siebie przeglądarkę internetową ?

Codzienne przeglądanie internetu musi być wygodne i bezpieczne. Nasze bezpieczeństwo zależy w dużej mierze od naszej przeglądarki internetowej. Tak samo jest z wygodą - inaczej będzie nam się pracowało z Operą, a inaczej z Mozillą Firefox. Jak zatem wybrać odpowiednia przeglądarkę? Przedstawię kilka cech tych najpopularniejszych, a od Państwa wybór będzie zależał.

Jeśli szukamy rozwiązania ''all in one", czyli przeglądarki która zapewni nam wszystkie niezbędne funkcje tuż po instalacji, to polecam Operę. Przeglądarka ta posiada wbudowane niezbędne funkcje, które powinny każdemu wystarczyć. Opera posiada wbudowaną funkcję blokowania niechcianych reklam, wbudowany czytnik kanałów dyskusyjnych, klienta IRC, oraz także czytnik poczty e-mail obsługujący pocztę z wszystkich serwisów (takich jak poczta.wp.pl, gmail.com itd.). Opera jest także uważana za jedną z najszybszych przeglądarek (w testach czasami przewyższa nawet Google Chrome). Jest to przeglądarka szczególnie popularna w Polsce.

Mozilla Firefox to przeglądarka, która od wielu lat stara się przeskoczyć Internet Explorer (o nim później) w rankingu popularności przeglądarek. Niestety bezskutecznie. Przeglądarka ta jest popularna głównie ze względu na niesamowitą, sięgającą kilkudziesięciu tysięcy liczbę rozszerzeń i motywów. Rozszerzenia pozwalają na polepszenie i uproszczenie pracy z przeglądarką, a motywy zmieniają jej wygląd. Do Firefoksa możemy instalować rozszerzenia blokujące reklamy, dodające nowe opcje wyszukiwania, tłumaczenia stron i wiele więcej. Przeglądarka mimo swojej popularności nie jest niestety zbyt szybka, a jej czas uruchamiania (zwłaszcza przy zainstalowanych kilku rozszerzeniach) pozostawia wiele do życzenia. Jednak dla przeciętnego użytkownika internetu nie będzie stanowiło to problemu, a mnogość i funkcjonalność dodatków i motywów na pewno przypadnie do gustu wielu osobom.

Kolejna przeglądarka warta polecenia to Google Chrome. Aplikacja ta została wydana przez każdemu znaną firmę Google. Chrome charakteryzuję się przede wszystkim szybkością, prostotą obsługi oraz "lekkością". Przeglądarka ta ma bardzo intuicyjny interfejs użytkownika, pozwala, jak Firefox, na instalację rozszerzeń. A te powstają codziennie, codziennie coraz to nowe i dziwniejsze, ale zarazem również bardzo funkcjonalne (jak choćby automatyczna porównywarka cen produktów w sklepach internetowych. czy rozszerzenia pokazujące wyniki sportowe na żywo). Przeglądarka ta jest rozwijana bardzo dynamicznie, a jej aktualizacje ukazują się co trzy tygodnie, co daje pewność, że przeglądarka nadąża za względami bezpieczeństwa w sieci oraz obsługuje najnowsze standardy (takie jak np. HTML5). Polecam ją dla osób ceniących sobie wygodę, prostotę i szybkość pracy.

Ostatnia przeglądarka, którą polecam tylko osobom nielubiącym zmian, jest Internet Explorer. Z przeglądarki tej korzystają zazwyczaj początkujący użytkownicy komputera ze względu na to, że jest "wbudowana" w popularny system operacyjny - Windows. Istnieje powiedzenie, że "Internet Explorer służy do pobierania (tu nazwa konkurencyjnej przeglądarki)". Wiele osób wiesza przysłowiowe psy na niej, jednak przeglądarka sama w sobie zła nie jest. Jednak jeśli mamy wybór - polecam zainstalować, którąś z trzech przeglądarek wymienionych wcześniej.

---

Więcej informacji o przeglądarkach internetowych możecie Państwo znaleźć w serwisie eprzegladarki.pl

Artykuł pochodzi z serwisu www.Artelis.pl

Linuks - pytania i odpowiedzi - część 3

2011-07-18T09:56:00.002+02:00

Linuks- pytania i odpowiedzi- część 3

Autorem artykułu jest RatujPC

Ostatnia już w tym cyklu część pytań i odpowiedzi dla użytkowników ( lub przyszłych użytkowników) Linuksa. Zapraszam do zapoznania się z pytaniami i odpowiedziami.

Które pakiety instalować ?

Wszystkie. Tak tak, jeżeli jesteś początkującym linuksowcem nie zastanawiaj się ani chwili. Dlatego właśnie zalecałem Ci wcześniej zrobienie aż pięciogigabajtowej partycji. Na niej zmieści się raczej każda cała dystrybucja. Później, gdy już rozeznasz się w linuksie i będziesz wiedział co Ci jest potrzebne, będziesz wybierał pakiety do instalacji. Zresztą po zainstalowaniu zawsze możesz 'odinstalować' niepotrzebne Ci pakiety. Teraz instaluj wszystko - przynajmniej rozejrzysz się, jakie niekiedy dziwne programy masz w dystrybucji ;-).

Jak to w końcu jest z tym lilo ?

Istnieją różne szkoły instalowania lilo. Jedni mówią, by instalować w rekordzie startowym dysku (boot record), inni że nie, że na partycji aktywnej. Ja zalecam jednak instalowanie w boot record. ma to swoją wadę - gdy później zainstalujesz Windows zniknie Ci możliwość wyboru systemu. Co wtedy? Uruchom system z płyty lub dyskietki, podmontuj system plików i zainstaluj jeszcze raz lilo. U mnie (Slackware) sprowadza się to do uruchomienia z płyty, podczas startu podaję 'linux root=/dev/hda3', bo na hda3 mam linuksa. System się uruchamia, sam podmontowuje partycję root i po zalogowaniu się na użytkownika root wpisuję 'lilo' i enter. I już mam, jak miałem wcześniej. Gdybyś natomiast chciał usunąć lilo z boor recordu, to uruchom Windows i wpisz 'fdisk /mbr'. Odświeży tre boot record i lilo zniknie.

W konfiguracji lilo możesz podać wiele różnych systemów startowych oraz wiele innych opcji - np. czas, po którym automatycznie uruchomi się 'difoltowy' :P (dafault - standardowy, podstawowy, domyślny) system, ilość pamięci systemu czy tryb karty graficznej, w jakim uruchomi się linuks. O tym wszytskim później.

Restart systemu - a co jeśli nie zadziała ?

A nic, nie martw się. Jeżeli nie startuje linuks lub w ogóle widzisz jakieś LI.. i i nic więcej na ekranie, uruchom komputer z płyty czy dyskietki tak, jako opisałem w poprzednim punkcie i zainstaluj lilo jeszcze raz, może automatycznie albo w trybie expert. O dane się nie martw, one nie zginęły. Jeżeli nie pomoże, przejdź do jednej z następnych części faq, może tam znajdziesz odpowiedź. W najgorszym razie uruchom z Windows 'fdisk /mbr' i Windows będzie działał. A do linuksa się nie zrażaj - pamiętasz jak pierwszy raz instalowałeś Windows?

---

Serwis Komputerowy Katowice

Artykuł pochodzi z serwisu www.Artelis.pl

Potęga programów przenośnych

2011-07-18T09:40:00.002+02:00

Potęga programów przenośnych

Autorem artykułu jest Marek Rożański

Wiesz na pewno, że im więcej programów instalujesz pod Windows, tym wolniejszy i bardziej ociężały staje się system. Istnieje na to doskonały sposób – korzystaj gdzie to tylko możliwe z przenośnych wersji programów (ang. portable applications).

Wersje przenośne nie wymagają instalacji, mogą być nawet umieszczone i uruchamiane z pendrive’a, w ten sposób zawsze możesz mieć swoje ulubione programy przy sobie i kontynować pracę na dowolnym komputerze.

Oto lista darmowych i najlepszych moim zdaniem aplikacji w wersji przenośnej, z których korzystam na co dzień:

OpenOffice.Org
Pakiet biurowy, darmowy odpowiednik Microsoft Office i kilku innych komercyjnych pakietów. Składa się z edytora tekstu Write, arkusza kalkulacyjnego Calc, edytora grafiki wektorowej Draw, programu do tworzenia prezentacji Impress oraz moduł baz danych Base. Jest w pełni kompatybilny z pakietem Office Microsoftu.

VLC Media Player
Odtwarzacz multimedialny z wbudowaną większością kodeków audio i wideo, odtwarza praktycznie wszystko, łącznie z płytami DVD. Obsługuje też napisy w wielu formatach.

7-Zip
Archiwizer, darmowy odpowiednik komercyjnych programów takich jak WinZip, WinRAR. Obsługuje wszystkie popularne formaty (ZIP, CAB, RAR, ARJ, gzip, Bzip2, tar, cpio, RPM i Deb).

FastStone Image Viewer
Przeglądarka, konwerter i edytor fotografii, posiada wbudowany kreator pokazu slajdów, pozwala też dokonywać operacji na wielu plikach jednocześnie (np. zmiana rozmiaru czy nazwy plików).

FoxIt Reader
Czytnik plików PDF, znakomita alternatywa dla ociężałego i pamięciożernego Adobe Readera. Pozwala nanosić notatki na czytany dokument.

InfraRecorder
Nagrywarka płyt CD/DVD, obsługuje płyty Dual-Layer DVD, pozwala czyścić dyski re-write czterema metodami, umożliwia nagrywanie obrazów ISO/BIN i kopiowanie płyt.

Przeglądarka Firefox Portable
Przenośna wersja jednej z najlepszych przeglądarek alternatywnych dla Internet Explorera.

Miranda IM
Jeden komunikator zamiast dziesięciu, wszystkie konta w jednym miejscu. Obsługuje i zastępuje następujące sieci: AIM (AOL), Facebook, Gadu-Gadu, MSN, Tlen, Yahoo, Jabber, IRC, ICQ... i wiele innych.

Skype Portable
Skype’a przedstawiać nie trzeba, tyle tylko, że to wersja przenośna, a więc nie wymagająca instalacji w systemie.

KeyPass
Znakomity menedżer haseł, bardzo przydatny w obecnych czasach, gdzie każdy z nas posiada kilkanaście różnych kont w internecie. Baza haseł szyfrowana jest najsilniejszymi obecnie znanymi algorytmami AES-256 i Twofish.

GIMP
Program do obróbki grafiki rastrowej, godny zastępca Photoshopa. Co prawda ma trochę inny, dziwny interfejs obsługi ale można się przyzwyczaić po pewnym czasie.

uTorrent
Wersja przenośna popularnego klienta sieci bittorrent, obsługuje szyfrowanie transmisji, zajmuje nie więcej niż 6 MB pamięci operacyjnej podczas pracy.

FileZilla
Darmowy klient do transferu plików FTP.

Notepad++
Edytor tekstowy, milion razy lepszy od Notatnika z podświetlaniem składni dla różnych języków programowania.

KompoZer
Wizualny edytor HTML, całkiem udany odpowiednik komercyjnego Dreamweavera.

Recuva
Program do odzyskiwania przypadkowo skasowanych plików, obsługuje formaty plików FAT, FAT32, NTFS. Potrafi odzyskać skasowane pliki z iPoda czy wiadomości email z programów takich jak Outlook Express, Mozilla Thunderbird czy Windows Live Mail. Obsługuje też podpięte napędy USB, w tym karty pamięci.

JkDefrag
Szybki program do defragmentacji dysków, doskonale sobie radzi z „zapchanymi” dyskami czy dużymi plikami. Obsługuje formaty FAT32 i NTFS, radzi sobie też z dyskami podpiętymi przez USB.

Jak widzisz mam praktycznie wszystko, co potrzebne mi jest do codziennej pracy bez zaśmiecania mojego Windowsa, dzięki temu mój system wciąż działa szybko i sprawnie. Wszystkie wymienione programy są w pełni darmowe, można korzystać z nich bez ograniczeń.

Jeśli przechowujesz te programy na zewnętrznym nośniku, to dodatkową zaletą jest możliwość natychmiastowej przesiadki na inny komputer w przypadku awarii. Jedyne o czym trzeba pamiętać, to aby dokumenty nad którymi pracujemy, zapisywać również na tym samym nośniku aby przesiadka miała sens.

---

Autor: Marek Rożański
Dbamokomputer.Pl

Artykuł pochodzi z serwisu www.Artelis.pl

Sieć LAN - sieci lokalne - kompendium wiedzy część 2

2011-07-18T09:37:00.002+02:00

Sieć LAN- sieci lokalne - kompendium wiedzy część 2

Autorem artykułu jest RatujPC

Zbiór informacji o sieciach lokalnych / sieciach LAN. Kompendium wiedzy dla początkujących w temacie budowy, technologii i działania tychże sieci.

Topologie sieci LAN

Topologia LAN określa sposób wzajemnego połączenia stacji w sieci. Wyróżnia się cztery najczęściej stosowane topologie LAN:
• szynowa (bus) – pakiet wysyłany przez dowolną stację sieciową dociera, za pośrednictwem medium, do wszystkich stacji sieciowych,
• pierścieniowa (ring) – stacje sieciowe podłączone są do okablowania tworzącego pierścień. Topologię pierścienia stosuje się w technologiach Token Ring/IEEE 802.5 i FDDI,
• gwiaździsta (star) – kable sieciowe połączone są w jednym wspólnym punkcie, w którym znajduje się koncentrator lub przełącznik,
• drzewiasta (tree) – jest strukturą podobną do topologii szynowej, z tą różnicą, że są tu możliwe gałęzie z wieloma węzłami.
Wymienione topologie są strukturami logicznymi i technicznie nie muszą być w taki sposób zorganizowane. Na przykład logicznie rozumiane topologia szynowa i pierścieniowa są zorganizowane jako gwiazda fizyczna. Obecnie stosuje się w lokalnych sieciach komputerowych powszechnie praktycznie tylko topologię pierścieniową i topologię szynową.

Sieci LAN typu szyna (Ethernet 10Base-2)

Zbudowane są z wykorzystaniem kabla koncentrycznego 50 Ohm RG-58 (tzw. cienki koncentryk). Długość jednego segmentu sieci (czyli od jednego końca do drugiego) nie może dla cienkiego koncentryka przekraczać 185 m. Komputery są dołączone do kabla za pomocą trójników. Każdy segment sieci musi być ponadto na końcach wyposażony w terminatory o oporności przystosowanej do impedancji falowej kabla (powszechnie jest to 50 Ohm).

Zalety:
• jest mało wrażliwy na zakłócenia i szumy;
• nadaje się do sieci z przesyłaniem modulowanym (szerokopasmowym)
• jest tańszy niż ekranowany kabel skręcany
Wady:
• łatwo ulega uszkodzeniom
• trudności przy lokalizowaniu usterki
• jakakolwiek usterka kabla bądź połączeń powoduje awarię całej sieci
• podłączenie nowego komputera wymaga rozpięcia kabla co skutkuje unieruchomieniem całej sieci

Sieć LAN typu gwiazda (Ethernet - 10Base-T, Fast Ethernet - 100Base-TX)
Jest powszechnie stosowana ze względu na dużo mniejszą awaryjność, niż sieć zbudowana w oparciu o kabel koncentryczny. Długość kabla od koncentratora do komputera nie może przekraczać 100 m.
Zalety:
• jest akceptowany przez wiele rodzajów sieci
• łatwa instalacja (standardowo instalowany w nowych budynkach)
• duża niezawodność
• awaria bądź rozpięcie kabla powoduje tylko odcięcie jednego stanowiska
• stosunkowa łatwość lokalizacji usterki
Wady:
• ograniczona długość odcinków kabla z uwagi na małą odporność na zakłócenia
• większy koszt instalacji niż w przypadku kabla koncentrycznego
Pozostałe dwie topologie ze względu na znikome obecnie zastosowanie nie będą omówione.

Urządzenia aktywne LAN
Sieci LAN buduje się z biernych i aktywnych urządzeń sieciowych. Bierne urządzenia sieciowe to komponenty systemów okablowania strukturalnego.

Do aktywnych urządzeń sieci LAN należą:
• regenerator (repeater) – jest urządzeniem pracującym w warstwie fizycznej modelu OSI, stosowanym do łączenia segmentów kabla sieciowego. Regenerator odbierając sygnały z jednego segmentu sieci wzmacnia je, poprawia ich parametry czasowe i przesyła do innego segmentu.
• koncentrator (hub) – jest czasami określany jako wieloportowy regenerator. Służy do tworzenia fizycznej gwiazdy przy istnieniu logicznej struktury szyny lub pierścienia. Pakiety wchodzące przez jeden port są transmitowane na wszystkie inne porty. Wynikiem tego jest fakt, że koncentratory pracują w trybie half-duplex (transmisja tylko w jedną stronę w tym samym czasie).
• przełącznik (switch) – są urządzeniami warstwy łącza danych (warstwy 2) i łączą wiele fizycznych segmentów LAN w jedną większą sieć. Przełączniki działają podobnie do koncentratorów z tą różnicą, że transmisja pakietów nie odbywa się z jednego wejścia na wszystkie wyjścia przełącznika, ale na podstawie adresów MAC kart sieciowych przełącznik uczy się, a następnie kieruje pakiety tylko do konkretnego odbiorcy co powoduje wydatne zmniejszenie ruchu w sieci. W przeciwieństwie do koncentratorów, przełączniki działają w trybie full-duplex (jednoczesna transmisja w obu kierunkach).
• most (bridge) – służy do przesyłania i ew. filtrowania ramek między dwoma sieciami. Śledzi adresy MAC umieszczane w przesyłanych do nich pakietach. Mosty nie mają dostępu do adresów warstwy sieciowej, dlatego nie można ich użyć do dzielenia sieci opartej na protokole TCP/IP na dwie podsieci IP. To zadanie mogą wykonywać wyłącznie routery. Analizując adresy MAC, urządzenie wie, czy dany pakiet należy wyekspediować na drugą stronę mostu, czy pozostawić bez odpowiedzi. Mosty podobnie jak przełączniki przyczyniają się w znacznym stopniu do zmniejszenia ruchu w sieci.
• router – urządzenie wyposażone najczęściej w kilka interfejsów sieciowych LAN, porty obsługujące sieć WAN, pracujący wydajnie procesor i oprogramowanie zawiadujące ruchem pakietów przepływających przez router. W sieciach lokalnych stos. są gdy sieć chcemy podzielić na dwie lub więcej podsieci. Segmentacja sieci powoduje, że poszczególne podsieci są od siebie odseparowane i pakiety nie przenikają z jednej podsieci do drugiej. W ten sposób zwiększamy przepustowość każdej podsieci.

Ściana ognia (firewall)

Kiedy sieć lokalna podłączona jest do Internetu, odbywa się to poprzez router lub inne urządzenie pełniące funkcję bramy do Internetu. Kluczowym problemem jest zapewnienie bezpieczeństwa sieci lokalnej przed dostępem z zewnątrz. Funkcję taką pełni właśnie firewall. Pozwala ograniczyć dostęp z zewnątrz pozostawiając możliwość ruchu w kierunku odwrotnym.

Ściana ognia wyposażona jest w dwa rodzaje filtrów – proxy aplikacyjne pozwalające na filtrowanie wybranych usług sieciowych takich, jak ftp, telnet, finger bez konieczności ręcznego definiowania filtrów, oraz tzw. filtry pakietów – proste, pozwalające na filtrowanie informacji w zależności od zawartości nagłówków, lub bardziej skomplikowane.

Adresy MAC
Adresy MAC (Media Access Control) są podzbiorem adresów warstwy 2 modelu OSI. Adres MAC ma 48 bitów. Składa się z dwóch podstawowych części: w pierwszej zapisany jest kod producenta karty sieciowej, przydzielany przez IEEE (Institute of Electrical and Electronic Engineers), a w drugiej – unikatowy adres karty sieciowej tego producenta. Pod adresem http://standards.ieee.org/regauth/oui/oui.txt można znaleźć spis wszystkich MAC-adresów przyporządkowanych poszczególnym producentom.

Model warstwowy OSI

Model OSI (Open Systems Interconnection) opisuje sposób przepływu informacji między aplikacjami software’owymi w jednej stacji sieciowej a software’owymi aplikacjami w innej stacji sieciowej przy użyciu kabla sieciowego. Model OSI jest ogólnym modelem koncepcyjnym, skomponowanym z siedmiu warstw, z których każda opisuje określone funkcje sieciowe. Nie określa szczegółowych metod komunikacji. Mechanizmy rzeczywistej komunikacji są określone w formie protokołów komunikacyjnych. Dzieli on zadanie przesyłania informacji między stacjami sieciowymi na siedem mniejszych zadań składających się na poszczególne warstwy. Zadanie przypisane każdej warstwie ma charakter autonomiczny i może być interpretowane niezależnie.
Warstwy OSI:
• warstwa 7 – Aplikacji. Jest bramą, przez którą procesy aplikacji dostają się do usług sieciowych. Ta warstwa prezentuje usługi, które są realizowane przez aplikacje (przesyłanie plików, dostęp do baz danych, poczta elektroniczna itp.)
• warstwa 6 - Prezentacji danych. Odpowiada za format używany do wymiany danych pomiędzy komputerami w sieci. Na przykład kodowanie i dekodowanie danych odbywa się w tej warstwie. Większość protokołów sieciowych nie zawiera tej warstwy.
• warstwa 5 – Sesji. Pozwala aplikacjom z różnych komputerów nawiązywać, wykorzystywać i kończyć połączenie (zwane sesją). Warstwa ta tłumaczy nazwy systemów na właściwe adresy (na przykład na adresy IP w sieci TCP/IP).
• warstwa 4 – Transportu. Jest odpowiedzialna za dostawę wiadomości, które pochodzą z warstwy aplikacyjnej. U nadawcy warstwa transportu dzieli długie wiadomości na kilka pakietów, natomiast u odbiorcy odtwarza je i wysyła potwierdzenie odbioru. Sprawdza także, czy dane zostały przekazane we właściwej kolejności i na czas. W przypadku pojawienia się błędów warstwa żąda powtórzenia
transmisji danych.
• warstwa 3 – Sieciowa. Kojarzy logiczne adresy sieciowe i ma możliwość zamiany adresów logicznych na fizyczne. U nadawcy warstwa sieciowa zamienia duże pakiety logiczne w małe fizyczne ramki danych, zaś u odbiorcy składa ramki danych w pierwotną logiczną strukturę danych.
• warstwa 2 - Łącza transmisyjnego (danych). Zajmuje się pakietami logicznymi (lub ramkami) danych. Pakuje nieprzetworzone bity danych z warstwy fizycznej w ramki, których format zależy od typu sieci: Ethernet lub Token Ring. Ramki używane przez tą warstwę zawierają fizyczne adresy nadawcy i odbiorcy danych.• warstwa 1 – Fizyczna. Przesyła nieprzetworzone bity danych przez fizyczny nośnik (kabel sieciowy lub fale elektromagnetyczne w przypadku sieci radiowych). Ta warstwa przenosi dane generowane przez wszystkie wyższe poziomy.
przy czym warstwy 1 do 4 są to tzw. warstwy niższe (transport danych) zaś warstwy 5 do 7 to warstwy wyższe
(aplikacje). Model OSI nie odnosi się do jakiegokolwiek sprzętu lub oprogramowania. Zapewnia po prostu strukturę i terminologię potrzebną do omawiania różnych właściwości sieci.

---

Serwis Laptopów Katowice

Artykuł pochodzi z serwisu www.Artelis.pl

Sieć LAN - sieci lokalne - kompendium wiedzy część 3

2011-07-18T09:28:00.002+02:00

Sieć LAN- sieci lokalne - kompendium wiedzy część 3

Autorem artykułu jest RatujPC

Zbiór informacji o sieciach lokalnych / sieciach LAN. Kompendium wiedzy dla początkujących w temacie budowy, technologii i działania tychże sieci.

TCP/IP i Internet

Szczegóły każdego protokołu TCP/IP są przedstawione w dokumentacji RFC (Request for Comments) – żądanie odpowiedzi.

Adresy IP (IPv4)

W sieciach TCP/IP adres komputera zwany jest adresem IP. Oryginalny adres IP jest czterobajtową (32 bitową) liczbą. Przyjęła się konwencja zapisu każdego bajtu w postaci dziesiętnej i oddzielania ich kropkami. Ten sposób zapisu zwany jest notacją kropkowo-dziesiętną. Bity w adresie IP są interpretowane jako: Określona liczba bitów 32-bitowego adresu IP jest adresem sieciowym, a reszta adresem hostowym. Adres sieciowy określa sieć LAN, zaś adres hosta konkretną stację roboczą w tej sieci. By dopasować sieci o różnych rozmiarach (różnej liczbie komputerów), adresy IP podzielono na kilka klas. Istnieje pięć klas adresów IP: A, B, C, D oraz E, z czego tylko A, B i C są wykorzystywane do adresowania sieci i hostów, a D i E są zarezerwowane do zastosowań specjalnych.

Klasa A obsługuje 126 sieci, z których każda ma ponad 16 milionów hostów (ponieważ pomimo tego, że jest to adres 7-bitowy, to wartości 0 i 127 mają specjalne znaczenie). Adresy klasy B są przeznaczone dla sieci o rozmiarach do 65534 hostów. Może być co najwyżej 16384 sieci w klasie B. Adresy klasy C przeznaczone są dla małych organizacji. Każda klasa C może mieć do 254 hostów, a klas może być ponad 2 miliony. Klasę sieci można określić na podstawie pierwszej liczby w notacji kropkowo-dziesiętnej:
• klasa A: 1.xxx.xxx.xxx do 126.xxx.xxx.xxx
• klasa B: 128.zzz.xxx.xxx do 191.zzz.xxx.xxx
• klasa C: 192.zzz.zzz.xxx do 223.zzz.zzz.xxx
Adres z samymi zerami wskazuje na lokalną sieć. Adres 0.0.0.150 wskazuje na host z numerem 150 w tej sieci klasy C. Adres 127.xxx.xxx.xxx klasy A jest używany do testu zwrotnego (loopback) – komunikacji hosta z samym sobą. Zazwyczaj jest to adres 127.0.0.1. Proces próbujący połączyć się z innym procesem na tym samym hoście, używa adresu zwrotnego aby uniknąć wysyłania pakietów przez sieć. Włączenie wszystkich bitów w jakiejś części adresu oznacza komunikat sieciowy (broadcast). Na przykład adres 128.18.255.255 oznacza wszystkie hosty w sieci 128.18 klasy B. Adres 255.255.255.255 oznacza, że wszystkie węzły danej sieci otrzymają ten pakiet. Należy jednak podkreślić, że mniej więcej od roku 1997 podział na klasy sieci jest już nie aktualny. Obecnie adresy IPv4 są przydzielane bez specjalnego zwracania uwagi na klasy sieci - wg założeń CSDIR (classless routnig). Dokument RFC 1918 („Address Allocation for Private Internets”) określa, jakie adresy IP mogą być użyte wewnątrz prywatnej sieci. Zarezerwowane są dla nich trzy grupy adresów IP:
• od 10.0.0.0 do 10.255.255.255
• od 172.16.0.0 do 172.16.255.255
• od 192.168.0.0 do 192.168.255.255
Nie należy w sieciach lokalnych stosować dowolnych adresów IP, gdyż może przyczynić się to do różnorakich problemów mających swe źródło w dublowaniu się adresów IP w sieci lokalnej oraz w Internecie. Maska sieciowa (IPv4) Jest to adres IP, który ma jedynki na pozycjach bitów odpowiadających adresom sieciowym i zera na pozostałych (odpowiadających adresom hosta). Klasa adresów sieciowych wyznacza maskę sieciową. Adresy klasy A mają maskę 1111111100000000000000000000000 czemu w zapisie kropkowo-dziesiętnym odpowiada 255.0.0.0, klasy B: 11111111111111110000000000000000 (255.255.0.0) klasy C zaś: 11111111111111111111111100000000 (255.255.255.0). Dla wygody używany jest najczęściej zapis kropkowodziesiętny. Należy jednak pamiętać, że maska (jak również adres IP) zapisana jest stricte w postaci binarnej. Należy również zauważyć, że zwłaszcza ostatnio zaczęto nadawać maski nie będące czysto maskami wg klas adresów IP (czyli takich, w których liczba jedynek jest wielokrotnością oktetów – liczby 8), lecz zwiększając liczbę jedynek przy takiej samej liczbie bitów (32). Umożliwiło to uzyskanie maski np.
11111111111111111111111111100000 (255.255.255.224) co pozwala na objęcie podsiecią 30 hostów.

Adres sieciowy (IPv4)

Adres sieciowy jest bitowym iloczynem maski sieciowej z którymkolwiek z adresów IP sieci. Jeśli 206.197.168.200 jest adresem IP systemu, a 255.255.0.0 jest maską, to 206.197.0.0 jest adresem sieciowym. Jeśli zaś 206.197.168.200 jest adresem IP (bitowo 11001110110001011010100011001000) zaś 255.255.192.0 jest maską (bitowo 11111111111111111100000000000000), to iloczyn bitowy daje 206.197.128.0 (bitowo 11001110110001011000000000000000).
Czasami można spotkać skrótowo zapisany adres sieciowy w postaci: 168.100.189.0/24 gdzie część stojąca przed znakiem „/” jest adresem IP zaś liczba 24 jest skrótowo zapisaną maską sieciową. Jest to liczba bitów ustawionych w masce sieciowej na 1, czyli przy standardowej 32 bitowej masce jest to 11111111111111111111111100000000 (255.255.255.0).

DHCP

DHCP jest usługą umożliwiającą dynamiczne przydzielanie adresów IP (z zadanej puli) komputerom w sieci LAN podczas konfiguracji w tych komputerach stosu TCP/IP przez jądro systemu lub skrypty startowe. Zajmuje się tym komputer noszący nazwę serwera DHCP. Umożliwia to zwolnienie administratora sieci od przydzielania ręcznie adresów statycznych IP każdemu z komputerów z osobna. Takie działanie nie wyklucza jednak przydzielania adresów statycznych (również tych rozdzielanych przez serwer - co oznacza, że komputerowi przydzielany jest zawsze taki sam, z góry określony adres IP).

---

Pomoc Drogowa Katowice

Artykuł pochodzi z serwisu www.Artelis.pl

Sieć LAN - sieci lokalne - kompendium wiedzy część 4

2011-07-18T09:21:00.002+02:00

Sieć LAN- sieci lokalne - kompendium wiedzy część 4

Autorem artykułu jest RatujPC

Zbiór informacji o sieciach lokalnych / sieciach LAN. Kompendium wiedzy dla początkujących w temacie budowy, technologii i działania tychże sieci.

Koncentrator, inaczej zwany hubem, multiportem lub multiplekserem, to urządzenie posiadające wiele portów służących do przyłączania stacji roboczych zestawionych przede wszystkim w topologii gwiazdy. Jest to urządzenie, do którego schodzą się wszystkie kable od stacji roboczych. Można wyróżnić koncentratory pasywne i aktywne. Koncentrator pasywny jest tanim urządzeniem pełniącym funkcję skrzynki łączeniowej i nie wymaga zasilania, natomiast koncentrator aktywny wymaga zasilania i dodatkowo wzmacnia sygnały ze stacji roboczej i pozwala na wydłużenie połączenia z nią.

Topologia gwiazdy polega na tym, że każdy komputer ma swoje własne połączenie kablowe z koncentratorem. W sieci Base2 wszystkie komputery są połączone za pomocą tego samego przewodu, zaś w sieci BaseT nie ma bezpośrednich połączeń pomiędzy stacjami. Komputery podłączone są przy pomocy jednego kabla do centralnego koncentratora, który po nadejściu sygnału rozprowadza go do wszystkich linii wyjściowych. Dużą zaletą takiego rozwiązania jest fakt, iż przerwanie komunikacji między jednym komputerem a koncentratorem nie powoduje awarii całej sieci, ponieważ każda stacja posiada oddzielne z nim połączenie. Ponadto każdy pakiet musi przejść przez koncentrator, więc możliwa jest kontrola poszczególnych odcinków sieci. Z drugiej strony, uszkodzenie koncentratora powoduje przerwę w pracy całej sieci. W zależności od liczby stanowisk przyłączonych do sieci może się okazać konieczne użycie wielu koncentratorów.

Kolejnym elementem są karty sieciowe. W tym przypadku należy kierować się dokładnie tą samą zasadą co przy doborze kart do sieci opartej na kablu koncentrycznym, z tą tylko różnicą, że oczywiście należy wybrać sprzęt z gniazdem RJ-45. Instalacja w komputerze przebiega identycznie jak w poprzednim przypadku. Następnym krokiem jest zakup kabla. Tutaj zdecydowanie zaleca się kable znanych producentów, gdyż mają one zazwyczaj lepsze parametry - ma to ogromne znaczenie przy eksploatacji sieci. Dużą wadą skrętki UTP jest, obok niskiej prędkości transmisji, ograniczona długość odcinków kabla z uwagi na małą odporność na zakłócenia. Przy odmierzaniu długości kabla trzeba pamiętać, że NIE ŁĄCZY SIĘ ZE SOBĄ STACJI ROBOCZYCH, TYLKO STACJE ROBOCZE Z KONCENTRATOREM. Jak łatwo sobie wyobrazić, taka metoda jest bardzo kosztowna, ponieważ potrzeba znacznie więcej kabla, chociaż jest on tańszy od "koncentryka". Ponadto trzeba zwrócić uwagę na to, że w sieci Base2 nie musimy stosować kosztownych koncentratorów. Aby uniknąć stosowania dużej ilości kabla, z reguły stosuje się zamiast niego koncentrator. Ma to szczególnie zastosowanie przy sieciach rozciągniętych np. w wielokondygnacyjnym budynku lub pomiędzy budynkami. Łatwiej jest poprowadzić jeden kabel łączący koncentratory istniejące na każdym piętrze budynku, niż ciągnąc kilometry kabla od każdego stanowiska. Poza tym, jeżeli budynki są rozmieszczone w większej odległości można połączyć je światłowodem poprzez zastosowanie aktywnych koncentratorów z gniazdem na tego rodzaju kabel. Są także karty sieciowe, do których można bezpośrednio podłączyć tego rodzaju nośnik transmisyjny. Kabel UTP zakańcza się wtykami z dwóch stron i po prostu wpina do gniazd kart sieciowych i koncentratorów. Problemy, jakie mogą występować w fazie uruchamiania sieci są takie same, jak w przypadku kable koncentrycznego - najważniejsza rada to cierpliwość.

---

Pomoc Drogowa Katowice

Artykuł pochodzi z serwisu www.Artelis.pl

System przeciwdziałania praniu pieniędzy

2011-07-18T09:13:00.002+02:00

System przeciwdziałania praniu pieniędzy

Autorem artykułu jest Maciej Teska

Ustawa z dnia 16 listopada 2000 roku o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu reguluje w Polsce kwestie prania pieniędzy. Nowelizacja z dnia 25 czerwca 2009 roku do wyżej wymienionej ustawy weszła w życie w październiku 2009 roku (Dz. U. z 2009r. Nr 166, poz.1317).

Artykuł 1 ustawy o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy i finansowania terroryzmu mówi, że: „Ustawa określa zasady oraz tryb przeciwdziałania praniu pieniędzy, przeciwdziałania finansowaniu terroryzmu, stosowania szczególnych środków ograniczających przeciwko osobom, grupom i podmiotom oraz obowiązki podmiotów uczestniczących w obrocie finansowym w zakresie gromadzenia i przekazywania informacji.”

Zgodnie ze zmianami znajdującymi się w powyższej ustawie nałożone zostały nowe obowiązki i wymagania co do zakresu gromadzenia danych i przebiegu procesu sprawozdawczego na instytucje obowiązane. Zgodnie z ustawą instytucje obowiązane, to m.in.: instytucje finansowe, kredytowe, banki, firmy inwestycyjne oraz zakłady ubezpieczeń w zakresie ubezpieczeń na życie.

W związku ze zmianami wywiązanie się z obowiązków przez instytucje finansowe, może wymagać zastosowania systemu informatycznego wspomagającego proces analityczny i sprawozdawczy.

Według przedstawiciela firmy Business Intelligence Technologies, która jest jednym z liderów na rynku oprogramowania do przeciwdziałania praniu pieniędzy, i która dostosowała autorską aplikację do wymagań nowelizacji ustawy z dnia 25 czerwca 2009 r., dobry system powinien w szczególności dostarczać wsparcia w takich aspektach jak:

-Analiza i ocena ryzyka prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu oraz raportowanie wyników

-Wstrzymywanie lub wycofanie transakcji obarczonej zbyt wysokim ryzykiem w warunkach nowych wymagań analizy ryzyka i zakresu przekazywanych do GIIF danych

-Ocena ryzyka w celu ustalenia, czy klient jest osobą zajmującą eksponowane stanowisko polityczne (obecność na światowej liście PEP)

-Rejestracja podmiotów odnoszących rzeczywiste korzyści – ewidencja udziałowców osób prawnych

Celem systemu informatycznego powinna być integracja oraz opracowanie i analiza danych o transakcjach finansowych dokonywanych w organizacji dla celów sprawozdawczości wymaganej przez Generalnego Inspektora Informacji Finansowej.

Ważne by aplikacja spełniała wymagania instytucji obowiązanych, przez co musi zapewnić:

-analizę, kontrolę i zarządzanie transakcjami oraz sprawozdaniami

-generowanie raportów sprawozdawczych zgodnych z wytycznymi GIIF (raportowanie do GIIF)

-automatyzację importu transakcji z systemów źródłowych lub wspomaganie ewidencji tych transakcji,

Według ustawy wszystkie instytucje obowiązane przeprowadzające transakcję, której równowartość przekracza 15.000 euro, mają obowiązek zarejestrować takie transakcję. Obowiązek ten dotyczy także transakcji przeprowadzanych za pomocą więcej niż jednej operacji, których okoliczności wskazują, że mogą być ze sobą powiązane. Przy przeliczeniu wartości 15,000 euro brany jest pod uwagę średni kurs Narodowego Banku Polskiego dla danej waluty, obowiązujący w dniu dokonywania transakcji, w dniu złożenia dyspozycji lub w dniu zlecenia przeprowadzenia transakcji.

Ważnym aspektem jest uniknięcie kary finansowej nakładanej przez GIIF w przypadku nie wywiązywania się z narzuconych zmian. Karę pieniężną nakłada Generalny Inspektor w drodze decyzji, w wysokości do 750,000 złotych. Konsekwencją precedensu obrotu podejrzaną gotówką - poza stratami finansowi dla instytucji, jest przede wszystkim - spadek zaufania i obniżenie dobrego imienia firmy, które może wpłynąć na utratę klientów i przejście ich do konkurencji.

Warto zabezpieczyć się przed konsekwencjami, które przedsiębiorstwo może ponieść z tytułu niedostosowania się do nowych wymagań wymuszonych przez ustawę. Taką gwarancją może być wprowadzenie nowoczesnego oraz sprawdzonego systemu, którym posługują się jedne z największych firm finansowych w Polsce.

---

Business Intelligence Technologies

Artykuł pochodzi z serwisu www.Artelis.pl

Sieć LAN - sieci lokalne - kompendium wiedzy część 1

2011-07-18T09:08:00.002+02:00

Sieć LAN- sieci lokalne - kompendium wiedzy część 1

Autorem artykułu jest RatujPC

Zbiór informacji o sieciach lokalnych / sieciach LAN. Kompendium wiedzy dla początkujących w temacie budowy, technologii i działania tychże sieci.

Skrętka nieekranowana (UTP – Unshielded Twisted Pair)

Kabel typu UTP jest zbudowany ze skręconych ze sobą par przewodów i tworzy linię zrównoważoną (symetryczną). Skręcenie przewodów ze splotem 1 zwój na 6-10 cm chroni transmisję przed interferencją otoczenia. Tego typu kabel jest powszechnie stosowany w sieciach informatycznych i telefonicznych, przy czym istnieją różne technologie splotu, a poszczególne skrętki mogą mieć inny skręt. Dla przesyłania sygnałów w sieciach komputerowych konieczne są skrętki kategorii 3 (10 Mb/s) i kategorii 5 (100 Mb/s), przy czym powszechnie stosuje się tylko tą ostatnią.
Skrętka foliowana (FTP – Foiled Twisted Pair) Jest to skrętka ekranowana za pomocą folii z przewodem uziemiającym. Przeznaczona jest głównie do budowy sieci komputerowych umiejscowionych w ośrodkach o dużych zakłóceniach elektromagnetycznych. Stos. jest również w sieciach Gigabit Ethernet (1 Gb/s) przy wykorzystaniu wszystkich czterech par przewodów.

Skrętka ekranowana (STP – Shielded Twisted Pair)

Różni się od skrętki FTP tym, że ekran jest wykonany w postaci oplotu i zewnętrznej koszulki ochronnej. Jej zastosowanie wzrasta w świetle nowych norm europejskich EMC w zakresie emisji EMI (ElectroMagnetic Interference).
Poza wyżej wymienionymi można spotkać także hybrydy tych rozwiązań:
FFTP – każda para przewodów otoczona jest osobnym ekranem z folii, cały kabel jest również pokryty folią.
SFTP – każda para przewodów otoczona jest osobnym ekranem z folii, cały kabel pokryty jest oplotem.

Kategorie kabli miedzianych

Kategorie kabli miedzianych zostały ujęte w specyfikacji EIA/TIA w kilka grup, w których przydatność do transmisji określa się w MHz:
• kategoria 1 – tradycyjna nieekranowana skrętka telefoniczna przeznaczona do przesyłania głosu, nie przystosowana do transmisji danych;
• kategoria 2 – nieekranowana skrętka, szybkość transmisji do 4 MHz. Kabel ma 2 pary skręconych przewodów;
• kategoria 3 – skrętka o szybkości transmisji do 10 MHz, stos. w sieciach Token Ring (4 Mb/s) oraz Ethernet
10Base-T (10 Mb/s). Kabel zawiera 4 pary skręconych przewodów;
• kategoria 4 – skrętka działająca z szybkością do 16 MHz. Kabel zbudowany jest z czterech par przewodów;
• kategoria 5 – skrętka z dopasowaniem rezystancyjnym pozwalająca na transmisję danych z szybkością
100 MHz pod warunkiem poprawnej instalacji kabla (zgodnie z wymaganiami okablowania strukturalnego)
na odległość do 100 m.
• kategoria 6 – skrętka umożliwiająca transmisję z częstotliwością do 200 MHz;
• kategoria 7 – kabel o przepływności do 600 MHz. Będzie wymagać już stosowania nowego typu złączy w
miejsce RJ-45 oraz kabli każdą parą ekranowaną oddzielnie.

Kabel współosiowy (koncentryczny)

Początkowo stosowany był jako zamiennik dla standardu ARCnet. Składa się z dwóch przewodów koncentrycznie umieszczonych jeden wewnątrz drugiego, co zapewnia większą odporność na zakłócenia a tym samym wyższą jakość transmisji. Powszechnie stos. się dwa rodzaje kabli koncentrycznych – o impedancji falowej 50 i 75 Ohm, przy czym te pierwsze stosuje się m.in. w sieciach komputerowych. Obecnie kabel współosiowy jest stosowany tylko w bardzo małych sieciach (do 3-4 komputerów) stawianych możliwie najniższym kosztem. Wadą tego rozwiązania jest dosyć duża (w porównaniu z siecią na skrętce) awaryjność instalacji.

Kabel światłowodowy

Transmisja światłowodowa polega na prowadzeniu przez włókno szklane promieni optycznych generowanych przez laserowe źródło światła. Ze względu na znikome zjawisko tłumienia, a także odporność na zewnętrzne pola elektromagnetyczne, przy braku emisji energii poza tor światłowodowy, światłowód stanowi obecnie najlepsze medium transmisyjne.
Medium transmisyjne światłowodu stanowi czyste szklane włókno kwarcowe wykonane z dwutlenku krzemu (o przekroju kołowym), w którym światło jest zamknięte przez otoczenie nieprzezroczystym płaszczem centralnie położonego rdzenia.

---

Pomoc Drogowa Katowice

Artykuł pochodzi z serwisu www.Artelis.pl

Drupal i używanie zmiennej sesyjnej dla niezalogowanego użytkownika

2011-07-18T09:01:00.002+02:00

Drupal i używanie zmiennej sesyjnej dla niezalogowanego użytkownika

Autorem artykułu jest EnDrYu(R)

Drupal CMS posiada pewien system przechowywania danych w sesji i globalnej tablicy sesyjnej $_SESSION. Wartości - jak to bywa podczas operowania na sesji - są przekazywane globalnie na wszystkie podstrony serwisu.

Tablica $_SESSION jest dostępna dla użytkowników zarówno uwierzytelnionych, jak i niezalogowanych. Czasem jednak zdarzy się, że tablica $_SESSION po prostu przestaje poprawnie funkcjonować.

Generalnie: WTF?

Taki zonk zdarzył mi się podczas pisania modułów do autorskiego sklepu internetowegoopartego o Drupal CMS. Wszystkie testy podczas programowania modułów przeprowadzałem na użytkowniku stale zalogowanym. W momencie, w którym zostały ukończone wszystkie moduły odpowiadające za zarządzanie produktami, koszykiem, klientami, zamówieniami etc., wylogowałem się i sprawdziłem jak działa system dla użytkownika niezalogowanego - i tu WTF? Dodaję produkt do koszyka - koszyk pusty - co jest &%^&##?

Pomijając stan irytacji, 3h grzebałem w poszukiwaniu dziury w całym, sprawdzałem zmienne, echowałem, printowałem - wszystko na miejscu, tylko po odświeżeniu strony kupa.

I tutaj lekki zonk

Rozwiązanie okazało się raz - trywialne, dwa - cholernym zonkiem. Przypadkowo operując na użytkownikach i klientach sklepu, wywaliłam usera o ID '0' z tabeli 'users'. Co się okazało: Drupal wykorzystuje konto uid=0 do pracowania na sesji dla użytkowników typu 'anonymous'. Jest to operacją domyślną, zatem jeśli ktoś z was napotka taką sytuację w trakcie developerki modułów do Drupala - zalecam sprawdzić zawartość tabeli 'users' :D Oszczędzi to Wam sporo roboty w przeciwieństwie do mnie:)

Należy również zwrócić uwagę na sposób analizowania poprawności tabeli users przez phpMyAdmin, który zgłasza błąd w rekordzie użytkownika o id=0, jako, że kolumna jest autoinkrementowana. Ten błąd można oczywiście spokojnie pominąć :)

---

Artykuł pochodzi z serwisu www.Artelis.pl

"Naprawdę masz oryginalnego Windowsa?!" czyli o mentalności Polaków słów kilka.

2011-03-26T14:05:00.002+01:00

"Naprawdę masz oryginalnego Windowsa?!" czyli o mentalności Polaków słów kilka.

Autorem artykułu jest Łukasz Stolarski

Po wielkim przełomie w 1989 roku do Polski zaczęło przybywać coraz więcej komputerów. Malutki, ale coraz większy odsetek ludzi mógł się pochwalić swoim Commodore 64, czy później Amigą. Czym się ten okres różni od dzisiejszego? Pod względem "nabywania" oprogramowania praktycznie niczym... Zapraszam do dalszej lektury.

Pamiętam czasy gdy w pawilonach handlowych stały stoiska z kasetami magnetofonowymi do kupienia za 150 000 starych złotych (15.00PLN) z zawartością blisko 40 scrackowanych gier (!). Stoiska te były na dobrą sprawę legalne, nikomu nie przyszło do głowy żeby sprawdzać, czy towar pochodzi od producenta czy z piwnicy crackerów ;). Dziś wspominając tamte czasy można pokusić się o stwierdzenie, że łatwiej było nabyć "piraty" niż oryginalne kopie.

Przenieśmy się dekadę dalej. PC-ty stają się powszechnością, Windows 98 z hukiem wchodzi na rynek. Monopol Microsoftu daje się we znaki, co odbija się na cenach legalnych Okienek. Nie każdy jest w stanie dać kilkaset złotych, a i Ci, których na to stać wychodzą z założenia, że po co tyle płacić skoro czysta płyta w sklepie kosztuje 2zł. Warto zwrócić uwagę na fakt, że 12 lat temu zarobki przeciętnego Polaka były dużo mniejsze od obecnych. Ceny gier również nie rozpieszczały. Standardem była cena okolo 159zł - 199zł za nowo wydany produkt. W czasach gdy nagrywarkę CD można było nabyć w cenie nie mniejszej niż 2000zł najbardziej na osiedlach bogacili się Ci, którzy w nią zainwestowali. Z biegiem lat wszyscy przyzwyczaili się do takiego stanu rzeczy. Gdy ceny nagrywarek spadały, każdy już na własną rękę mógł sobie "radzić" z wysokimi cenami oprogramowania.

Kolejna dekada dalej - mamy rok 2010. Co się zmieniło? Przede wszystkim skala dostępu do Internetu zwiększyła się wielokrotnie i teraz przeważająca większość ludzi ma dostęp do Sieci. Jak łatwo się domyśleć, dla "fanów gier i oszczędności zarazem" jest to istny raj. Nie trzeba nawet wydawać na czystą płytę... Jednak z drugiej strony trzeba zwrócić uwagę na fakt, iż ceny gier i oprogramowania spadły dwu-trzykrotnie. Coraz częściej nowość na rynku kosztuje już ok. 69zł, a nowy Windows 350zł. Legalne upgrade z XP lub Visty do najnowszego systemu możemy kupić za ok. 200zł. Do tego można zauważyć stosunkowo większe wypłaty w porównaniu do dekady wcześniej. Możemy dodać także możliwość darmowego pobrania produktów Microsoftu dla studentów wielu uczelni w Polsce. Teoretycznie więc tłumaczenie, że jest "za drogo" powoli przestaje mieć rację bytu. Nie u nas. Jako jedni z niewielu mamy ogromne predyspozycje do narzekania i zastępowania jednego powodu innymi. Chociaż by być do końca obiektywnych można zauważyć, że z biegiem czasu coraz więcej osób wyciąga portfele w Empikach, ściskając w ręku pudełko z grą.

A może po prostu wystarczyło by sobie wyobrazić sytuację, w której ja - Kowalski napisałem świetną autobiografię nad którą spędziłem dwa lata. Jednak dzień przed premierą ktoś ją wykradł z wydawnictwa i sprzedałem zamiast 10 000 sztuk, zaledwie 2 000, gdyż pozostałą ilość można za darmo ściągnąć z torrentów...

---

Łukasz Stolarski - współwłaściciel firmy WebAwans - projektowanie stron sosnowiec

Artykuł pochodzi z serwisu www.Artelis.pl

Oprogramowanie na zamówienie a jego wycena

2011-03-26T14:02:00.002+01:00

Oprogramowanie na zamówienie a jego wycena

Autorem artykułu jest Andrzej Botyk

Realizacja systemów dedykowanych pociąga za sobą konieczność ustalenia sposobu rozliczenia wykonawcą z klientem. Kwestie finansowe zawsze rodzą za sobą nieufność obojga stron, dlatego powinny być potraktowane z duża dozą rozwagi.

Wydaje się, że najbardziej popularnym sposobem rozliczania jest wycenienie przez wykonawcę kosztu wykonania systemu na podstawie specyfikacji. Niestety klient często nie jest w stanie dostarczyć dokładnej specyfikacji, a jedynie przybliżony opis oprogramowania dedykowanego, które potrzebuje, i na jego podstawie oczekuje podania prezycyjnej wyceny. Wykonawca tworzący oprogramowanie na zamowienie może pomóc w przygotowaniu specyfikacji, ale to pociąga za sobą dodatkowe koszty, oraz rodzi konieczność wyceny wykonania specyfikacji. Bez dobrej specyfikacji pomiędzy wykonawcą a klientem mogą pojawić się spory dotyczące sposobu wykonania danej funkcjonalności programu. Sposób ten, pomimo wad, jest obecnie wciąż jednak najbardziej popularny. Cechuje się dużą skutecznością, zwłaszcza gdy dopiero nawiązujemy współpracę z nowym wykonawcą (czy z drugiej strony - z nowym klientem) tworzącym systemy dedykowane.

Drugim sposobem jest stała stawka godzinowa. Firmy oferują różne stawki godzinowe, można spotkać kwoty od 50 do nawet 200 zł netto za godzinę. Oczywiście można znaleźć i niższe i wyższe stawki, są to jednak skrajności. Wykonawca i klient podpisują jedynie ramową umowę. Wykonawca wykonuje prace i na koniec miesiąca podlicza przepracowane godziny, mnożąc je przez stawkę godzinową. Tak otrzymają sumę otrzymuje klient do zapłaty. Ten sposób rozliczeń wymaga wzajemnego zaufania obydwu stron, ale jest bardzo dobry gdy zakres prac do wykonania nad oprogramowaniem dedykowanym często się zmienia, bądź rozszerza. Aby był zastosowany wymaga jednak spełnienia kilku kryteriów, m.in.:
- określenia jasno, co się rozumie przez pojęcie godziny roboczej (godzina wliczająca przerwy wymagane prawem, przerwy obiadowe, czy też jedynie godziny faktycznej pracy? godziny pracy danej osoby, czy też godziny pracy całego zespołu?),
- jasne okreslenie stawki godzinowej i ew. jej wariantów (np. stawka za godzinę, stawka za godzinę pracy w weekendy, w wieczory itd.),
- określenia możliwości sprawdzania poprawności naliczania stawki przez klienta (jak klient może sprawdzać wykonawcę),
- możliwość obserwowania postępów pracy przez klienta,
- możliwość obserwowania historii pracy przez klienta (nad czym pracował pracownik w danym dniu, i ile godzin pracy nad tym spędził).
Przy odpowiednim stopniu zaufania taki sposób rozliczania może być znacznie korzystniejszy niż konkretna kwotowa wycena zlecenia, zarówno dla jednej jak i drugiej strony.

---

Artykuł pochodzi z serwisu www.Artelis.pl

Konta użytkowników w Windows 7

2011-03-26T14:00:00.000+01:00

Konta użytkowników w Windows 7

Autorem artykułu jest Maciej Lewandowski

Konta użytkowników w Windows 7 można ustawiać podobnie jak we wcześniejszych systemach firmy Microsoft. Konta użytkowników umożliwiają ochronę komputera przed osobami trzecimi. Przydaje się również w przypadku kiedy z jednego komputera korzysta więcej niż jedna osoba.

W tym artykule przedstawię podstawowe informacje na temat kont użytkowników w Windows 7.

Konta użytkowników w Windows 7

Zarządzanie kontami użytkowników w systemie Windows 7 jest bardzo intuicyjne. Umożliwia tworzenie kont dla administratorów systemu oraz kont dla użytkowników, którzy nie potrzebują do pracy uprawnień administracyjnych. Ekran główny kont użytkowników znajduje się w panelu sterowania -> konta użytkowników.

Na powyższym zrzucie ekranu przełączyłem widok na małe ikony. Element konta użytkowników w Windows 7 jest zaznaczony wypełnieniem w lewej kolumnie.

Kiedy wybraliśmy już element konta użytkowników w panelu sterowania ukaże się kolejne okno przedstawiające Twój profil. We własnym profilu możesz wykonać takie czynności jak:

-Zmiana hasła

- Usunięcie hasła

-Zmiana obrazu wyświetlanego podczas logowania

-Zmiana nazwy własnego konta

-Zmianę typu własnego konta

Powyższy zrzut przedstawia konta użytkowników w Windows 7 oraz możliwości jakie są dostępne z tego poziomu.

W głównym oknie własnego profilu w lewej kolumnie znajdują się także inne opcje przeznaczone dla osób bardziej zaawansowanych w administrowaniu kontami użytkowników. Lewa kolumna zawiera takie funkcje jak:

- Powrót do strony głównej panelu sterowania
- Zarządzanie poświadczeniami – jest to magazyn, który zawiera wszystkie loginy i hasła użytkowników korzystających z komputera
- Utworzenie dysku resetowania hasła – przydatna funkcja w przypadku kiedy zapomnimy hasła do własnego konta.
- Połączenie identyfikatorów w trybie online – funkcja ułatwia udostępnianie zasobów dyskowych w sieci oraz nawiązywanie połączeń z innymi komputerami
- Skonfigurowanie zaawansowanych właściwości profilu użytkownika – jak sama nazwa wskazuje w tym miejscu można ustawić zaawansowane właściwości dla wybranego profilu
- Zmiana zmiennych środowiskowych – w tym miejscu zmieniamy różnego rodzaju ścieżki dostępu do kluczowych plików w naszym systemie. Jeśli nie orientujesz się w tym temacie lepiej nic tam nie zmieniaj

Konta użytkowników w Windows 7 można podzielić na dwa typy:

- Administrator
- Użytkownik standardowy

Administrator ma dostęp do wszystkiego, co znajduje się na komputerze. W przypadku kiedy pliki innego użytkownika są chronione hasłem administrator musi je podać a otrzyma dostęp. Poza tym administrator może tworzyć nowe konta użytkowników w Windows 7 nadając im hasła oraz loginy.

Powyższy zrzut przedstawia uprawnienia jakie posiada administrator w zarządzaniu kontami użytkowników w Windows 7.

W przypadku kiedy nie mamy uprawnień administratora w zarządzaniu kontami użytkowników w Windows 7 nie możemy tworzyć nowych kont. Do dyspozycji mamy tylko własny profil, w którym można zmienić hasło lub nazwę konta.

Powyższy zrzut ekranu przedstawia okno w którym można utworzyć nowe konta użytkowników w Windows 7.

W przypadku kiedy chcemy utworzyć nowe konta użytkowników w Windows 7 z poziomu użytkownika standardowego system poprosi o hasło administratora.

Zastrzeżony jest również dostęp do katalogów innych użytkowników. Katalogi innych użytkowników systemu Windows 7 znajdują się w komputer -> dysk gdzie zainstalowany jest system Windows 7 (przeważnie C:) -> użytkownicy.

Konta użytkowników w Windows 7 – podsumowanie

Obsługa kont użytkowników w Windows 7 nie powinna sprawić problemów początkującym użytkownikom. Cały interfejs zawarty w panelu sterowania jest bardzo czytelny i łatwy w obsłudze.

---

źródło: http://www.komputerpc.pl/artykuly/index.php?key=rozwin&id_artykulu=50

Artykuł pochodzi z serwisu www.Artelis.pl

Instalacja Windows XP z pendriva

2011-03-26T13:55:00.002+01:00

Instalacja Windows XP z pendriva

Autorem artykułu jest Maciej Lewandowski

Z chwilą pojawienia się w ofercie producentów netbooków, które w przeważającej części nie są wyposażone w napęd optyczny instalacja Windows xp z pendriva jest koniecznością.

W celu instalacji Windows xp z pendriva będzie potrzebne kilka rzeczy:
• Płyta z systemem Windows xp
• Pendriva 1GB lub większy
• Drugi komputer z napędem optycznym lub system może być nagrany na twardym dysku naszego komputera
• Program do stworzenia bootowalnego pendriva (link do niego pod artykułem)
• Odrobina cierpliwości

Tworzenie bootowalnego pendriva

Cały proces instalacji Windows xp z pendriva zaczyna się od stworzenia bootowalnego pendriva. Takie narzędzie można uzyskać używając programu z pod tego linka. Ściągamy program. Rozpakowujemy i uruchamiamy. Program uruchomi się w wierszu poleceń w takiej formie jak poniżej:

Po zapoznaniu się z komunikatami klikamy dowolny klawisz. Instalacja Windows xp z pendriva będzie możliwa dopiero po zakończeniu procesu tworzenia bootowalnego pendriva dlatego cały ten proces trzeba wykonać poprawnie.

Kolejnym krokiem jest formatowanie naszego pendriva. Dla pamięci o równych i większych niż 4GB wybieramy literkę H. Dla mniej niż 4GB wybieramy literkę P. Pojawi się kolejne okno.

W powyższym oknie wybieramy naszego pendriva oraz system plików w jakim ma być sformatowany. Wpisujemy również nazwę dla pendriva u mnie jest to PEN. Po przejściu procesu formatowania pendriva zamykamy okno. W wierszu poleceń ukaże się kolejne okno, które wygląda tak:

Wkładamy płytę do napędu optycznego i wciskamy cyfrę 1. Wybieramy napęd gdzie znajduje się płyta z instalacją windowsa xp i klikamy ok.

Po kliknięciu ok nie rozpocznie się instalacja Windows xp z pendriva lecz zostanie wybrane źródło. Na wszystkie komunikaty klikamy tak lub ok. Kiedy przejdziemy już ten krok wracamy do wiersza poleceń i klikamy cyfrę 2 i wybieramy pendriva z listy. Następnym krokiem jest wpisanie cyfry 3 w wierszu poleceń. W tym miejscu rozpocznie się kopiowanie plików na pendriva.

Kopiowanie plików trwa dobrą chwilę. Po skopiowaniu plików klikamy dowolny klawisz i mamy gotowy system. Instalacja Windows xp z pendriva jest już możliwa.

Restartujemy komputer i postępuje w taki sam sposób jakbyśmy instalowali Windows xp z płyty.

---

http://www.komputerpc.pl/porady/index.php?key=rozwin&id=16

Artykuł pochodzi z serwisu www.Artelis.pl

Praktyczny kurs C++ za darmo - Pierwszy program

2011-03-26T13:51:00.000+01:00

Praktyczny kurs C++ za darmo - Pierwszy program

Autorem artykułu jest Frycz Modrzewski

Wyjaśnię, w jaki sposób napisać swój pierwszy program w języku C++. Zaczniemy od bardzo prostej i znanej na całym świecie apliakcji "Hello World!", która wypisuje na ekran monitora powitanie hello world. Na samym początku napiszę kilka dziwnych linijek kodu, wbrew pozorom, bardzo ważnych linijek, bez których ani rusz.

Oto one:

#include
#include
using namespace std;

int main()
{

return 0;
}

Od teraz, gdy będziesz pisać nowy program, możesz skopiować ten kod i wkleić do zakładki zatytułowanej np.: „BezNazwy1”. Myślę, że znacznie przyśpieszy to tworzenie pierwszych aplikacji. W kolejnych częściach kursu będę podawał kod, który należy wstawić w tym miejscu:

#include
#include
using namespace std;

int main()
{

//Tutaj wpisuj kod programu

return 0;
}
Program Hello, World! – czyli nasz pierwszy program.
Spróbujemy wypisać na ekran napis „Hello, World!” i zakończyć działanie programu dowolnym klawiszem.

Do wypisywania dowolnego tekstu na ekran konsoli służy polecenie:

cout<<”dowolny tekst”;

Warto zapamiętać tą konstrukcje: Zwróć uwagę na kierunek strzałek << i średnik ; na końcu. Tekst musi być umieszczony w cudzysłowie „”. Zamiast „dowony tekst” wpisujemy „Hello, World!” i mamy nasz pierwszy program, który wygląda tak:

#include
#include
using namespace std;

int main()
{

cout<<"Hello, World!";

return 0;
}

WAŻNE, UWAGA, ZAPAMIĘTAJ!!!: Od teraz nie będę pisał całych programów, lecz tylko kod, który należy wstawić w miejsce //Tutaj wpisuj kod programu

Dla przykładu kod:

cout<<"Hello, World!";

oznacza:

#include
#include
using namespace std;

int main()
{

cout<<"Hello, World!";

return 0;
}

A teraz zasada, o której należy pamiętać zawsze i wszędzie!

Po każdej komendzie, wydanej programowi należy postawić średnik ;. Oznacza on koniec polecenia. Ten nieszczęsny średnik, a raczej jego brak będzie przyczyną awarii wielu Twoich programów, więc pamiętaj o nim. Żeby nie było, że nie ostrzegałem ;-)

Ale jak uruchomić ten program? W zakładce URUCHOM wybieramy KOMPILUJ I URUCHOM. Jeśli wcześniej plik nie był zapisany, pojawi się okno do wyboru miejsca zapisu, następnie program zostanie skompilowany. Potrwa to kilkanaście sekund. Po udanej kompilacji zostanie on uruchomiony. Ale dlaczego nic nie było widać? Bo kazaliśmy naszemu programowi napisać „Hello, World!” i to wszystko. Program napisał (zrobił to bardzo szybko) i wyłączył się. Jeżeli chcemy zobaczyć rezultat naszej pracy należy pod linijką

cout<<"Hello, World!";

wkleić

getch();

Jest to wywołanie funkcji (o wywołaniu funkcji jeszcze sobie opowiemy), która oczekuje na podanie z klawiatury dowolnego znaku. Później wykonywane są dalsze polecenia. Dzięki temu zabiegowi, nasz napis będzie widoczny aż do naciśnięcia jakiegokolwiek przycisku na klawiaturze. Całość wygląda tak:

cout<<"Hello, World!";
getch();

Przypominam, że ten kod trzeba wstawić w odpowiednie miejsce, czyli do tych dziwnych linijek kodu, o których wspominałem na początku ;-) Próbujemy: URUCHOM – KOMPILUJ I URUCHOM. Czekamy…i…jest :-D

Oto Twój pierwszy program. Możesz być z siebie dumny.

Sprawdź, co się stanie, jeżeli napiszesz:

cout<<"Hello, World!";
cout<<"Hura, napisałem swój pierwszy program!";
getch();

Dwie rzeczy, w dodatku niezbyt przyjemne, rzucają się w oczy: Zamiast polskich znaków pokazują się krzaczki. Napisy nie są od siebie oddzielone i są w jednej linii, pomimo tego że w kodzie są w osobnych.

Można rozwiązać problem krzaczków poprzez zmianę strony kodowej, jednakże tym również nie należy sobie psuć głowy. Po prostu unikaj pisania polskich znaków, wyrazy i tak będą czytelne. Jeżeli chodzi o drugą część problemu to mam bardziej optymistyczne wieści. Chcąc uzyskać odstęp pomiędzy dwoma wyrazami, wystarczy wstawić znak spacji na końcu pierwszego lub początku drugiego:

cout<<"Hello, World! "; //spacja na koncu
cout<<"Hura, napisalem swoj pierwszy program!";
getch();

lub

cout<<"Hello, World!";
cout<<" Hura, napisałem swój pierwszy program!"; //spacja na początku
getch();

Aby tekst był wyświetlany do dwóch linijkach, na końcu pierwszego polecenia należy dopisać: <
Całość wygląda tak:

cout<<"Hello, World!"<cout<<"Hura, napisalem swoj pierwszy program!";
getch();
Co oznaczają znaki // ?

Za tymi znakami możemy dopisać komentarz do naszego kodu. Komentarz jest ignorowany przez kompilator. Dzięki temu, otwierając kod źródłowy w przyszłości, będziemy wiedzieć co mieliśmy na myśli pisząc daną linijkę lub blok kodu. Przykładowo:

cout<<"Hello, World!"<
Polecenie cout<<"Hello, World!"<
Będę często używał komentarzy, aby wyjaśnić, co program robi w danym miejscu. Komentarze pomagają nie tylko Tobie, ale również osobom, którym zostanie udostępniony kod źródłowy Twojego programu, dlatego ich pisanie to bardzo, bardzo dobry nawyk, pomimo że nie wnoszą nic do jego działania.

Za znakami // komentarz musi zmieścić się w jednej linii. Kod:

cout<<"Hello, World!"<to jest moj pierwszy program

nie jest poprawny. Drugą linię również należy poprzedzić znakiem //

cout<<"Hello, World!"<//to jest moj pierwszy program

Gdy chcemy napisać długi komentarz, w którym zawieramy informacje np.: o prawach autorskich, możemy go objąć znakami: /* komentarz */

/* bardzo,
bardzo długi,
zawierający kilka linijek,
komentarz */

Przetestuj działanie powyższego kodu, przepisując go do kompilatora:

cout<<"Hello, World!"<bardzo długi,
zawierający kilka linijek,
komentarz */
getch();

Prawda, że nic się nie zmienia? ;-) To wszystko, jeżeli chodzi o komentarze.

Hmm…a co zrobić, żeby wypisane wyrazy nie były tylko w osobnych linijkach, ale aby była między nimi dodatkowa linijka odstępu? Wystarczy dopisać jeszcze raz wyrażenie <
cout<<"Hello, World!"<cout<<"Hura, napisalem swoj pierwszy program!";
getch();

Efekt:

Hello, World!

Hura, napisalem swoj pierwszy program!

Możemy wpisać <
cout<<"Hello, World!"<getch();

Tak. Za pomocą << możemy łączyć wyrazy wypisywane na ekranie. (poprzedzone wyrażeniem cout) Nasze połączenie zawiera: "Hello, World!", endl, endl i "Hura, napisalem swoj pierwszy program!".

Zalety: Kod zajmuje mniej linii oraz jest krótszy, gdyż nie ma konieczności pisania średnika ; na końcu pierwszej linii oraz wyrażenia cout na początku drugiej.

Wady: Kod jest mniej czytelny, trudniej go przeanalizować i wywnioskować co będzie jego efektem. Czytelność kodu to bardzo ważna kwestia o której powiemy w lekcji 3.
A teraz to co lubimy najbardziej – praktyka!

Napisz program (rozwiązanie), który wyświetli następujące informacje o Tobie w podanej formie:

Witaj
Oto moj pierwszy program:

WIZYTOWKA v1.0

Autor: Twoje imię i nazwisko
Adres: miejscowość i nr domu
Telefon: telefon kontaktowy
Poczta: adres e-mail
Data: dzisiejsza data

Copyright © aktualny rok Twoje imię i nazwisko | All rights reserved

Program kończy swoje działanie po wybraniu dowolnego klawisza z klawiatury.

Zapisz go pod nazwą Wizytókwa v1.0, lub pod jakąkolwiek inną, ułatwiającą Ci zapamiętanie działania programu.

Rada: Wszystkie napisane programy zapisuj w oddzielnym folderze, gdyż będzie ich sporo. Praktyka czyni mistrza.

Odszukaj plik Wizytówka v1.0.exe i uruchom go. Teraz możesz przekazać znajomym swoją wirtualną wizytówkę.

UWAGA: większość serwerów mailowych zakazuje wysyłanie plików z rozszerzeniem *.exe. Dobrym rozwiązaniem jest dodanie pliku do archiwum i przesłanie.

Przykładowe rozwiązanie znajdziesz w dziale rozwiązania.

Wiemy, że wywołanie funkcji:

getch();

powoduje, że program oczekuje na podanie dowolnego znaku z klawiatury, a później wykonuje dalsze polecenia. Zobacz, co się stanie, jeżeli napiszemy coś takiego: (wybierz NOWY – PLIK ŹRÓDŁOWY)

cout<<"Witaj, wcisnij dowony klawisz, alby przeczytac instrukcje…"<getch();
cout<<"Program Instrukcje v1.0"<cout<<"Dziekujemy, wcisnij dowolny klawisz, aby zakonczyc";
getch();

Możemy w dowolnym miejscu programu wywołać funkcję getch(), tym samym zatrzymując jego działanie. Informacje, zdobyte podczas dotychczasowej edukacji będą bardzo pomocne w napisaniu niewielkiego programu, który skutecznie odstraszy innych użytkowników komputera przed korzystaniem np. z przeglądarki internetowej, gry lub innego programu.

Napisz program Error v1.0, który wypisuje na ekranie następującą treść (patrz: rozwiązania):

ERROR: program (tu wpisz nazwę programu, do którego chcesz zabronić dostępu) can not be opened

File config.sys can not be found

Press ANY KEY to continue…
(program czeka na wciśnięcie dowolnego klawisza. Po wciśnięciu wyświetla ):

Unxepected ERROR: unknown

Press ANY KEY to continue…
(program czeka na wciśnięcie dowolnego klawisza. Po wciśnięciu wyświetla ):

Unxepected ERROR: unknown

Press ANY KEY to continue…
(program czeka na wciśnięcie dowolnego klawisza. Po wciśnięciu wyświetla ):

Unxepected ERROR: unknown

Press ANY KEY to close program…
(program czeka na wciśnięcie dowolnego klawisza. Po wciśnięciu kończy działanie )

Baaardzo niegrzeczny program.

Przykładowo, nie chcemy, aby ktoś uruchamiał przeglądarkę internetową. (Jeśli mamy kilka przeglądarek, możemy nasz program zastosować do wszystkich). Tworzymy na pulpicie skrót do programu Error v1.0. Zmieniamy jego nazwę na identyczną jak nazwa skrótu przeglądarki internetowej na pulpicie. Klikamy PRAWYM PRZYCISKIEM MYSZY na ikonie skrótu przeglądarki, wybieramy WŁAŚCIWOŚCI, następnie klikamy ZMIEŃ IKONĘ… i kopiujemy do schowka adres pliku ikony. (PRAWY PRZYCISK MYSZY – KOPIUJ). Zamykamy okna i usuwamy lub chowamy właściwy skrót. Teraz klikamy na skrócie do naszego programu PRAWYM PRZYCISKIEM MYSZY, wybieramy WŁAŚCIWOSCI i ZMIEŃ IKONE… Pojawi się informacja, że dany program nie zawiera ikon. Nic nie szkodzi. Klikamy OK i do okienka „Szukaj ikon w pliku:” wklejamy ścieżkę dostępu do ikony właściwego programu PRAWY PRZYCISK MYSZY – WKLEJ (np. przeglądarki internetowej). Klikamy OK. Mamy już identycznie wyglądający skrót do programu Error v1.0. Umieszczamy go na miejscu poprzedniego skrótu i…czekamy na ofiarę. Jeżeli osoba orientuje się w temacie to niestety nie da się nabrać. Ale znając życie, 95% użytkowników wpadnie w pułapkę. Prawda, że programowanie jest ciekawe ;-)

Potrenuj jeszcze wypisywanie na ekran. Jeśli stwierdzisz, że idzie Ci to płynnie i bez zastanowienia, przejdź do kolejnej lekcji (lekcja 3).
Zadania:
Napisz program Towary v1.0, który wypisuje na ekran następującą treść:

Zakupione towary to:
Zeszyty A4...ilosc: 40szt.
Okładki......ilosc: 40szt.
Długopisy....ilosc: 100szt.
Plecaki......ilosc: 20szt.

Wciśnij dowolny klawisz, aby potwierdzic zamowienie
(program czeka na wcisnięcie klawisza)

Dziękujemy za potwierdzenie zamowienia.
Przesylka zostanie wyslana w nastepny dzien roboczy.

Adres wysylki:

Jan Kowalski
Kominki 45A
43-654 Warszawa
Wciśnij dowolny klawisz, aby zamknąć okno zamowienia
(program czeka na wcisnięcie klawisza i konczy dzialanie)

---

Więcej na Praktyczny kurs CPP

Artykuł pochodzi z serwisu www.Artelis.pl

Praktyczny kurs C++ za darmo - Czytelność kodu, zmienne

2011-03-26T12:21:00.000+01:00

Praktyczny kurs C++ za darmo - Czytelność kodu, zmienne

Autorem artykułu jest Frycz Modrzewski

Czy czytelność kodu źródłowego jest ważna? Analogię możemy znaleźć w utrzymywaniu porządku w naszym pokoju. Gdy wszystkie rzeczy są na swoim miejscu, łatwiej je znajdziemy. Porządek ogólnie wpływa efektywność naszej pracy. Wiemy, gdzie są nasze rzeczy, szybciej je odnajdujemy, tym samym pracujemy lub uczymy się bardziej efektywnie

Analogię możemy znaleźć w utrzymywaniu porządku w naszym pokoju. Gdy wszystkie rzeczy są na swoim miejscu, łatwiej je znajdziemy. Porządek ogólnie wpływa efektywność naszej pracy. Wiemy, gdzie są nasze rzeczy, szybciej je odnajdujemy, tym samym pracujemy lub uczymy się bardziej efektywnie. Równiej lepiej jest odpoczywać w ładzie niż w zagraconym i zaśmieconym miejscu. Analogicznie, lepiej pracuje się z uporządkowanym, schludnie wyglądającym kodem, niż gdy wszystko jest porozrzucane lub sklejone w jednym miejscu. Szybciej znajdujemy interesujące nas polecenia, szybciej je modyfikujemy, szybciej kończymy pisać program. Dodawanie komentarzy znacznie ułatwia utrzymanie porządku. Przykładowo, miejsce, w którym nasz program oblicza średnią dwóch liczb oznaczamy //srednia dwóch liczb. Nie musimy się domyślać która linijka za to odpowiada. Mamy to jasno i wyraźnie napisane. A co, gdy do naszego pokoju lub biura wchodzi kolega albo szef? Wszystkie rzeczy, ubrania, notatki na podłodze, biurko zaśmiecone, nie można w ogóle przejść…tego chyba byśmy nie chcieli. Kiedyś na pewno kod źródłowy Twoich programów będzie udostępniony przez Ciebie np. w Internecie lub poprosisz kogoś o pomoc w rozwiązaniu jakiegoś problemu. O wiele przyjaźniej będzie postrzegane Twoje dzieło, gdy po jednym przeglądnięciu kodu, osoba czytająca zorientuje się co robi program.

Dlatego lepiej jest napisać:

cout<<"Witam, oto moj nowy program"<cout<<"PROGRAM v1.0"<cout<<"Autor: Jan Kowalski"<cout<<"Data: 23 Sierpnia 2010r"<cout<<"Wcisnij dowolny klawisz, aby zakonczyc"<getch();

niż

cout<<"Witam, oto moj nowy program"<
Różnicę widać gołym okiem. Staraj się pisać kod źródłowy w formie, jaka jest przedstawiona w kursie. Wyrobi to w Tobie nawyki, które na pewno nie wyjdą Ci na złe ;-)
Zmienne

Nasze dotychczasowe programy dużo mówiły, a mało robiły. Ogólnie chyba takie rzeczy (i ludzie) nie są lubiane. Program można wykorzystać np. do policzenia sumy, różnicy, średniej, reszty z dzielenia i wielu, wielu innych zadań.. Aby to zrobić, trzeba przesłać do programu liczby, na których będzie możliwe wykonanie tych operacji.

UWAGA: O przesyłaniu tekstu do programu opowiem w dalszej części kursu, gdyż twórcy języka C++ skomplikowali tą operacje tak bardzo, że chyba sam nie potrafiłbym zrobić tego lepiej. No cóź…tak to bywa…

Program przechowuje liczy w tzw. zmiennych lub stałych. Zapamiętaj, proszę te dwa słowa, gdyż będę je często używał. Każda zmienna lub stała może przechowywać liczbę określonego typu. Najpopularniejsze typy to: Liczba całkowita, nazwa tego typu to int. Liczba zawierająca przecinek (a właściwie kropkę) o nazwie typu float oraz zmienna typu char, przechowująca jeden, dowolny znak z klawiatury. Skupimy się na typach int i float.

Przykłady typu int (wypisane po średniku): 23; 45; 0; 1; -4; 200; 3453; -23; -542; itd.
Przykłady typu float (wypisane po średniku): 23.45; 1.3; 0.45; 3; 56; 546.3; 34; itd.

Liczby zaliczane do int mogą być również zaliczone to typu float, ale nie odwrotnie.

Aby móc używać zmiennej lub stałej, należy je najpierw zdefiniować w kodzie źródłowym. Na początku definicji zmiennej podajemy typ zmiennej, później nazwę.

Przykład definicji zmiennej typu int o nazwie wiek:

int wiek; //średnik na końcu!!!

Definicję umieszczamy najlepiej na początku programu (posłużę się pełnym kodem, aby miejsce umieszczenia definicji było jednoznaczne), czyli:

#include
#include
using namespace std;

int main()

{
int wiek; //definicja zmiennej typu int o nazwie wiek
//dalsza czesc programu
return 0;
}

Na razie nasza zmienna wiek nie ma żadnej konkretnej wartości. Możemy ją ustalić w kodzie źródłowym (do definicji dopisujemy np.: =34):

Zmienna typu int o nazwie wiek, której początkowa wartość wynosi 34:

int wiek=34;

lub pobrać z klawiatury w trakcie wykonywania programu. Inaczej jest w przypadku stałej. Stałą definiujemy następująco:

Piszemy słowo const, następnie typ stałej, nazwę, znak = oraz wartość stałej (tak samo można podać początkową wartość zmiennej). Przykład:

Stała typu float o nazwie pi, której wartość wynosi 3.1415:

const float pi=3.1415;

Definicję stałej również najlepiej umieścić na początku programu, chocaiaż nie jest to obowiązek (również używam pełnego kodu):

#include
#include
using namespace std;

int main()
{
int wiek; //definicja zmiennej typu int o nazwie wiek
const float pi=3.1415; //definicja stałej typu float o nazwie pi, której wartość wynosi 3.1415
//dalsza czesc programu
return 0;
}

UWAGA: Zamiast przecinka wpisujemy kropkę! 3.1415 a nie 3,1415

UWAGA: Po zdefiniowaniu zmiennej lub stałej, np.:

int wiek;

nie piszemy już typu, lecz tylko samą nazwę. Zmienna wiek jest zdefiniowana na samym początku jako int wiek. W dalszej części programu występuje tylko jako wiek. Jeszcze raz:

int wiek=34; //przykład definicji zmiennej

cout<
Błędne jest wyrażenie:

int wiek=34; //przykład definicji zmiennej

cout<
Stała ma już wartość, a zmienna nie. Dlatego należy ją podać. Służy do tego wyrażenie cin:

cin>>nazwa_zmiennej;

Zwróć uwagę na kierunek strzałek >> oraz średnik na końcu. Aby pobrać wartość zmiennej wiek, należy wpisać, najlepiej robiąc w kodzie linijkę wolnego miejsca:

cin>>wiek;

całość wygląda następująco:

int wiek; //definicja zmiennej typu int o nazwie wiek
const float pi=3.1415; //definicja stałej typu float o nazwie pi, której wartość wynosi 3.1415
//wolne miejsce
cout<<"Podaj swoj wiek: "; //znane polecenie
cin>>wiek; //pobranie wartości zmiennej wiek

Po wczytaniu zmiennej wiek, program kończy pracę. Zmienną wiek oraz stałą pi możemy wypisać używając znanego nam polecenia cout. Oto program:

int wiek; //definicja zmiennej typu int o nazwie wiek
const float pi=3.1415; //definicja stałej typu float o nazwie pi, której wartość wynosi 3.1415

cout<<"Podaj swoj wiek: "; //znane już polecenie
cin>>wiek; //pobranie wartości zmiennej wiek
cout<<"Liczba pi wynosi: "<cout<<"Masz "<getch();

Jak widać, wypisując tekst przy użyciu wyrażenia cout, możemy łączyć tekst umieszczony w cudzysłów oraz wartości zmiennych za pomocą <<.

W powyższym przykładzie cout<<"Masz "<
Ćwiczenie (rozwiązania):
Napisz program, który zapyta o aktualny rok i poinformuje nas o nim np.: „Mamy 2010 rok”.
Pamiętaj o:
definicji zmiennej rok (typ oraz nazwa),
zapytaniu o rok,
pobraniu wartości,
poinformowaniu użytkownika o aktualnym roku.

W jednym programie możemy zdefiniować wiele zmiennych tego samego typu. Przykład:

int wiek, rok, numer_domu;

Na początku podajemy typ zmiennych, a następnie wypisujemy ich nazwy po przecinku. Całość kończymy średnikiem.

Ćwiczenie (rozwiązania):
Napisz program, który zapyta o Twój wiek, numer domu oraz o aktualny rok, następnie wyświetli te dane na ekranie. (Pamiętaj o estetyce kodu źródłowego oraz wypisu danych).

Zmienne i stałe typu float oraz int są liczbami więc nic nie stoi na przeszkodzie, aby wykonywać na nich działania matematyczne. Napiszemy program, który pobierze z klawiatury dwie liczy, a następnie wykona na nich operacje: dodawania, odejmowania, mnożenia i dzielenia oraz pokaże wyniki tych działań. Zaczynamy od definicji dwóch zmiennych, którym przypiszemy z klawiatury wartości dwóch liczb. Zdefiniujemy również zmienną o nazwie wynik.

float liczba1, liczba2, wynik;

cout<<"Podaj wartosc pierwszej liczby: "<cin>>liczba1; //pobieramy jej wartość
cout<<"Podaj wartosc drugiej liczby: "<cin>>liczba2; //pobieramy jej wartość

wynik=liczba1+liczba2; //za zmienną wynik PODSTAWIAMY sumę liczb
cout<<"Suma liczb wynosi "<
wynik=liczba1-liczba2; //za zmienną wynik PODSTAWIAMY roznice liczb
cout<<"Roznica liczb wynosi "<
wynik=liczba1*liczba2; //za zmienną wynik PODSTAWIAMY iloczyn liczb
cout<<"Iloczyn liczb wynosi "<
wynik=liczba1-liczba2; //za zmienną wynik PODSTAWIAMY iloraz liczb
cout<<"Iloraz liczb wynosi "<
getch();

Dlaczego tak zaznaczyłem wyraz PODSTAWIAMY? Ponieważ w języku C++ znak równości = wcale nie oznacza równa się lecz podstaw. Czyli, gdy mamy:

wynik=liczba1+liczba2;

oznacza to: za wartość zmiennej wynik PODSTAW wartość sumy zmiennych liczba1 i liczba2. Równie dobrze można napisać:

wynik=34;

oznacza to: za wartość zmiennej wynik PODSTAW wartość 34.

Ćwiczenie (patrz: rozwiązania):
Napisz program, który zapyta o aktualny rok oraz Twój wiek. W odpowiedzi poinformuje o roku Twojego urodzenia.

Bardzo przydatnym operatorem, jest operator obliczający resztę z dzielenia, tzw. modulo. Jeżeli dodajemy liczby, schemat wygląda tak:

wynik=liczba1+liczba2;

Jeżeli chcemy obliczyć resztę z dzielenia liczby1 przez liczbę2 to robimy to wg. schematu:

wynik=liczba1%liczba2

UWAGA: liczba1 oraz liczba2 muszą być typu całkowitego int !!! Wynika to z własności dzielenia z resztą.

Przykładowy program, który oblicza resztę z dzielenia przez 2:

int liczba, wynik;

cout<<"Podaj liczbe: ";
cin>>liczba; //wczytanie liczby
wynik=liczba%2; //obliczenie reszty

cout<<"Reszta z dzielenia liczby "<getch();

Ćwiczenie (patrz: rozwiązania):
Napisz program, który sprawdza podzielność jednej liczby przez drugą. (Jeżeli reszta z dzielenia równa się 0 to liczba pierwsza jest podzielna przez drugą. Zapisz program jako Dzielenie v1.0.

Jeżeli reszta z dzielenia równa się 0 to pierwsza liczba jest podzielna przez drugą.

Fajnie byłoby gdyby można było napisać taki program, który rozpozna że reszta jest równa 0 i pokaże odpowiedni komunikat. Jeżeli natomiast reszta będzie różna od zera, pokaże inną, adekwatną do sytuacji wiadomość. Można to zrobić używając tzw. funkcji warunkowej if. Funkcji tej poświęcona jest kolejna lekcja, (lekcja 4).

---

Więcej na Praktyczny kurs CPP

Artykuł pochodzi z serwisu www.Artelis.pl

Praktyczny kurs C++ za darmo - funkcja warunkowa IF

2011-03-26T11:32:00.000+01:00

Praktyczny kurs C++ za darmo - funkcja warunkowa IF

Autorem artykułu jest Frycz Modrzewski

Bez funkcji warunkowej if nie powstałby żaden program, gra czy witryna internetowa. Dzięki jej znajomości będziemy mogli sprawdzać różnego rodzaju warunki np.: czy pierwsza liczba jest podzielna przez drugą, czy kod PIN jest poprawny, sprawdzimy poprawność podanej daty, wieku. Spójrz, ile możliwość otwiera funkcja warunkowa if.

Jeszcze raz przytoczę zdanie:

Jeżeli reszta z dzielenia równa się 0 to pierwsza liczba jest podzielna przez drugą.

Teraz przetłumaczymy to zdanie na język C++:

Jeżeli:

if

reszta z dzielenia równa się 0:

(wynik==0)

UWAGA: w funkcji if warunki podajemy w nawiasach okrągłych ().

UWAGA: dwa znaki równości == oznaczają RÓWNA SIĘ, w przeciwieństwie do jednego znaku równości =, który oznaczał PODSTAW.

to pierwsza liczba jest podzielna przez drugą.

{
cout<<" pierwsza liczba jest podzielna przez druga"<}

A całość jest następująca:

if(wynik==0)
{
cout<<"pierwsza liczba jest podzielna przez druga"<}

Do zdania: Jeżeli reszta z dzielenia równa się 0 to pierwsza liczba jest podzielna przez drugą. możemy dopisać: Jeżeli nie, to liczba pierwsza nie jest podzielna przez drugą. Tłumaczymy:

Jeżeli nie:

else

to liczba pierwsza nie jest podzielna przez drugą.

{
cout<<"pierwsza liczba nie jest podzielna przez druga"<}

Teraz mamy już pełną obsługę programu Dzielenie v1.0, która wygląda następująco:

if(wynik==0) //sprawdzenie warunku
{
cout<<"pierwsza liczba jest podzielna przez druga"<}
else //jeżeli nie
{
cout<<"pierwsza liczba nie jest podzielna przez druga"<}

Jeżeli warunek będzie spełniony to zostanie wykonana instrukcja nr 1, jeżeli nie, to wykonana zostanie instrukcja nr 2.

UWAGA: w nawiasach klamrowych wpisujemy dowolną ilość instrukcji oddzielonych średnikami. Po nawiasach klamrowych NIE dajemy średnika:

if(wynik==0) //sprawdzenie warunku
{
cout<<"pierwsza liczba jest podzielna przez druga"<};//BŁĄD !!!
else //jeżeli nie
{
cout<<"pierwsza liczba nie jest podzielna przez druga"<};//BŁĄD !!!

Według mojego rozwiązania program Dzielenie v1.0 wygląda tak:

int liczba1, liczba2, wynik;

cout<<"Podaj pierwsza liczbe: ";
cin>>liczba1;
cout<<"Podaj druga liczbe: ";
cin>>liczba2;

wynik=liczba1%liczba2;

cout<<"Reszta z dzielenia liczby "<
getch();

Warunek sprawdzający należy dodać na końcu, po instrukcji

cout<<"Reszta z dzielenia liczby "<
czyli:

int liczba1, liczba2, wynik;

cout<<"Podaj pierwsza liczbe: ";
cin>>liczba1;
cout<<"Podaj druga liczbe: ";
cin>>liczba2;

wynik=liczba1%liczba2;

cout<<"Reszta z dzielenia liczby "<
if(wynik==0) //sprawdzenie warunku
{
cout<<"pierwsza liczba jest podzielna przez druga"<}
else //jeżeli nie
{
cout<<"pierwsza liczba nie jest podzielna przez druga"<}

getch();

Przetestuj działanie programu i zapisz go jako Dzielenie v1.1

Jeszcze jeden przykład, tym razem napiszemy program, który udostępni nam nasze dane, gdy wpiszemy poprawny kod PIN. Na początku załóżmy, że poprawnym kodem PIN będzie: 1753. Należy zdefiniować stałą pin oraz zmienną podany_pin, do której zostanie zapisany kod podany przez użytkownika. Kolejnym krokiem będzie porównanie wartości zmiennych podany_pin z pin i wypisanie odpowiedniego komunikatu. Zaczynamy:

const int pin=1753; //pin jest liczbą calkowitą, jej wartość to 1753
int podany_pin; //podany pin jest również liczbą całkowitą ;-)

cout<<"Prosze podac kod PIN: "<cin>>podany_pin; //wczytujemy kod z klawiatury
cout<<"Podany kod PIN to: "<
if(podany_pin==pin) //sprawdzamy warunek: jeżeli podany_pin RÓWNA SIĘ pin
{ //to
cout<<"Kod PIN jest poprawny"< cout<<"Oto Twoje dane:"< cout<<"Jan Kowalski"< cout<<"Kominki 56"< cout<<"34-683 Kielce"< cout<<"jankowalski@domena.pl"< cout<<"Dowolny klawisz, aby zakonczyc"<}
else //jeżeli natomiast kod PIN jest błędny to wtedy:
{
cout<<"kod PIN nie jest poprawny"< cout<<"Dowolny klawisz, aby zakonczyc"<}

getch();

Możesz zapisać ten program jako Dane v1.0 i przechowywać w nim drobne notatki lub niezbyt ważne informacje. Nie polecam zamieszczania w nim haseł, innych kodów PIN, loginów, bo ktoś może odnaleźć plik z kodem źródłowym i wszystko będzie do jego dyspozycji.
Zanim przejdziemy do obsługi daty – kilka zdań o budowie warunków w funkcji if.

Warunek nie musi dotyczyć tylko równości. Jedna wartość może być większa, mniejsza, większa lub równa albo mniejsza lub równa od drugiej. Mając zdefiniowane zmienne liczba1 i liczba2, warunki te określamy następująco:

if(liczba1==liczba2) //liczba1 RÓWNA SIĘ liczba2
if(liczba1!=liczba2) //liczba1 jest RÓŻNA od liczba2
if(liczba1if(liczba1>liczba2) //liczba1 jest WIEKSZA niż liczba2
if(liczba1<=liczba2) //liczba1 jest MNIEJSZA BĄDŹ RÓWNA liczba2
if(liczba1>=liczba2) //liczba1 jest WIĘKSZA BĄDŹ RÓWNA liczba2

Będziemy z tego korzystać przy obsłudze daty.

Warunki możemy również łączyć ze sobą, przykładowo jeżeli chcemy żeby liczba1 była większa od 0 a mniejsza od 13 to potrzebujemy dwóch warunków:

liczba1>0 i liczba1<13

Łącznik i w C++ to dwa znaczki &&. Przykład programu:

int liczba1=5;

if(liczba1>0 && liczba1<13)// dwa warunki
{
cout<<"Warunek spelniony"<}
else
{
cout<<"Warunek nie spelniony"<}
getch();

Jeżeli chcemy, aby liczba1 była mniejsza od 4 lub większa od 10, potrzebujemy warunków:

liczba1<4 lub liczba1>10

Łącznik lub w C++ to dwa znaczki ||

Przykład programu:

int liczba1=5;

if(liczba1<4 || liczba1>10)// dwa warunki
{
cout<<"Warunek spelniony"<}
else
{
cout<<"Warunek nie spelniony"<}
getch();
Umiemy łączyć warunki, przechodzimy do daty.

Poprawna obsługa daty to niesamowicie ważna sprawa. Podanie daty przez użytkownika wymagane jest w niektórych programach lub witrynach internetowych. Wszyscy wiedzą, że nie istnieje dzień 34.02.1976. Jednakże wszyscy się mogą pomylić i zamiast 03 wpisać 93. Naszym zadaniem będzie wychwycenie tych pomyłek.

Co trzeba sprawdzić? Zakładamy, że każda liczba większa od zera określa rok. Bo to prawda ;-) Kolejne miesiące określają liczby od 1 do 12. Natomiast liczbę dni miesiąca warunkuje miesiąc (liczba dni stycznia jest inna niż liczba dni kwietnia czy listopada), oraz rok w przypadku lutego (w zależności czy rok jest przestępny czy nie).

Sprawdzamy rok. Program nazywa się Poprawny Rok v1.0 i przepuszcza każdą liczbę większą od 0.

int rok;

cout<<"Podaj rok: "<cin>>rok; //wczytujemy rok

if(rok>0) //sprawdzamy poprawność podanego roku
{
cout<<"Podany rok jest poprawny"<}
else
{
cout<<"Podany rok nie jest poprawny"<}

getch();

Teraz miesiąc. Piszemy program Poprawmy Miesiąc v1.0, przepuszczający liczbę większą od 0 i mniejszą od 13.

int miesiac;

cout<<"Podaj miesiac: "<cin>>miesiac; //wczytujemy miesiąc

if(miesiac>0 && miesiąc<13) //sprawdzamy poprawność podanego miesiąca
{
cout<<"Podany miesiac jest poprawny"<}
else
{
cout<<"Podany miesiac nie jest poprawny"<}
getch();

Pamiętasz to?

UWAGA: w nawiasach klamrowych wpisujemy dowolną ilość instrukcji oddzielonych średnikami. Po nawiasach klamrowych NIE dajemy średnika.

Oznacza to, że

if(warunek)
{
// tutaj
}
else
{
// i tutaj
}

możemy wpisać dowolną instrukcję, nawet koleją funkcję if.

Przyda się to przy sprawdzeniu, czy rok jest przestępny. Najpierw należy sprawdzić czy rok jest poprawny, dopiero później czy jest przestępny. Tak wygląda program Poprawny Rok v1.0

int rok;

cout<<"Podaj rok: "<cin>>rok; //wczytujemy rok

if(rok>0) //sprawdzamy poprawność podanego roku
{
cout<<"Podany rok jest poprawny"<
// tutaj wstawimy warunek sprawdzający, czy rok jest przestępny

}
else
{
cout<<"Podany rok nie jest poprawny"<}
getch();

Rok jest przestępny, gdy jest podzielny przez 100 lub przez 4. Przeanalizuj poniższy warunek:

if((rok%100)==0 || (rok%4)==0)
{
cout<<"Rok jest przestepny"<}
else
{
cout<<"Rok nie jest przestepny"<}

Wyrażenie (rok%100) to nic innego jak reszta z dzielenia wartości rok przez 100, a (rok%4) to reszta z dzielenia wartości rok przez 4. Więc cały warunek brzmi:

Jeżeli reszta z dzielenia wartości rok przez 100 jest równa 0 lub reszta z dzielenia wartości rok przez 4 jest równa 0 to rok jest przestępny. Jeżeli nie, to rok nie jest przestępny.

Wstawmy ten warunek do programu Poprawny Rok v1.0:

int rok;

cout<<"Podaj rok: "<cin>>rok; //wczytujemy rok

if(rok>0) //sprawdzamy poprawność podanego roku
{
cout<<"Podany rok jest poprawny"<
if((rok%100)==0 || (rok%4)==0) //wstawiony warunek stąd…
{
cout<<"Rok jest przestepny"< }
else
{
cout<<"Rok nie jest przestepny"< } //…dotąd
}
else
{
cout<<"Podany rok nie jest poprawny"<}
getch();

Po wstawieniu takiego warunku, czytelność kodu troszeczkę się zmniejsza. Żeby nie pogubić się w gąszczu nawiasów klamrowych należy używać tabulatora. Wstawiony warunek jest przesunięty w stosunku do pozostałego kodu, dzięki temu widzimy które dwa nawiasy stanową parę. Zapisz program jako Przestepny Rok v1.0.

Pominięcie nawiasu spowoduje nie zamknięcie bloku instrukcji. Kompilator nie podaruje nam tego i stanowczo zaprotestuje kompilowanie naszego kodu.

UWAGA: Jeżeli masz wrażenie, że nie do końca coś rozumiesz, jeżeli gubisz się w tych klamrach, warunkach umieszczonych w warunkach to spokojnie jeszcze raz przeanalizuj sobie działanie programu Poprawny Rok v1.1.

Gdy uczyłem się C++ to czytałem ten sam kod kilkanaście razy, zanim go zrozumiałem ;-)

Ćwiczenie (rozwiązania):
W ramach ćwiczeń i lepszego zrozumienia napisz program, który stwierdza, czy z podanych trzech długości odcinków da się zbudować trójkąt. Długości boków nie mogą być ujemne. Aby z trzech odcinków zbudować trójkąt, suma dwóch z nich musi być większa niż trzeciego. Niech boki będą miały długość a, b i c.

Warunek: a+b>c i b+c>a i a+c>b

I wersja (łatwiejsza): program pobiera długości trzech boków, następnie sprawdza czy wszystkie są dodatnie. Jeżeli przynajmniej jeden jest ujemny, informuje o tym i kończy działanie. Jeśli nie, sprawdza warunek napisany powyżej i odpowiednio informuje użytkownika.

II wersja (zalecana): Program pobiera długość boku i od razu sprawdza czy jest dodatnia. Jeśli tak, pobiera kolejny bok, jeśli nie, kończy działanie. Gdy wszystkie długości boków zostaną pobrane, wtedy sprawdza czy da się z nich zbudować trójkąt.

Program zapisz jako Trójkąt v1.0.

Jeżeli stworzenie wersji zalecanej nie stworzyło Ci trudności, więc daty do pestka. Sprawdziliśmy poprawność roku i miesiąca. Teraz poprawność dnia miesiąca.
Miesiąc ma 31 dni, gdy jego numer wynosi: 1; 3; 5; 7; 8; 10; 12.
Miesiąc ma 30 dni, gdy jego numer wynosi: 4; 6; 9; 11.
Miesiąc ma 28 dni, gdy jego numer wynosi 2 i rok nie jest przestępny lub ma 29 dni, gdy jego numer wynosi 2 i rok jest przestępny.

Program sprawdzający poprawność dnia musi zatem mieć informację o jaki miesiąc oraz rok nam chodzi. Na początek spokojnie, zdefiniujemy sobie stałą miesiąc i rok oraz z góry założymy ich wartości. Następnie będziemy sprawdzać powyższe warunki.

const int miesiac=2; // czyli mamy maj ;-)
const int rok=2004;
int dzien;

cout<<"Podaj dzien: "; //prosimy o dzień
cin>>dzien; //wczytujemy dzień
// i zaczynamy sprawdzanie, czy to miesiąc, który ma 31 dni
if(miesiac==1 || miesiac==3 || miesiac==5 || miesiac==7 || miesiac==8 || miesiac==10 || miesiac==12)
{
if(dzien>0 && dzien<32) //jeśli tak, to sprawdzamy, czy dzień mieści się w przedziale
{
cout<<"Dzien jest poprawny"< }
else
{
cout<<"Dzien mie jest poprawny"< }
}
else //jeśli nie ma 31 dni, to może ma 30?
{
if(miesiac==4 || miesiac==6 || miesiac==9 || miesiac==11)
{
if(dzien>0 && dzien<31) //jeśli tak, to sprawdzamy, czy dzień mieści się w przedziale
{
cout<<"Dzien jest poprawny"< }
else
{
cout<<"Dzien mie jest poprawny"< }
}
else //jeśli nie ma 31 ani 30 dni to może 28 albo 29?
{
if(miesiac==2)
{
if((rok%100)==0 || (rok%4)==0) //sprawdzamy czy to rok przestępny
{
if(dzien>0 && dzien<30) //jeśli tak, to sprawdzamy przedział
{
cout<<"Dzien jest poprawny"< }
else
{
cout<<"Dzien mie jest poprawny"< }
}
else //jeżeli rok nie jest przestępny
{
if(dzien>0 && dzien<29) //to dzień czy dzień należy do przedziału?
{
cout<<"Dzien jest poprawny"< }
else
{
cout<<"Dzien mie jest poprawny"< }
}
}
}
}

getch();

Jeszcze raz przeczytaj kod i komentarze do niego. Jeśli pojawia się w Twojej głowie pytanie: Dlaczego tak? to przeanalizuj wcześniejsze przykłady, kolejny raz przeanalizuj powyższy kod. Wszystkich pytań: Dlaczego tak? nie da się wyeliminować ;-) Na końcu rozdziału są zadania do samodzielnego rozwiązania, które rozjaśnią sytuację.

A teraz uwieńczenie nauki funkcji if, czyli piszemy program Poprawna Data v1.0, sprawdzający poprawność wprowadzonej daty i wypisujący odpowiedni komunikat.

Na początku podajemy rok, program sprawdza jego poprawność. Jeśli rok jest poprawny, podajemy miesiąc. Gdy miesiąc jest w porządku, podajemy dzień, który zostaje sprawdzony.

int rok, miesiac, dzien;

cout<<"Podaj rok: "; //prosimy o rok
cin>>rok; //pobieramy rok

if(rok>0) //sprawdzamy. Jeżeli rok jest poprawny…
{
cout<<"Podaj miesiac: "; //…prosimy o miesiąc
cin>>miesiac; //pobieramy miesiąc

if(miesiac>0 && miesiac<13) //jeśli miesiąc jest poprawny…
{
cout<<"Podaj dzien: "; //…prosimy o dzien
cin>>dzien; //pobieramy dzien

//tutaj wstawimy warunek sprawdzający poprawność dnia

}
else //jeśli miesiąc nie jest poprawny
{
cout<<"miesiac nie jest poprawny"< }
}
else //jeżeli rok nie jest poprawny
{
cout<<"Rok nie jest poprawny"<}

getch();
Oto dzieło w całości:

int rok, miesiac, dzien;

cout<<"Podaj rok: "; //prosimy o rok
cin>>rok; //pobieramy rok

if(rok>0) //sprawdzamy. Jeżeli rok jest poprawny…
{
cout<<"Podaj miesiac: "; //…prosimy o miesiąc
cin>>miesiac; //pobieramy miesiąc

if(miesiac>0 && miesiac<13) //jeśli miesiąc jest poprawny…
{
cout<<"Podaj dzien: "; //…prosimy o dzien
cin>>dzien; //pobieramy dzien

if(miesiac==1 || miesiac==3 || miesiac==5 || miesiac==7 || miesiac==8 || miesiac==10 || miesiac==12)
{
if(dzien>0 && dzien<32) //jeśli tak, to sprawdzamy, czy dzień mieści się w przedziale
{
cout<<"Dzien jest poprawny"< }
else
{
cout<<"Dzien mie jest poprawny"< }
}
else //jeśli nie ma 31 dni, to może ma 30?
{
if(miesiac==4 || miesiac==6 || miesiac==9 || miesiac==11)
{
if(dzien>0 && dzien<31) //jeśli tak, to sprawdzamy, czy dzień mieści się w przedziale
{
cout<<"Dzien jest poprawny"< }
else
{
cout<<"Dzien mie jest poprawny"< }
}
else //jeśli nie ma 31 ani 30 dni to może 28 albo 29?
{
if(miesiac==2)
{
if((rok%100)==0 || (rok%4)==0) //sprawdzamy czy to rok przestępny
{
if(dzien>0 && dzien<30) //jeśli tak, to sprawdzamy przedział
{
cout<<"Dzien jest poprawny"< }
else
{
cout<<"Dzien mie jest poprawny"< }
}
else //jeżeli rok nie jest przestępny
{
if(dzien>0 && dzien<29) //to dzień czy dzień należy do przedziału?
{
cout<<"Dzien jest poprawny"< }
else
{
cout<<"Dzien mie jest poprawny"< }
}
}
}
}
}
else //jeśli miesiąc nie jest poprawny
{
cout<<"miesiac nie jest poprawny"< }
}
else //jeżeli rok nie jest poprawny
{
cout<<"Rok nie jest poprawny"<}

getch();

Patrzysz na ten kod z przerażeniem? Nie martw się ja też. Sam się sobie dziwie że potrafiłem coś takiego napisać :D Powyższy program traktuj bardziej jako poglądowy, pokazujący możliwości funkcji if i nie przejmuj się, że nie potrafisz tego napisać. Jeśli potrafisz to wielki pokłon w Twoją stronę i szacunek ;-)

Pamiętasz zadania po lekcji 3, służące do obliczania pól i objętości? W kolejnej lekcji połączymy te programy w jeden, z możliwością wyboru figury lub bryły której pole lub objętość będziemy chcieli obliczyć (lekcja 5).

---

Więcej na Praktyczny kurs CPP

Artykuł pochodzi z serwisu www.Artelis.pl

Praktyczny kurs C++ za darmo - pętla WHILE i DO WHILE

2011-03-26T10:57:00.002+01:00

Praktyczny kurs C++ za darmo - pętla WHILE i DO WHILE

Autorem artykułu jest Frycz Modrzewski

Pętle to również dobry wynalazek. Umożliwiają one cykliczne powtarzanie tego samego fragmentu programu. Umiejętne wykorzystane tego może posłużyć do tworzenia bardzo ciekawych aplikacji np.: program z menu, sprawdzanie poprawności podanych wartości, wczytywanie danych z pliku, pobieranie wartości z tablic i wiele, wiele innych.

Pętla ta działa następująco: Gdy spełniony jest warunek to wykonuj instrukcje

Gdy

while

spełniony jest warunek

(warunek)

to wykonuj instrukcje

{
// instrukcje
}

Całość:

while(warunek)
{
//instrukcje
}

Dla przykładu, program, który wypisuje na ekran liczby całkowite od zera do wartości wybranej przez użytkownika (ograniczenie):

int ograniczenie; // tu przypiszemy ograniczenie
int i=0; // tę wartość będziemy zwiększać od 0 do ograniczenia

cout<<"podaj ograniczenie: "<cin>>ograniczenie; // program pobiera ograniczenie

while(i<=ograniczenie) //gdy i mniejsze bądź równe ograniczenie to
{
cout<<"liczba "<
i=i+1; // WAŻNE: tu zwiększamy wartość i o jeden
// bo wiemy już, że znak = oznacza PODSTAW, czyli za i podstaw i+1
} // tutaj pętla zawraca i jeszcze raz sprawdza warunek

getch();

Kolejny przykład: program wypisuje na ekran liczby całkowite od wartości wybranej do zera:

int ograniczenie; // tu przypiszemy ograniczenie
int i; // tym razem i musi mieć wartość ograniczenia, jeszcze jej nie znamy

cout<<"podaj ograniczenie: "<cin>>ograniczenie; // program pobiera ograniczenie, teraz je znamy więc…

i=ograniczenie; // teraz i ma wartość ograniczenia

while(i>=0) //gdy i WIĘKSZE bądź równe 0
{
cout<<"liczba "<
i=i-1; // WAŻNE: tu zmniejszamy wartość i o jeden
} // tutaj pętla zawraca i jeszcze raz sprawdza warunek

getch();

UWAGA: w języku C++, zamiast pisać i=i+1 można krótko: i++. Teraz już wiesz, skąd nazwa C++. Zamiast i=i-1 można użyć i--. Zapamiętaj te skróty.

Wiem, wiem, myślisz, że te przykłady są bez sensu i nie wnoszą niczego nowego. Za karę jeszcze kilka równie głupich i jeszcze bardziej bez sensu przykładów do samodzielnego napisania ;-)

Napisz program, który wypisuje na ekranie Twoje imię wybraną przez Ciebie ilość razy (rozwiązania).
Napisz program, który wypisuje na ekranie liczy od 0 do wybranego ograniczenia co 10, czyli 0, 10, 20, 30…itd. (rozwiązania).

Chodzi o to, aby została zrozumiana przez Ciebie zasada działania i idea pętli while. Pętla będzie wykonywała instrukcje, tak długo jak będzie spełniony warunek. W naszym pierwszym przykładzie warunkiem jest to, aby liczba była mniejsza od ograniczenia. Jeśli będzie mniejsza, to zostanie wypisana na ekran i zwiększona o jeden, Jeśli nie, to pętla zostanie przerwana.

Podobnie jak w funkcji if, między nawiasami klamrowymi instrukcji while możemy wpisać dowolną ilość instrukcji. Powróć do pierwszego przykładu z tej lekcji. Zmodyfikujemy go poprzez wstawienie do pętli while funkcji if i dzięki temu zaznaczymy, która liczba jest parzysta.

int ograniczenie;
int i=0;

cout<<"podaj ograniczenie: "<cin>>ograniczenie;

while(i<=ograniczenie)
{
cout<<"liczba "< if((i%2)==0) // tu wstawiamy funkcje if
{
cout<<" – liczba parzysta"< }

i=i+1;
}

getch();

Teraz program, który żąda wciśnięcia klawisza z cyfrą 1. Pętla będzie działać tak długo jak długo nie będziemy chcieli wybrać klawisza 1:

char znak; // tu zapiszemy wciśnięty klawisz

cout<<"wcisnij klawisz 1: "<znak=getch(); // program pobiera znak

while(znak!='1') //jeśli nie wybraliśmy 1
{
cout<<"Zły klawisz! "<
cout<<"wcisnij klawisz 1: "< znak=getch(); // program pobiera znak

} // tutaj pętla zawraca i jeszcze raz sprawdza warunek

Zauważ, że w tym przypadku nie potrzeba wywoływania funkcji getch() na końcu programu. Taka pętla mogłaby posłużyć do napisania programu, który wielokrotnie wyświetla menu. Rozbudujmy go dalej i dodajmy dwie opcje wyboru.
Menu

char znak; // tu zapiszemy wciśnięty klawisz

cout<<"MENU"<cout<<"1 – pole trojkata "<cout<<"2 – pole prostokata "<cout<<"3 - zakoncz "<
znak=getch(); // program pobiera znak
while(znak!='3') //jeśli nie wybraliśmy 3, czyli nie chcemy kończyć to:
{
if(znak=='1') // po kolei sprawdzamy wybór użytkownika
{
cout<<"Program obliczy pole trojkata"< }
if(znak=='2')
{
cout<<"Program obliczy pole prostokata"< }
if(znak!='1' && znak!='2') //jeśli użytkownik nie wybrał ani 1 ani 2
{
cout<<"Nie ma takiej opcji"< }

cout<<"Wybierz opcje"<znak=getch();// jeszcze raz dokonujemy wyboru

} // tutaj pętla zawraca i jeszcze raz sprawdza warunek

Skoro mamy dwie opcje więc co stoi na przeszkodzie aby dodać kolejną i kolejną? Nic. Wystarczy dopisać do menu koleją opcję i kolejną funkcję if. Uzupełnij powyższy program o dodatkową opcję "oblicz pole koła". Po uzupełnieniu mamy schemat programu, do którego neleży wstawić instrukcje z programu Menu v1.0.

Po wstawieniu otrzymujemy w pełni działający program, w którym możemy wielokrotnie wybierać opcje i obliczać pola. Zapisz program jako Menu v1.1.

char znak; // tu zapiszemy wciśnięty klawisz
const float pi=3.1415; // zmienne potrzebne do obliczeń
float wys_t, podst_t, prom_kola, boka_prost, bokb_prost, wynik;

cout<<"MENU"<<<<; // tworzymy menu
cout<<"1 – pole trojkata "<cout<<"2 – pole prostokata "<cout<<"3– pole prostokata "<cout<<"4 - zakoncz "<
znak=getch(); // program pobiera znak
while(znak!='4') //jeśli nie wybraliśmy 4, czyli nie chcemy kończyć to:
{
if(znak=='1') // sprawdzamy czy została wybrana opcja 1
{
cout<<"Program obliczy pole trojkata"< cout<<"Podaj wysokosc: ";
cin>>wys_t;
cout<<"Podaj dlugosc podstawy: ";
cin>>podst_t;

if(wys_t>0 "" podst_t>0)
{
wynik=(wys_t*podst_t)/2;
cout<<"Pole trojkata wynosi "< }
else
{
cout<<"Wymiary nie moga byc ujemne!"< }
}

if(znak=='2') // a może opcja 2
{
cout<<"Program obliczy pole kola"< cout<<"Podaj promien: ";
cin>>prom_kola;

if(prom_kola>0)
{
wynik=prom_kola*prom_kola*pi;
cout<<"Pole kola wynosi "< }
else
{
cout<<"Wymiary nie moga byc ujemne!"< }
}

if(znak=='3') // opcja 3?
{
cout<<"Program obliczy pole postokata"< cout<<"Podaj dlugosc boku a: ";
cin>>boka_prost;
cout<<"Podaj dlugosc boku b: ";
cin>>bokb_prost;

if(boka_prost>0 "" bokb_prost>0)
{
wynik=boka_prost*bokb_prost;
cout<<"Pole prostokata wynosi "< }
else
{
cout<<"Wymiary nie moga byc ujemne!"< }
}

if(znak!='1' "" znak!='2' "" znak!='3' ) // a może żadna z nich
{
cout<<"Nie ma takiej opcji"<}

cout<<"Wybierz opcje"<znak=getch();// jeszcze raz dokonujemy wyboru

} // tutaj pętla zawraca i jeszcze raz sprawdza warunek

Pętla while może również służyć do kontroli podawanych długości np.: długości boków lub wysokości. Tym razem jednak program nie będzie musiał kończyć działania zaraz po pierwszej błędnie podanej wartości. Będzie czekał tak długo i tak długo informował nas o błędzie aż w końcu się nauczymy i podamy wartość nieujemną. Tylko co zrobić, jeśli będziemy chcieli podać długość 30? Wtedy trzeba nacisnąć klawisze 3 i 0 a wiemy, że zmienna typu char przechowuje tylko jeden znak. Dlatego należy zastosować zmienne typu int lub float.

Prosty program obliczający pole prostokąta:

float a, b, wynik; // długości boków i wynik

cout<<"Podaj długosc boku a: "<cin>>a;
cout<<"Podaj długosc boku b: "<cin>>b;

wynik=a*b;
cout<<"pole wynosi "<
getch();

A po modyfikacji:

float a, b, wynik; // długości boków i wynik

cout<<"Podaj długosc boku a: "<cin>>a;

while(a<=0) //sprawdzamy czy długosc jest poprawna
{ // jeśli nie to
cout<<"Długosci nie mogą być ujemne!"< cout<<"Podaj długosc boku a: "< cin>>a;
}

cout<<"Podaj długosc boku b: "<cin>>b;

while(b<=0) //sprawdzamy czy długosc jest poprawna
{ // jeśli nie to
cout<<"Długosci nie mogą być ujemne!"< cout<<"Podaj długosc boku b "< cin>>b;
}

wynik=a*b;
cout<<"pole wynosi "<
getch();

Myślę, że po tym przykładzie idea, zasady użycia i zastosowanie pętli while nie pozostawia wątpliwości. Teraz możesz już napisać program Menu v1.2, który będzie czekał do skutku na podanie wartości większej od zera.

Zauważ taką rzecz: w pętli while warunek sprawdzany jest za początku, następnie wykonywane są instrukcje. Wspominałem również o pętli DO WHILE. Różnica między tymi dwiema pętlami jest właśnie taka, że w pętli WHILE warunek sprawdzany jest na początku a w pętli DO WHILE – na końcu.
Schemat pętli DO WHILE

do
{
//instrukcje
}
while(warunek); //średnik!

Trudno jest jednoznacznie powiedzieć kiedy używać jednej a kiedy drugiej. Zależy to od konkretnego problemu, jaki chcemy rozwiązać. Pokarzę programy napisane z użyciem jednej i drugiej pętli.

Program pobiera z klawiatury dowolne liczby. Gdy zostanie wybrane zero, pobieranie zostaje zakończone. (Użyteczne w programie pobierającym liczby i obliczający średnią np. ocen)

float liczba;

cout<<"Podaj liczbe (0 – konczy wpis): "<
do
{
cin>>liczba;
}
while(liczba!=0);

Przy użyciu WHILE:

float liczba;

cout<<"Podaj liczbe (0 – konczy wpis): "<cin>>liczba; // trzeba wczytać wartość aby można było sprawdzić warunek

while(liczba!=0)
{
cin>>liczba;
}

Działają identycznie. W tym przypadku niewiele mniej pisania jest przy użyciu DO WHILE. Skoro takie wczytywanie liczb można wykorzystać do obliczania średniej, więc napiszmy taki program. Aby obliczyć średnią potrzebujemy sumę wszystkich liczb oraz ich ilość.

float liczba; // tu zapiszemy liczbę pobraną z klawiatury
float suma=0; // to będzie suma liczb, na początku wynosi 0
float srednia; // do tej zmiennej przypiszemy średnią
int n=0; // tego użyjemy do zliczania ilości liczb
// wartość początkowa 0, gdyż na początku mamy zero liczb ;-)

cout<<"Podaj liczbe (0 – koniec wpisu):"; // prosimy o liczbę
cin>>liczba; // pobieramy liczbę

while(liczba!=0) //jeżeli liczba jest różna od zera to
{
suma=suma+liczba; //powiększamy sumę o wartość podanej liczby
n++; // zwiększamy o jeden ilość liczb

cout<<"Podaj liczbe (0 – koniec wpisu):"; // i po raz kolejny wczytujemy liczbę
cin>>liczba;
} // gdy podamy zero, pętla kończy działanie
if(n>0) // sprawdzamy czy ilość podanych liczb jest większa od 0
{
srednia=suma/n; //jeśli tak, obliczamy średnią
cout<<"Srednia liczb wynosi "<}
else // jeżeli nie podano liczb
{
cout<<"Nie podano zadnej liczby!"; // informujemy o tym
}

getch();

Zapisz program jako Średnia v1.0. Możesz go użyć do obliczania średnich: ocen, wydatków, dochodów, pomiarów itd. Program można wzbogacić o dodatkowe warunki choćby liczenie średniej tylko liczb dodatnich. Przykład:

float liczba;
float suma=0;
float srednia;
int n=0;

cout<<"Podaj liczbe większą od 0 (0 – koniec wpisu):";
cin>>liczba;

while(liczba!=0)
{
if(liczba>0) //tutaj dajemy warunek. Jeśli liczna jest >0
{
suma=suma+liczba; // to zostanie dodana do sumy
n++; // a ilość liczb zostanie zwiększona o 1
}
cout<<"Podaj liczbe (0 – koniec wpisu):";
cin>>liczba;
}
if(n>0)
{
srednia=suma/n;
cout<<"Srednia liczb dodatnich wynosi "<}
else
{
cout<<"Nie podano zadnej liczby!";
}

getch();

Do pętli while i do while jeszcze powrócimy, gdyż na pewno jeszcze się przydadzą. W kolejnej części kursu (lekcja 7) opowiem, jak ułatwić sobie życie, stosując pętle FOR. Jest to lepsza wersja pętli WHILE, jeżeli chodzi np. o wypisanie liczb z żądanego przedziału.

---

Więcej na Praktyczny kurs CPP

Artykuł pochodzi z serwisu www.Artelis.pl

Praktyczny kurs C++ za darmo - funkcja getch(), instrukcja switch

2011-03-26T10:56:00.002+01:00

Praktyczny kurs C++ za darmo - funkcja getch(), instrukcja switch

Autorem artykułu jest Frycz Modrzewski

Łączymy kilka programów w jeden, z możliwością wyboru przez użytkownika. Na początek wprowadzenie. Wywołując funkcję getch() sprawiamy, że program czeka na wciśnięcie dowolnego klawisza. Po wciśnięciu, wykonywane są dalsze instrukcje. Getch() jednak nie 'marnuje' wybranego klawisza. Zwraca go, dlatego możemy go przypisać do zmiennej.

Wywołując funkcję getch() sprawiamy, że program czeka na wciśnięcie dowolnego klawisza. Po wciśnięciu, wykonywane są dalsze instrukcje. Getch() jednak nie 'marnuje' wybranego klawisza. Zwraca go (o zwracaniu wartości przez funkcję będzie mowa w dalszej części kursu), dlatego możemy go przypisać do zmiennej. Domyślam się, że nie wiele Ci to mówi, więc dla lepszej wizualizacji – przykład:

cout<<"Wcisnij dowolny klawisz:"<getch();
cout<<"Dziekujemy, wcisnij dowolny klawisz, aby wyjsc";
getch();

Bardzo prosty i przyjemny pogram. A teraz zmodyfikujmy kod źródłowy, definiując zmienną typu char. Jest to zmienna, przechowująca JEDEN znak. Może to być dowolny znak z klawiatury, czyli np.: a, b, c, 1, 4, @, $, &, +, \...i wiele, wiele innych.

O znakach i ich numerach dowiesz się więcej TUTAJ (Kod ASCII)

char znak; // zmienna typu char o nazwie znak

cout<<"Wcisnij dowolny klawisz: "<znak=getch(); // za zmienną znak podstawiamy wartość zwracaną przez getch()
cout<<"Zostal wcisniety klawisz "<
getch();

Warto zapamiętać, w jaki sposób przypisać wartość wciśniętego klawisza do zmiennej typu char, będzie to bardzo pomocne:

znak=getch();

Skoro program wie jaki klawisz został wybrany z klawiatury, więc aż się prosi, żeby użyć instrukcji if do skonstruowania warunku.

char znak; // zmienna typu char o nazwie znak

cout<<"Wcisnij dowolny klawisz: "<znak=getch(); // za zmienną znak podstawiamy wartość zwracaną przez getch()
cout<<"Zostal wcisniety klawisz "<
if(znak=='a')
{
cout<<"Pelny dostep"<}
else
{
cout<<"Brak dostepu"<}

getch();

UWAGA: Wszystkie znaki zapisujemy w cudzysłowie ' '.

if(znak=='a') // znak a jest w cudzysłowie ' '

również liczby. Pominięcie cudzysłowu jest błędem, a w przypadku liczb spowoduje inne działanie niż byśmy chcieli.

Każdy znak na klawiaturze ma przyporządkowany numer. Np. Enter na numer 13, Spacja ma 32 a cyfra 5 ma numer 53, (Kod ASCII) także jeżeli zapiszemy warunek następująco:

if(znak==5)

to program nie wykona żądanej instrukcji po wciśnięciu klawisza z cyfrą 5, lecz będzie żądał znaku o numerze 5. Poprawny warunek to

if(znak=='5')

Ćwiczenie (rozwiązania):
Napisz program, który prosi o wciśnięcie klawisza z cyfrą 1. Jeżeli wciśniętym klawiszem będzie cyfra 1 to zakomunikuje, ze procedura została wykonana poprawnie. Jeżeli będzie to cyfra różna od 1, to program powie, że pomyliliśmy instrukcje, jeżeli natomiast nie będzie to cyfra, zostanie wyświetlony komunikat, że program nie rozpoznaje żądania. Cyfry od 1 do 9 mają numery od 49 do 57. Podpowiedź: Łatwiej będzie posłużyć się numerami znaków z kodu ASCII a nie samymi znakami. Pamiętaj o odpowiedniej konstrukcji warunku.

Jeśli potrafisz wykonać to ćwiczenie to stworzenie własnego menu to żaden problem. Jeśli nie, to nie przejmuj się. Menu musi działać w następujący sposób: po wybraniu określonego klawisza wykona się żądana instrukcja. Przykładowo do wyboru są trzy opcje 1, 2 i 3 lub a, b i c. Po wciśnięciu 1 program obliczy pole trójkąta a po wybraniu 2 – pole prostokąta itd. Zabieramy się do pracy.

char znak; // do tej zmiennej przypiszemy nasz wybór

cout<<"MENU"<cout<<"1 – Pole trojkata"<cout<<"2 – Pole kola"<cout<<"3 – Pole prostokata"<
znak=getch(); // pobieramy znak

if(znak=='1') // i po kolei sprawdzamy wszystkie możliwości wyboru
{
cout<<"Program obliczy pole trojkata"<}

if(znak=='2')
{
cout<<"Program obliczy pole kola"<}

if(znak=='3')
{
cout<<"Program obliczy pole postokata"<}

if(znak!='1' && znak!='2' && znak!='3' )
{
cout<<"Nie ma takiej opcji"<}

getch();

No, teraz to już całkiem nieźle wygląda ;-) Teraz uzupełnij kod źródłowy tak, aby można było obliczyć wybrane pole. Instrukcja if jest już opanowana, więc do dzieła. Program zapisz jako Menu v1.0. Przykładowe rozwiązanie znajduje się poniżej:

char znak; // do tej zmiennej przypiszemy nasz wybór

const float pi=3.1415;
float wys_t, podst_t, prom_kola, boka_prost, bokb_prost, wynik;

cout<<"MENU"<cout<<"1 - Pole trojkata"<cout<<"2 - Pole kola"<cout<<"3 - Pole prostokata"<
znak=getch();

if(znak=='1')
{
cout<<"Program obliczy pole trojkata"< cout<<"Podaj wysokosc: ";
cin>>wys_t;
cout<<"Podaj dlugosc podstawy: ";
cin>>podst_t;

if(wys_t>0 && podst_t>0)
{
wynik=(wys_t*podst_t)/2;
cout<<"Pole trojkata wynosi "< }
else
{
cout<<"Wymiary nie moga byc ujemne!"< }
}

if(znak=='2')
{
cout<<"Program obliczy pole kola"< cout<<"Podaj promien: ";
cin>>prom_kola;

if(prom_kola>0)
{
wynik=prom_kola*prom_kola*pi;
cout<<"Pole kola wynosi "< }
else
{
cout<<"Wymiary nie moga byc ujemne!"< }
}

if(znak=='3')
{
cout<<"Program obliczy pole postokata"< cout<<"Podaj dlugosc boku a: ";
cin>>boka_prost;
cout<<"Podaj dlugosc boku b: ";
cin>>bokb_prost;

if(boka_prost>0 && bokb_prost>0)
{
wynik=boka_prost*bokb_prost;
cout<<"Pole prostokata wynosi "< }
else
{
cout<<"Wymiary nie moga byc ujemne!"< }
}

if(znak!='1' && znak!='2' && znak!='3' )
{
cout<<"Nie ma takiej opcji"<}

getch();
Instrukcja Switch
Gdy mamy do wyboru 3 opcje, funkcja if sprawdza się bardzo dobrze. Jeżeli jednak opcji jest dwadzieścia lub trzydzieści, wtedy korzystniejszym rozwiązaniem jest instrukcja switch. O ile pamiętam, to bardzo rzadko zdarzało mi się, abym musiał sprawdzić dwadzieścia warunków i korzystać z instrukcji switch, więc opowiemy sobie o niej dość pobieżnie.

Należy zapamiętać (albo wiedzieć, gdzie znaleść) schemat:

char znak;

cout<<"Wybierz opcje (a – e): "<znak=getch(); // mamy już zmienną znak

switch (znak) // w nawiasie nazwa zmiennej typu char
{ // otwieramy nawias klamrowy
case 'a': // gdy wybierzemy znak a
cout << "Opcja a" << endl; // to wykonają się te instrukcje
break; // aż dotąd

case 'b': // i znowu, tym razem, gdy wybierzemy b
cout << " Opcja b " <break;

case 'c': // gdy wybierzemy c itd
cout << " Opcja c " << endl;
break;

case 'd':
cout<< " Opcja d " << endl;
break;

case 'e':
cout << " Opcja e " << endl;
break;

default: // a tu, gdy nie wybierzemy a, b, c, d lub e
cout << "Nie ma takiej opcji!" << endl; // wykonają się te instrukcje
break; // aż dotąd
} // tu zamykamy nawias klamrowy, otwarty na początku.

getch();

UWAGA: Pomiędzy wyrażeniami case i break możemy umieścić dowolną ilość instrukcji, jednak nie są one umieszczane w nawiasach klamrowych.

Dla przykładu, program Menu v1.0 z użyciem switch:

char znak; // do tej zmiennej przypiszemy nasz wybór
const float pi=3.1415;
float wys_t, podst_t, prom_kola, boka_prost, bokb_prost, wynik;

cout<<"MENU"<cout<<"1 - Pole trojkata"<cout<<"2 - Pole kola"<cout<<"3 - Pole prostokata"<
znak=getch();

switch(znak)
{
case '1':// opcja 1
cout<<"Program obliczy pole trojkata"< cout<<"Podaj wysokosc: ";
cin>>wys_t;
cout<<"Podaj dlugosc podstawy: ";
cin>>podst_t;

if(wys_t>0 && podst_t>0)
{
wynik=(wys_t*podst_t)/2;
cout<<"Pole trojkata wynosi "< }
else
{
cout<<"Wymiary nie moga byc ujemne!"< }
break;

case '2':// opcja 2
cout<<"Program obliczy pole kola"< cout<<"Podaj promien: ";
cin>>prom_kola;

if(prom_kola>0)
{
wynik=prom_kola*prom_kola*pi;
cout<<"Pole kola wynosi "< }
else
{
cout<<"Wymiary nie moga byc ujemne!"< }
break;

case '3':// opcja 3
cout<<"Program obliczy pole postokata"< cout<<"Podaj dlugosc boku a: ";
cin>>boka_prost;
cout<<"Podaj dlugosc boku b: ";
cin>>bokb_prost;

if(boka_prost>0 && bokb_prost>0)
{
wynik=boka_prost*bokb_prost;
cout<<"Pole prostokata wynosi "< }
else
{
cout<<"Wymiary nie moga byc ujemne!"< }
break;

default:// Zadna opcja nie została wybrana
cout<<"Nie ma takiej opcji"<break;
}

getch();

Już od Ciebie zależy, czy będziesz korzystał z funkcji if czy z instrukcji switch. Radzę jednak korzystać w funkcji if, dzięki temu poćwiczysz sobie jej użycie.

Program Menu v1.0 wykonuje żądaną instrukcje, następnie kończy działanie. Już nie długo sprawimy, że program wykona żądaną instrukcję, a później powróci do głównego menu, aby można było kontynuować obliczenia lub cokolwiek innego. Pomoże nam w tym pętla WHILE i DO WHILE. (lekcja 6 )

---

Więcej na Praktyczny kurs CPP

Artykuł pochodzi z serwisu www.Artelis.pl

Praktyczny kurs C++ za darmo - pętla FOR

2011-03-26T10:54:00.002+01:00

Praktyczny kurs C++ za darmo - pętla FOR

Autorem artykułu jest Frycz Modrzewski

Pętla ta pozwala na wykonanie pewnego bloku instrukcji określoną ilość razy. Można powiedzieć, że jest to ulepszona wersja pętli while i do while, gdyż przez odpowiednio skonstruowany warunek pomijamy kod, który musieliśmy napisać, aby otrzymać ten sam efekt przy użyciu while i do while. Doskonale nadaje się do zapisywania i odczytywania danych z tablic (lekcja 8), a tablice to niesamowicie przydatna zmienne.

Jak napisać warunek w pętli FOR

Warunek w tej pętli jest nieco inny niż w pętli while i do while oraz funkcji if. Wyobraź sobie sytuacje, że chcesz wypisać na ekran liczby całkowite od 1 do 10. Zaczynamy od 0, kończymy na 10, a po każdym kroku zwiększamy liczbę o 1. W języku C++ wyglądałoby to tak (jako zmienną używam i):

i=1; //zaczynam od 1
i<=11; //kończymy na 10,
i++ // zwiększamy zmienną o 1

Warunek ten umieszczamy:

for(warunek) //TUTAJ
{
// instrukcje
}

A dokładniej, po zdefiniowaniu zmiennej i możemy napisać:

int i;

for(i=1; i<=10; i++) // tak wpisujemy warunek
{
cout<}

getch();

Przeanalizuj wpisany warunek. Kolejność jest ważna. Najpierw od ilu zaczynamy, następnie na ilu kończymy i co ile zwiększamy lub zmniejszamy zmienną. Pętla poniżej wypisze liczby od 10 do 1.

int i;

for(i=10; i>=1; i--) // wypisze liczby od 10 do 1
{
cout<}

getch();

Aby wypisać liczby np. co 10, nie trzeba pisać i=i+10. Wystarczy i+=10. Kolejny skrót, który warto zapamiętać, gdyż znacznie ułatwi on pracę.

int i;

for(i=0; i<=100; i+=10) // tak wpisujemy warunek
{
cout<}

getch();

Granica wypisywania nie musi być narzucona. Możemy wczytać ją z klawiatury do zmiennej:

int i; // zmienna do zliczania
int granica; // tu zapiszemy naszą granicę

cout<<"Podaj granice wyliczania: "; // to już znamy
cin>>granica; // to też

for(i=0; i<=granica; i++) // używamy zmiennej zamiast liczby
{
cout<}

getch();

Dzięki pętli FOR znajdziemy z żądanego przedziału np.: liczby podzielne przez 3 lub przez 5:

int i; // zmienna do zliczania
int granica; // tu zapiszemy naszą granicę

cout<<"Podaj granice wyliczania: "; // to już znamy
cin>>granica; // to też

for(i=0; i<=granica; i++) // używamy zmiennej zamiast liczby
{
if((i%3)==0 || (i%5)==0) // warunek na podzielność liczby przez 3 lub 5.
{
cout< }
}

getch();

lub znaleść dzielniki zadanej liczby:

int i; // zmienna do zliczania
int liczba; // tu zapiszemy naszą liczbę

cout<<"Podaj liczbe: "; // to już znamy
cin>>liczba; // to też

for(i=1; i<=liczba; i++) // zliczamy od 1 do wartości liczba
{
if((liczba%i)==0) // warunek na podzielność podanej liczby przez aktualną wartość i.
{
cout< }
}

getch();

Zliczamy od 1 bo nie można dzielić przez 0. Robilibyśmy to, gdyby i początkowo miało wartość 0, a wtedy przy sprawdzeniu warunku na podzielność program odmówiłby posłuszeństwa. Kolejnym, jednym z wielu, zastosowaniem jest obliczanie silni (pominiemy wartość 0):

int i; // zmienna do zliczania
int liczba; // tu zapiszemy naszą liczbę
long long int silnia=1; //a tu – wartość silni, początkowo 1
// Uwaga – zmodyfikowany typ zmiennej

cout<<"Podaj liczbe wieksza od 0: "; // to już znamy
cin>>liczba; // to też

for(i=1; i<=liczba; i++) // zliczamy od 1 do wartości liczba
{
silnia=silnia*i; // mnożymy aktualną wartość silnia przez i
}

cout<<"Silnia z liczby "<
getch();

Wartość silni początkowo wynosi 1.

UWAGA: wprowadziłem typ zmiennej long long int. To wciąż jest stary, dobry i sprawdzony int tylko mogący pomieścić zdecydowanie większe liczby. Zwykły int poprawnie podaje silnie z liczby 16. Z 17 silnia jest ujemna. Natomiast zmodyfikowaniu typu spokojnie możemy obliczać silnie nawet z 25.

Wypisywanie liczb podzielnych przez 4 lub 7, obliczanie silni, średniej – to są problemy, którymi masowo zamęcza się studentów pierwszego roku informatyki i nie tylko. Ja pokazałem najprostsze algorytmy, jedynie do przeanalizowania, bo na razie nie ma potrzeby uczenia się ich. Najszersze zastosowanie pętli FOR już w następnej części (lekcja 8)

---

Więcej na Praktyczny kurs CPP

Artykuł pochodzi z serwisu www.Artelis.pl

Praktyczny kurs C++ za darmo - Tablice

2011-03-26T10:53:00.000+01:00

Praktyczny kurs C++ za darmo - Tablice

Autorem artykułu jest Frycz Modrzewski

Tablice mogą przechowywać więcej niż jedną "pojedyńczą" zmienną określonego typu np int, float czy char. Są przydatne gdy zachodzi konieczność zapisania dużej ilosci danych. Indeksowanie poszczególnych jej elementów zapewnia szybki dostęp do dowolnego elementu tablicy, a pisanie programów jest bardziej efektywne

A cóż to za dziwny twór? Co my z tych tablic będziemy odczytywać? Aby uzyskać wizję na temat tablic, posłużę się przykładem: napisz program, który pobierze 5 liczb z klawiatury. Następnie wypisze je w kolejności podania, a później w odwrotnej. Nie możemy tego zrealizować poprzez wypisywanie liczb na bieżąco przy użyciu jednej zmiennej. Trzeba zdefiniować 5 zmiennych.
int liczba1, liczba2, liczba3, liczba4, liczba5; // tu zapiszemy wartości tych liczb
int i; // zmienna do zliczania

cout<<"Podaj liczbe 1: "; // pobieramy liczby
cin>>liczba1;
cout<<"Podaj liczbe 2: ";
cin>>liczba2;
cout<<"Podaj liczbe 3: ";
cin>>liczba3;
cout<<"Podaj liczbe4: ";
cin>>liczba4;
cout<<"Podaj liczbe 5: ";
cin>>liczba5;
cout<cout<
getch();

Program działa jak najbardziej poprawnie. Sytuacja znacznie się zagęści, jeśli zajdzie konieczność wczytania i wypisania w ten sposób 10 liczb albo 20. O 30 można zapomnieć. Zastanówmy się, co stanowi kłopot. Po pierwsze to konieczność definiowania takiej ilości zmiennych jak ilość liczb do wypisania. Po drugie, niewygodny wypis tych zmiennych. Jednak z pomocą przychodzą tablice. Jest to taka zmienna, do której można zapisać dowolną ilość innych zmiennych.

UWAGA: zmienne w tablicy muszą być tego samego typu.

W dodatku, każda zmienna w tablicy posiada swój indeks, dzięki któremu odczytywanie i wypisywanie, zapisywanie, sortowanie oraz przeszukiwanie jest znacznie ułatwione.
Definicja tablicy

Tablicę definiujemy podobnie jak inną zmienną. Podajemy typ, nazwę oraz rozmiar tablicy w nawiasach kwadratowych. Typ nazwa[rozmiar]. Poniżej definicja tablicy typu float o nazwie pomiary, mogąca pomieścić 20 pomiarów.
float pomiary[20]; // tu zapiszemy zmienne typu float

UWAGA: rozmiar tablicy musi być określony w jej definicji. Nie można rozmiaru tablicy określić poprzez zmienną.

Ten program na pewno nie będzie działał:
int rozmiar;
float pomiary[20];
float wyniki[rozmiar]; // BŁĄD !!!

cout<<"Podaj rozmiar tablicy: ";
cin>>rozmiar;

getch();

UWAGA !!! Numerowanie tablicy rozpoczyna się od 0 !!! UWAGA

Wniosek: jeżeli w nawiasie klamrowym wpiszemy 3 to znaczy, że w tablicy zapiszemy 4 zmienne. Ich indeksy to 0, 1, 2 i 3.

Mając już zdefiniowaną tablice, możemy zapisać do niej dane. Aby zapisać zmienną do miejsca o indeksie 0 należy:
pomiary[0]=3.2;

w nawiasie klamrowym podać numer indeksu, w tym przypadku 0 i przypisać zmienną. Zasady użycia tablicy, jak widać, podobne do zasad użycia innych zmiennych. Jedyną różnicą jest konieczność podania numeru indeksu w nawiasie. Zapiszmy jeszcze kilka pomiarów.
float pomiary[20];

pomiary[0]=3.2;

cout<<"Podaj pomiar nr 2: ";
cin>>pomiary[1];
cout<<"Podaj pomiar nr 3: ";
cin>>pomiary[2];
cout<<"Podaj pomiar nr 4: ";
cin>>pomiary[3];

cout<<"Pomiary: "<
getch();

Skoro jedyną zmienną podczas zapisywania tablicy jest indeks, więc bez problemu możemy użyć pętli for.
float pomiary[20]; // tablica
int i;

for(i=0; i<=4; i++)
{
cout<<"Podaj pomiar nr "< cin>>pomiary[i]; // zapisujemy element tablicy nr i
}

// mamy już pomiary zapisane w tablicy
// teraz je wypiszemy

cout<<"Pomiary: ";

for(i=0; i<=4; i++)
{
cout<}

getch();

Aby określić, ile pomiarów chcemy podać, wystarczy pobrać zmienną, określającą ilość pomiarów i wstawić do warunku pętli for. Nie może to być jednak liczba większa od rozmiaru tablicy, podanego na początku.
int ilosc; // ilość pomiarów
float pomiary[20]; // tablica z pomiarami
int i;

cout<<"Podaj ilosc pomiarow: ";
cin>>ilosc;

for(i=0; i{
cout<<"Pomiar nr "< cin>>pomiary[i];
}

cout<<"Podane pomiary: "; // wypisujemy pomiary

for(i=0; i{
cout<}

getch();

Napiszemy program, który pobierze ilość pomiarów, pomiary, wypisze je, oraz obliczy średnią arytmetyczną.
int ilosc; // ilość pomiarów
float pomiary[20]; // tablica z pomiarami
float suma=0; // suma potrzebna o obliczenia średniej
float srednia; // średnia ;-)
int i;

cout<<"Podaj ilosc pomiarow: ";
cin>>ilosc;

for(i=0; i{
cout<<"Pomiar nr "< cin>>pomiary[i];
suma=suma+pomiary[i]; // obliczamy sumę
}

cout<<"Podane pomiary: "; // wypisujemy pomiary

for(i=0; i{
cout<}

srednia=suma/ilosc; // obliczamy średnią
cout<
getch();

Jeszcze jeden mały programik, który pomoże nam w stworzeniu czegoś większego i bardziej użytecznego. Program pobierze pomiary i znajdzie największą wartość. Zdefiniujemy zmienną max. Początkowo przypiszemy jej wartość pierwszego pomiaru. Jeżeli kolejny pomiar okaże się większy to za max podstawimy jego wartość.
float pomiary[20];
float max;
int i, ilosc;

cout<<"Podaj ilosc pomiarow: ";
cin>>ilosc;

for(i=0; i{
cout<<"Pomiar nr "< cin>>pomiary[i];
}

max=pomiary[0]; //ustalamy wartość początkową

cout<<"Podane pomiary: "; // wypisujemy pomiary

for(i=0; i{
cout< if(max {
max=pomiary[i]; // to ustawiamy ją jako moaksymalną
}
}

cout<
getch();

Ćwiczenie: zabezpiecz wszystkie powyższe programy tak, aby można było podać tylko dodatnią ilość pomiarów.

Możemy zabrać się w końcu za coś konkretnego. Stworzymy program Pomiary v1.0, który będzie pobierał ilość pomiarów oraz pomiary i na tej podstawie wyświetlał je, obliczał średnią oraz podawał wartość najmniejszą i największą. Oczywiście program będzie posiadał menu, umożliwiające wielokrotne podanie pomiarów.
float pomiary[20]; // potrzebne zmienne
float suma=0, srednia, max, min;
int i, ilosc;
char znak;

cout<<"MENU"<cout<<"1- Podaj nowe pomiary"<cout<<"2 - Zakoncz"<
znak=getch(); // czekamy na dokonanie wyboru
while(znak!='2') // jeżeli to nie 2 czyli nie kończymy to
{
if(znak=='1') // jeżeli nie 1 to może 2, Jeśli tak to
{
cout<<"Podaj ilosc pomairow (1 – 20): "; // prosimy o podanie ilości
cin>>ilosc;
while(ilosc<=0 || ilosc>20) // jeżeli ilość nie spełnia warunków
{
cout<<"Ilosc pomiarow musi byc wieksza od 0 i mniejsza od 21"< cout<<"Podaj ilosc pomairow (1 – 20): "; // prosimy ponownie
cin>>ilosc;
}

for(i=0; i {
cout<<"Pomiar nr "< cin>>pomiary[i];
}

max=pomiary[0]; // ustawiamy wartości początkowe
min=pomiary[0];

cout< for(i=0; i {
cout< suma=suma+pomiary[i]; // liczymy sumę
if(pomiary[i]>max) // sprawdzamy wartość max
{
max=pomiary[i]; // podstawiamy
}
if(pomiary[i] min) // sprawdzamy wartość min
{
min=pomiary[i]; // podstawiamy
}
}
srednia=suma/ilosc; // obliczamy średnią

cout< cout<<"Wartosc minimalna: "< cout<<"Wartosc srednia: "< }
else // jeżeli to nie 1 ani 2
{
cout<<"Nie ma tekiej opcji!"< }
suma=0; // WAŻNE: zerujemy sumę
cout<<"Wybierz opcje: "<znak=getch();
}

W końcu jakiś konkret ;-)
Wczytywanie wyrazów
Umiejętność wczytywania wyrazów pozwoli nam na stworzenie małej bazy danych, w której będziemy przechowywali np.: numery telefonów, adresy e-mail, adresy, nazwiska, dane pracowników. Po prosu cokolwiek. Ja w swojej pierwszej bazie przechowywałem nazwy monet, rok bicia, stop, cenę kupna i sprzedaży.

Aby móc wczytać wyraz, należy zdefiniować tablicę typu char:
char imie[20];

Wczytanie imienia do tablicy imie jest bardzo proste.
cout<<"Podaj imie: ";
cin>>imie;

Wczytujemy je tak jak do normalnej zmiennej. Wadą jest to, że we wczytanym wyrazie nie może być spacji. Przy wypisaniu imienia:
cout<
spacja zostanie obcięta i wszystko co było napisane za nią. Spróbuj jako imie podać Tomasz Mateusz to przekonasz się jak to działa. Co więcej, nie można porównać ze sobą dwóch tablic z wyrazami. Wpisz takie same imiona:
cout<<"Podaj pierwsze imie: ";
cin>>imie1;
cout<<"Podaj drugie imie: ";
cin>>imie2;

if(imie1==imie2)
{
cout<<"mozna porownac dwa wyrazy";
}
else
{
cout<<"Nie mozna porownac dwoch wyrazow";
}

getch();

Ale za to można porównywać litera po literze zmienne typu char zapisane w tablicy. Trzeba znaleźć ilość zapisanych znaków. Można to zrobić, wykorzystując fakt, że przy wypisie spacja zostaje obcięta. Dokładniej, spacja w tablicy oznaczana jest jako \0 (kreska ukośna i zero), czyli koniec ciągu znaków. Nawet jeśli nie damy spacji na końcu, to i tak pojawi się tam znak \0, dlatego możemy zliczać ilość znaków aż do napotkania znaku \0. Następnie, mając już długość (wystarczy długość jednego wyrazu), należy użyć pętli for i porównać odpowiednie znaki ze sobą.

Program obliczający długość wyrazu
char wyraz[20]; // wyraz, którego długość będziemy liczyć
int i=0; // zmienna do zliczania ilości znaków
int n=0; // ilość znaków

cout<<"Podaj wyraz: "; // wczytujemy wyraz
cin>>wyraz;

while(wyraz[i]!='\0') // jeżeli nie natrafiamy na pusty znak
{
n++; // to zwiększamy n o jeden
i++; // oraz i o jeden
}

cout<<"Dlugosc wyrazu wynosi "<
getch();

Mając długość wyrazu, korzystamy z pętli for i porównujemy dwa wyrazy. Załóżmy, że mamy już zdefiniowane i wczytanie dwa wyrazy: wyraz1[20] i wyraz2[20], długość n oraz zmienną stanu stan, określającą czy dwa wyrazy są takie same. Początkowa wartość stan wynosi 0. Podaję tylko fragment kodu:
for(i=0; i{
if(wyraz1[i]!=wyraz2[i]) // gdy litery się nie zgadzają
{
stan=1; // zmiennej stan przypisujemy wartość 1
}
}

if(stan==0) // jeżeli stan ma wartość 0 to:
{
cout<<"Wyrazy sa takie same"<}
else // jeżeli nie to
{
cout<<"Wyrazy sa rozne"<}

Połączmy dwa powyższe kody w jeden program, stwierdzający czy dla wyrazy są równe.
char wyraz1[20], wyraz2[20]; // wyraz, którego długość będziemy liczyć
int i=0; // zmienna do zliczania ilości znaków
int n=0; // ilość znaków
int stan=0; // zmienna, która mówi czy wyrazy są takie same

cout<<"Podaj wyraz nr 1: "; // wczytujemy wyraz 1
cin>>wyraz1;
cout<<"Podaj wyraz nr 2: "; // wczytujemy wyraz 2
cin>>wyraz2;

while(wyraz1[i]!='\0') // jeżeli nie natrafiamy na pusty znak
{
n++; // to zwiększamy n o jeden
i++; // oraz n o jeden
}

// mamy już długość wyrazu 1 w zmiennej n

for(i=0; i{
if(wyraz1[i]!=wyraz2[i]) // gdy jakaś literka się nie zgadza
{
stan=1; // zmieniamy wartość zmiennej stan
}
}

if(stan==0) // sprawdzamy wartość zmienej stan
{
cout<<"Wyrazy sa takie same"<}
else
{
cout<<"Wyrazy sa rozne"<}

getch();

Program porównujący dwa wyrazy ze sobą może posłużyć do stworzenia większego programu, zabezpieczanego hasłem o dowolnej liczbie znaków. Wystarczy zadeklarować odpowiednio dużą tablicę. Stworzenie tego programu pozostawiam Tobie. Podpowiem, że do tablicy typu char nie można podstawić od razu całego wyrazu.
char wyraz[20];

wyraz="jankowalski"; // to się nie uda !
cout<
getch();

Również trzeba zapisać każdy znak po kolei i na końcu postawić znak \0. Bardzo uciążliwe, ale cóż zrobić…
char wyraz[20];

wyraz[0]='j';
wyraz[1]='a';
wyraz[2]='n';
wyraz[3]='\0';

cout<
getch();

Wyobraź sobie sytuację: Chcąc zapisać kilka pomiarów, które są liczbami, używamy tablicy. W drugiej tablicy możemy zapisać dokładność pomiaru – to też liczba. Również do każdego pomiaru dobrze będzie wpisać nazwisko osoby, dokonującej pomiaru, czyli wszystkie nazwiska można umieścić w trzeciej tablicy. Problem w tym, że jedno nazwisko to już tablica typu char, a my chcemy wszystkie tablice z nazwiskami umieścić w większej tablicy. Jest to możliwe z użyciem macierzy, czyli tablic wielowymiarowych. O tym już w następnej części. (lekcja 9).

---

Więcej na Praktyczny kurs CPP

Artykuł pochodzi z serwisu www.Artelis.pl

Polskie centrum MeeGo

2011-03-25T17:46:00.002+01:00

Polskie centrum MeeGo

Autorem artykułu jest Jarek Sierka

Świat technologii rodzi się na nowo. Nokia i Intel przygotowały dla nas najnowszy system operacyjny open source MeeGo. Analitycy twierdzą, że to strzał w dziesiątkę, zazdrośni że to ulepszony Android. Jak będzie naprawdę? Tego dowiemy się już wkróce.

To po prostu musisz wiedzieć

Oto kilka ważnych wzmianek o samym systemie. Po pierwsze musisz wiedzieć, żę jest to kontynuacja systemu Maemo. Po drugie nie będę ukrywał, że zapowiada nam się wydarzenie na skalę globalną. I to nie są żarty. System o tej krótkiej i lekko wpadającej w ucho nazwie oparty na silnikach Linuxa będziemy mogli mieć praktycznie wszędzie. Komórka, Laptop, Palmtop czy też tablet. Pewnie odpowiecie nic nowego? Racja. Jednak teraz to co najciekawsze: odbiorniki TV oraz komputery pokładowe naszych aut! To jest dopiero odpowiedź godna przyszłego lidera rynku! Teraz będziesz mógł surfować po necie siedząc sobie wygodnie i spokojnie w korku.

Komunikacja bez barier? Proszę bardzo!

Najlepsze w tym wszystkim jest to, że wspomniane maszyny mogą się ze sobą swobodnie i bezproblemowo komunikować! To stwarza nam nieograniczone możliwości rozwoju i połączeń. System jest od samego początku udostępniony z otwartym kodem źródłowym, co stwarza nieograniczone możliwości fanom Linuxa. Pierwsze urządzenie seryjnie wyprodukowane z systemem MeeGo będziemy mogli zobaczyć gdzieś dopiero na początku przyszłego roku jednak już od sierpnia Internet i portale gsm kipią wieściami o nowym telefonie a mianowicie najnowszy model - Nokia N9. Ludzie, którzy mieli możliwość przetestowania telefonu, stwierdzają jednogłośnie, że system jest wręcz doskonały. To jest to o czym zawsze marzyli i chcieli. Coś z czym nie mogą konkurować inne firmy, typu Android czy Windows Mobile. Myślę, że to przesądzi o byciu lub niebyciu tego systemu. Duża pomoc będzie również z koncernów BMW oraz Acer, które podpisały umowę współpracy z MeeGo.

Zawsze równaj do góry!

Tak powtarzają rodzice swoim dzieciom, gdy zaczynają jakiś ważny etap w swoim życiu. Najprawdopodobniej też tak było w kontekście tworzenia MeeGo. Rynek ma już dośc wiecznie wieszającego się Windows Mobile, który pożera pamięć procesora na wyświetlanie grafiki, tak starej i obytej, że mamy już dość. Android? Czemu nie, w końcu Google jak już coś robi to porządnie, mało tego system również bazuje na Linuxie! Jednak tutaj otwartość kodu systemu, oraz dobór aplikacji jest ograniczony co daje złudne wrażenie userom, że sami mogą tworzyć i modyfikować zielonego potwora. Największą furrorę jednak (nigdy niezrozumiem dlaczego) robi firma Apple i jego produkty. Amerykanie po prostu oszaleli na punkcie produktów z jabłuszkiem i czego Jobs by im nie zaprezentował, wstaną specjalnie wcześniej, żeby to kupić. Dlatego moim zdaniem MeeGo to alternatywa, która skupi miliony i ukradnie klientów innych firm.

Podsumowanie

Chcesz czy nie MeeGo sam przyjdzie do Twojego domu. Jak Ci się będzie układała z nim praca, zależy tylko od Ciebie. Ja z pewnością przywitam go z otwartymi ramionami i będę sie starał zrozumieć, już nawet nie zmieniać, zrozumieć i pokochać takim jakim jest. Wierzę, że Nokia i Intel nie chcą mi wyrządzić krzywdy i sprawdzili swój produkt pod każdym kątem. Ja po prostu w końcu chcę w pełni wykorzystać możliwości moich urządzeń i nie spędzać godzin w Internecie na poszukiwaniu porad i solucji jak coś zrobić, ja chce mieć to już!

---

Artykuł pochodzi z serwisu www.Artelis.pl

Oprogramowanie na zamówienie usprawni pracę magazynu

2011-03-25T17:42:00.002+01:00

Oprogramowanie na zamówienie usprawni pracę magazynu

Autorem artykułu jest Michał Nogaś

Coraz częściej firmy posiadające magazyny decydują się na zakup systemu do zarządzania magazynem, w skrócie WMS. Tego typu systemy w ostatniom czasie stały się bardzo popularne i tańsze.

Zapotrzebowanie na systemy WMS

W ostatnim czasie odnotowano znaczny wzrost zapotrzebowania na systemy typu WMS (Warehouse Management Systems), czyli po prostu program do zarządzania magazynem. W związku z ostatnim spadkiem cen specjalistycznego sprzętu (terminale przenośne oraz drukarki przemysłwe) o około 40% w przecięgu ostatnich 2 lat oraz spadkiem cen samych systemów o około 30% firmy chcą kupować WMSy.

Działanie systemów

Nowoczesne systemy WMS działają w oparciu o technologię kodów kreskowych oraz RFID. Dedykowane są dla firm o dowolnym profilu działalności, w których występuje potrzeba sprawnej obsługi magazynów dowolnego rodzaju. Współpracują z różnymi typami kodów kreskowych np. EAN129, EAN13, CODEBAR. Obsługiwane są jako aplikacje zainstalowane po stronie klienta w formie aplikacji desktop jaki i jaki aplikacje dostępne przez przeglądarke internetową. Klienci mobilni działają na ogółna systemie Windows Ce lub widnows Mobile i są napisani w mobilnej wersji framerowka .NET Compact Framework. Systemy WMS umożliwiają realizację dostaw, wysyłek, przyjęć, przesunięć miedzymagazynowych i wielu innych przydatnych na magazynie operacji. Każda operacja jest rejestrowana co umożliwia późniejsze generowanie raportów z czasy pracy magazynierów oraz ogółnej przepustowości całego magazynu.

Wdrażanie systemów WMS

Proces wdrażania systemu WMS w firmie nie jest procesem trywialnym i zajmuje pewną ilośc czasu. Należy wykonać dokładną analizę potrzeb klienta. Istotnym czynnikiem jest również integracja z systmami typu ERP - należy pobierać z nich dokumenty PZ i WZ które później stają się awizem dokumentów dostaw i dokumentów wysyłek w systemie WMS. Porządnie i wykonana analiza, implementacja funkcjonalności w systemie i późniejsze wdrożenie i wyszkolenie ludzi pozawalają na długoternimowe benefity z posiadania takiego systemu.

---

Artykuł pochodzi z serwisu www.Artelis.pl

Wdrożenie przekazu deklaracji podatkowych do systemu e-Deklaracje

2011-03-18T17:28:00.000+01:00

Wdrożenie przekazu deklaracji podatkowych do systemu e-Deklaracje

Autorem artykułu jest Andrzej Załęski

Do programu księgowego, w którym prowadzone są rejestry VAT, i który umożliwia wydrukowanie deklaracji VAT-7 w aktualnym formacie, została dodana funkcjonalność elektronicznej wysyłki deklaracji VAT-7 do systemu e-Deklaracje Min. Finansów. W celu wdrożenia wykorzystano bezpłatny komponent 'Przekaz do e-Deklaracje'.

System e-Deklaracje Ministerstwa Finansów umożliwia elektroniczną wysyłkę deklaracji podatkowych. Wysyłana deklaracja musi zostać odpowiednio sformatowana i opatrzona kwalifikowanym podpisem elektronicznym. W opisanym wdrożeniu, do programu księgowego, w którym prowadzone są rejestry VAT zakupów oraz sprzedaży, i który umożliwia wydrukowanie deklaracji VAT-7 w aktualnym formacie, została dodana funkcjonalność elektronicznej wysyłki deklaracji VAT-7 do systemu e-Deklaracje Ministerstwa Finansów. W tym celu wykorzystano bezpłatny komponent 'Przekaz do e-Deklaracje' dostępny do pobrania ze strony internetowej www.e-deklaracje.net

Rejestrację informacji zorganizowano w oparciu o foldery robocze. Każdy folder roboczy posiada nazwę zawierającą rok i miesiąc deklaracji (np. '2010-09'). Inicjalnie każdy folder zawiera wymagane przez 'Przekaz do e-Deklaracje' pliki: 'Dokument.xml' z zawartością deklaracji VAT-7 w formacie XML oraz 'Dokument.ini' rejestrujący aktualny stan wysyłki. W trakcie wysyłki tworzone są dodatkowe pliki. Rola programu księgowego sprowadziła się do wykonania następujących trzech czynności:

1. Utworzenia foldera roboczego dla deklaracji z danego miesiąca. Nazwa foldera może być dowolna, w tym wdrożeniu przyjęto format rok-miesiąc: 'rrrr-mm', np. '2010-09'. Do nowego foldera należy skopiować plik 'Dokument.ini' z jego inicjalną zawartością

2. Utworzenia pliku XML z zawartością deklaracji VAT-7 i skopiowanie tego pliku pod nazwą 'Dokument.xml' do utworzonego w pkt.1 foldera roboczego

3. Uruchomienie programu 'Przekaz do e-Deklaracje' z parametrem wskazującym na lokalizację foldera roboczego. W zależności od etapu wysyłki, program przekazu umożliwi samą wysyłkę, odebranie UPO lub przeglądanie rezultatów wysyłki

Organizacja foldera roboczego wysyłki

Folder roboczy zawiera początkowo dwa pliki:

* 'Dokument.ini' - jest to plik zawierający wszelkie informacje dotyczące przebiegu wysyłki, oraz

* 'Dokument.xml' - plik zawierający deklarację podatkową zapisaną w formacie XML

W folderze roboczym program księgowy może utworzyć również inne pliki dla swoich własnych potrzeb. W opisywanym przykładzie, foldery robocze zostały zorganizowane w następujący sposób:

\vat_7\

'Dokument.ini'
'Dokument.xml'

'Dokument.ini'
'Dokument.xml'
...

Początkowa zawartość pliku 'Dokument.ini' musi następująca (przykładowy plik 'Dokument.ini' jest dostępny w folderze 'Przyklad' po zainstalowaniu programu):

[eDeklaracje]
PlikXMLNazwa=dokument.xml
MessageID=80
OdpowiedzWyslanySerwer=
OdpowiedzWyslanyHTTPStatus=
OdpowiedzWyslany=
OdpowiedzWyslanyData=
OdpowiedzWyslanyCzas=
OdpowiedzWyslanyRefID=
OdpowiedzWyslanyStatusKod=
OdpowiedzWyslanyStatusOpis=
OdpowiedzUPOSerwer=
OdpowiedzUPOHTTPStatus=
OdpowiedzUPO=
OdpowiedzUPOData=
OdpowiedzUPOCzas=
OdpowiedzUPOStatusKod=
OdpowiedzUPOStatusOpis=

[eDeklaracjeTest]
PlikXMLNazwa=dokument.xml
MessageID=80
OdpowiedzWyslanySerwer=
OdpowiedzWyslanyHTTPStatus=
OdpowiedzWyslany=
OdpowiedzWyslanyData=
OdpowiedzWyslanyCzas=
OdpowiedzWyslanyRefID=
OdpowiedzWyslanyStatusKod=
OdpowiedzWyslanyStatusOpis=
OdpowiedzUPOSerwer=
OdpowiedzUPOHTTPStatus=
OdpowiedzUPO=
OdpowiedzUPOData=
OdpowiedzUPOCzas=
OdpowiedzUPOStatusKod=
OdpowiedzUPOStatusOpis=

[WydrukDrukarka]

[WydrukAcrobat]

Przygotowanie deklaracji VAT-7 w formacie XML

XML wysyłanej deklaracji został przygotowany przez program księgowy na podstawie przykładowego pliku wygenerowanego przez wtyczkę (plug-in) do systemu e-Deklaracje. Teoretycznie identyczny plik XML można również przygotować w oparciu o Struktury dokumentów XML, ale znacznie łatwiej jest to zrobić w oparciu o przykładowy XML generowany przez wtyczkę. Plik wygenerowany przez wtyczkę jest już praktycznie w całości znormalizowany (lub, jak kto woli, skanonizowany), dlatego wygodnie jest go wykorzystać jako wzorzec. Należy podkreślić, że większość zmian w zawartości pliku, zwłaszcza w zawartości klauzul, będzie prowadziła do niemożności zweryfikowania podpisu przez system e-Deklaracje. W praktyce jedyne modyfikowalne treści to kwoty i dane z samej deklaracji. 'Przekaz do e-Deklaracje' usuwa z każdej linii identycznego pliku przygotowanego przez program księgowy tylko początkowe spacje, oraz znaki przejścia do nowej linii.

Zawartość pliku XML dla miesiąca wrzesień 2010 została wylistowana poniżej (w przykładzie zmieniono jedynie dane identyfikacyjne i kwoty):

VAT-7
11
1
2010
9
1437

2222222222
ANDRZEJ
ZAŁĘSKI
1975-03-02
75030200074

PL
MAZOWIECKIE
WARSZAWA
BIAŁOŁĘKA
UL. NOWODWORSKA
22 G
WARSZAWA
03-133
WARSZAWA

1525
336
1525
336
2902
638
638
0
302
302
2
2

W przypadku niewpłacenia w obowiązującym terminie kwoty z poz.58 lub wpłacenia jej w niepełnej wysokości, niniejsza deklaracja stanowi podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego, zgodnie z przepisami ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2005 r. Nr 229, poz.1954, z późn. zm.).
Oświadczam, że są mi znane przepisy Kodeksu karnego skarbowego o odpowiedzialności za podanie danych niezgodnych z rzeczywistością.

Wysyłka

Aby uruchomić wysyłkę deklaracji VAT-7 w formacie XML do systemu e-Deklaracje, zainstalowano, a następnie uruchomiono program 'Przekaz do e-Deklaracje' z odpowiednimi parametrami, w opisywanym przykładzie następującymi:

"C:\Program Files\Anzasoft\Przekaz do e-Deklaracje\edek.exe" -P "C:\Appsdevl\APPS\Ksiega\Dokumenty\firma_14\vat_7\2010_09"

parametr -P oznacza, że wysyłka ma zostać dokonana do produkcyjnego serwera e-Deklaracje. W celu przetestowania integracji programu księgowego z 'Przekazem do e-Deklaracje', należy skorzystać z analogicznej opcji '-T' wysyłającej dane do serwera testowego. Wysyłka nieprawdziwych danych do serwera produkcyjnego doprowadziłaby do poważnych konsekwencji dla właściciela certyfikatu.

Należy zwrócić uwagę na konieczność dokonywania w programie księgowym podstawowej weryfikacji wysyłanych danych przed wygenerowaniem XML. System e-Deklaracje nie przyjmie danych niekompletnych, w których np. brak jest poczty lub powiatu w adresie firmy, czy też wszystkich wymaganych kwot i wysyłkę trzeba będzie powtórzyć.

Po dokonaniu wysyłki, serwer e-Deklaracje zwraca informację o wstępnym przetworzeniu deklaracji (np. kod 301), a następnie, zwykle po kilku godzinach, możliwe jest odebranie Urzędowego Potwierdzenia Odbioru (UPO) z kodem 200 (Przetwarzanie dokumentu zakończone poprawnie). Odebranie UPO z kodem 200 oznacza, że deklaracja została złożona i że technicznie ma prawidłową zawartość. Deklaracji, której złożenie potwierdzono kodem 200 w żadnym wypadku nie należy ponownie składać w Urzędzie skarbowym. Można już tylko złożyć jej korektę.

Odebrania UPO dokonuje sam użytkownik - należy ponownie uruchomić program 'Przekaz do e-Deklaracje' z tymi samymi parametrami co przy wysyłce (tzn. "C:\Program Files\Anzasoft\Przekaz do e-Deklaracje\edek.exe" -P "C:\Appsdevl\APPS\Ksiega\Dokumenty\firma_14\vat_7\2010_09"), a następnie wybrać przycisk 'Odbierz UPO', po uprzednim wybraniu odpowiedniej opcji na ekranie powitania.

Odebranie UPO jest również możliwe, choć mniej wygodne, za pomocą interaktywnego pliku PDF udostępnionego przez Ministerstwo Finansów na stronie Formularze. W celu odebrania UPO należy podać numer referencyjny RefID, który program 'Przekaz do e-Deklaracje' udostępnia po dokonaniu wysyłki (numer można skopiować do schowka Windows i wkleić w interaktywny formularz).

Po odebraniu UPO, każde ponowne uruchomienie programu 'Przekaz do e-Deklaracje' z tymi samymi parametrami (tzn. "C:\Program Files\Anzasoft\Przekaz do e-Deklaracje\edek.exe" -P "C:\Appsdevl\APPS\Ksiega\Dokumenty\firma_14\vat_7\2010_09") spowoduje otwarcie ekranu przeglądania rezultatów wysyłki (UPO).

Podsumowanie

Elektroniczna wysyłka deklaracji podatkowej skraca czas tracony przez przedsiębiorcę na komunikację z urzędem skarbowym. System e-Deklaracje udostępniony przedsiębiorcom przez Ministerstwo Finansów umożliwia taką wysyłkę ale nie zapewnia integracji z już wykorzystywanymi przez przedsiębiorców programami księgowymi. Powyższy artykuł opisuje na przykładzie, jak można zintegrować dowolny program księgowy z systemem e-Deklaracje przy wykorzystaniu bezpłatnego komponentu 'Przekaz do e-Deklaracje' udostępnionego ze strony internetowej www.e-deklaracje.net

---

Andrzej Załęski

azaleski@anzasoft.pl

www.e-deklaracje.net, www.anzasoft.pl

Artykuł pochodzi z serwisu www.Artelis.pl

Systemy informacyjne przedsiębiorstwa cz. 4 – komunikacja

2011-03-18T17:24:00.002+01:00

Systemy informacyjne przedsiębiorstwa cz. 4 – komunikacja

Autorem artykułu jest Jacek Tkocz

Prawidłowa komunikacja wewnątrz i na zewnątrz każdej organizacji to po prostu konieczność. Niniejszy artykuł prezentuje nowe podjeście do zagadnienia telefonii w przedsiębiorstwie.

Dotychczas w ramach artykułów poświęconych systemom informacyjnym przedsiębiorstwa poruszałem zagadnienia, które kojarzyły się raczej z oprogramowaniem. Jak się okaże z dalszej lektury niniejszego artykułu, nie odejdę zbyt daleko od takiego pojmowania systemów informacyjnych. Chciałbym jednak dotknąć zagadnień, które na pierwszy rzut oka wykraczają poza powszechne rozumienie oprogramowania. W rzeczywistości zaś nie są niczym innym, jak właśnie oprogramowaniem. Mam tu na myśli rozwiązanie teleinformatyczne – inteligentne centrale telefoniczne.

Coś dla telemarketerów
Inteligentna centrala telefoniczna zintegrowana z systemem CRM pozwala na realizację połączeń telefonicznych wprost z aplikacji po kliknięciu telefonu do Klienta lub po prostu będzie realizować połączenia kolejno z podanej listy i łączyć z pierwszym wolnym operatorem.

Coś dla obsługi Klienta
Inteligentna centrala telefoniczna zintegrowana z systemem CRM pozwala na taką obsługę połączeń przychodzących, że w chwili odbierania połączenia u operatora otwiera się kartoteka Kontrahenta wraz z całą historią rozmów.
Nie stanowi też większego problemu takie skonfigurowanie centrali telefonicznej, by połączenie z konsultantem było możliwe dopiero po zalogowaniu (numer Klienta i pin). Pozwala to na przykład na realizowanie połączeń po uprzednim opłaceniu usługi „Hot Line”.

Omówione funkcjonalności są jedynie przykładami, które mają na celu ukazanie tego, iż inteligentne centrale telefoniczne zaczynają odgrywać bardzo aktywną rolę w systemach teleinformatycznych przedsiębiorstwa.

How to

Jak implementuje się tego rodzaju rozwiązania? Otóż okazuje się, że jest to tylko oprogramowanie (lub aż oprogramowanie), które w dodatku nie wymaga jakiejś wyjątkowej mocy obliczeniowej serwera oraz stacji roboczych.

Całe kompleksowe rozwiązanie rozumiane jako inteligentna centrala telefoniczna wraz ze zintegrowanym systemem CRM może być wykonane z wykorzystaniem całkowicie darmowego oprogramowania (oprogramowanie typu OpenSource) z pełnym prawem do komercyjnego wykorzystanie.

Oprogramowanie typu PBX (Private Branch Exchange) – czyli centrala telefoniczna może być instalowane nawet na zwykłym komputerze typu PC. Z uwagi jednak na bezpieczeństwo danych zalecane jest zastosowanie czegoś „poważniejszego”. Najwięcej tego typu rozwiązań jest tworzonych dla systemu operacyjnego Linux w różnych dystrybucjach; choć spotkałem się również z wersją dla systemu operacyjnego Windows.

Warto zwrócić uwagę na fakt, iż programy typu PBX przeważnie doskonale się nadaje do realizacji połączeń za pomocą usług typu VoIP.

Dla wybranego programu typu PBX przeważnie dostępne są programu typu CRM – również z rodziny Open Source – bardzo dobrze zintegrowane z centralą telefoniczną. Z reguły oprogramowanie tego typu jest dostępne dla każdego systemu operacyjnego.

---

Jacek Tkocz Usługi Informatyczne Jacek Tkocz jacek@tkocz.eu

Artykuł pochodzi z serwisu www.Artelis.pl

Microsoft prezentuje Windows Phone 7

2011-03-18T16:40:00.000+01:00

Microsoft prezentuje Windows Phone 7

Autorem artykułu jest Jarek Sierka

Jeszcze nie zdążyliśmy ochłonąć po prezentacji Nokii na temat systemu MeeGo, a już nasze oczy zaczął przykuwać najnowszy produkt Microsoftu a mianowicie Windows Phone 7. Czy czeka nas coś nowego? Zapraszam do artykułu.

A zaczęło się w garażu...

To najczęstszy początek historii o sukcesie Billa Gatesa i jego firmy. Że zaczął w garażu, że miał za duży sweter, że porzucił studia itp. Wszystko to raca, jednak faceta nie poznaje się po tym jak zaczyna a po tym jak kończy. A Bill najwyraźniej kończyć nie zamierza. Właśnie wydysponował kolejny miliard dolarów na reklamę swojego najnowszego dziecka czyli Windows Phone 7. Pewnie powiecie, co to dla niego takie pieniądze? Jednak faceci na pozycjo takiej jak On, już dawno przejmują się pieniędzmi.

Nic nowego, po prostu Windows

Przejmują się za to swoją pozycją, wpływami itp. Bill najwyraźniej chce poprawić swoją pozycję na rynku systemów operacyjnych na telefony komórkowe, chce tym samym przypomnieć użytkownikom WIndows Mobile, że wraz z rozwojem Xp do wersji 7, idzie wzrost Windowsa w wersji mobilnej. Tym razem jednak poprzeczka powieszona jest wyżej, aby w ogóle uruchomić Windows Phone 7 potrzebujemy przynajmniej 1 Giga procesor oraz 512 RAM. A, bym był zapomniał, to ma być komórka a nie komputer stacjonarny.

Specyfikacja

Nowy WIndows, prezentuje się wyśmienicie, od samego początku twórcy przewidzieli dla niego szereg rozwiązań oraz aplikacji, które powinny przypadnąć do gust odbiorców. Jednak, tutaj Microsoft tnie gałąź na której sam siedzi ustalając bardzo wysokie stawki za te aplikacje, których ceny często przekraczają 10$, kiedy to u konkurencji podobne rozwiązania kosztuję trzy razy mniej! To pierwsza z wad systemu, na którą narzekają już użytkownicy. Do naszej dyspozycji dostaniemy także Windows Office, jednak tutaj nie można powiedzieć ani jednego złego słowa.

Podsumowanie

Windows mimo wielu konkurentów, nie daje za wygraną i nie chce się tak łatwo poddać, teraz wszystko zależy od odpowiedniej reklamy oraz tego czy tradycjonaliści wychowani na "niebieskim okienku" pójdą krokami mistrza, czy jednak wybiorą konkurencję tutaj głównie po piętach będzie deptał MeeGo, Android oraz Iphone. Moim skromnym zdaniem, firma z Doliny Krzemowej znowu wyjdzie z opresji obronną ręką i jeszcze długo będziemy używać programów Windows

---

Artykuł pochodzi z serwisu www.Artelis.pl

Outsourcing IT – z czym to się je?

2011-03-18T16:21:00.000+01:00

Outsourcing IT – z czym to się je?

Autorem artykułu jest Sylwester Kornicki

Nowoczesne przedsiębiorstwa, które chcą przetrwać w konkurencyjnym otoczeniu i sprawnie kierować procesami biznesowymi, stosują dziś kompleksowe systemy informatyczne wspierające zarządzanie. Zadaniem tych systemów jest przede wszystkim pełna integracja wszystkich szczebli zarządzania i optymalizacja procesów biznesowych...

Technologie informatyczne, czyli suport dla zarządzania przedsiębiorstwem

Dobrze spełniane klasyczne funkcje zarządzania, czyli planowanie, organizowanie, motywowanie i kontrolowanie, są podstawą siły nowoczesnych przedsiębiorstw. Trzeba jednak pamiętać, że kluczem do sukcesu jest synchronizacja wszystkich wyżej wymienionych sekwencji, oraz rzetelne i sukcesywne kontrolowanie procesów które z nich wynikają. Biorąc pod uwagę wielkość współczesnych przedsiębiorstw, liczbę zatrudnianych w nich osób, listę kontrahentów, firm współpracujących i klientów, złożoną strukturę kadr, oraz niesamowitą ilość informacji przepływających przez firmę na różnych jej poziomach, zarządzanie staje się niezwykle skomplikowanym procesem. Współczesne możliwości technologiczne i informatyczne pozwalają jednak korzystać z narzędzi, które w ogromnym stopniu ułatwiają kierowanie procesami biznesowymi. Narzędziami o których mowa, są różne systemy informatyczne, których zadaniem jest integracja wszystkich szczebli zarządzania i optymalna kontrola procesów biznesowych, zarówno wewnątrz firmy, jak i w relacjach z klientami. Właściwie trudno sobie wyobrazić dobrze prosperującą dziś firmę, która nie korzystałaby z oprogramowań informatycznych. Najważniejszym ogniwem nadzorującym pozostaje wciąż osoba menedżera, jednak systemy informatyczne, które są narzędziem w jego rękach, pozwalają na optymalne zarządzanie przedsiębiorstwem, a to jak wiadomo jest kluczem do sukcesu. Systemy informatyczne należy traktować w kategorii inwestycji, ich zakup, wdrożenie oraz utrzymanie są bardzo kosztowne, ale nie sposób z nich zrezygnować, ponieważ praca bez informatycznego wsparcia, to krok w tył w stosunku do konkurencji. Zatem odpowiedź na pytanie, czy firma, która stawia na rozwój może sobie pozwolić na oszczędności w dziedzinie IT, jest jednoznaczna.

Jak wdrażać, kontrolować i monitorować pracę systemów informatycznych.

Współczesne przedsiębiorstwa mają dwie możliwości wdrażania i obsługi systemów informatycznych. Pierwsza, to utrzymanie infrastruktury informatycznej zasobami wewnętrznymi, poprzez szkolenie własnych pracowników w zakresie nowoczesnych technologii informacyjnych, druga, to tak zwany outsourcing IT, a więc powierzanie kompleksowej obsługi informatycznej wyspecjalizowanej firmie IT. Obserwując rynek i wzrost zainteresowania usługą jaką jest outsourcing IT, można śmiało powiedzieć, że bardziej opłaca się podjąć współpracę z firmą zewnętrzną, która przejmie odpowiedzialność za funkcjonowanie systemów informatycznych, niż samodzielne wdrażanie i kontrolowanie ich działania. To coraz bardziej popularne rozwiązanie daje wiele wymiernych korzyści, oraz komfort polegający na tym, że systemy stają się narzędziem, za którego działanie odpowiada ktoś inny, my natomiast możemy skupić się na przedmiocie działalności firmy.

Outsourcing IT – oddelegowanie obowiązków

Aby umotywować konieczność korzystania z usług firmy zajmującej się technologiami informacyjnymi, trzeba wyszczególnić zakres obowiązków jakie można na nią oddelegować w momencie nawiązania współpracy. Otóż, pod pojęciem kompleksowej obsługi informatycznej kryje się opieka nad oprogramowaniem oraz infrastrukturą informatyczną, czyli siecią, sprzętem komputerowym, serwerami. Należy przez to rozumieć, że firma IT przejmuje pełną odpowiedzialność za działanie sprzętu i oprogramowania, które stanowią podstawowe narzędzie pracy, zatem nie można pozwolić sobie na przerwy w działaniu tychże systemów. Wyobraźmy sobie, że w dużej firmie nagle zostaje zerwana łączność pomiędzy jej pracownikami, a dostęp do ważnych informacji zostaje utracony… Taka sytuacja to bezpośrednie zagrożenie dla stabilności firmy oraz narażenie jej na utratę zaufania klientów, co przekłada się na nieodwracalne, negatywne w skutkach zmiany. Aby do nich nie dopuścić potrzebny jest stały nadzór nad systemami informatycznymi i regularne przeglądy techniczne, te właśnie obowiązki należą do zewnętrznej firmy IT, z którą decydujemy się współpracować. Nie przypadkowo mowa jest tutaj o współpracy, a nie usłudze, ponieważ specjaliści IT, którzy przyglądają się procesom w naszym przedsiębiorstwie, stale proponują zmiany i udoskonalenia systemów na których pracujemy. Widząc nasze potrzeby starają się im sprostać, dostrzegając niedoskonałości, proponują inne rozwiązania, a kiedy uważają, że pracownicy nie wykorzystują w pełni możliwości danego oprogramowania, organizują szkolenia, które mają nauczyć tego, jak zoptymalizować zarządzanie w oparciu o dostępne narzędzia. W zależności od umowy jaką podpiszemy, outsourcing IT pozwala także oddelegować takie obowiązki jak nadzór nad domenami, archiwizacja danych, czyli cały wachlarz usług informatycznych, łącznie z testowaniem najnowszych rozwiązań, które mogą przyczynić się do zwiększenia zysków naszej firmy.

Outsourcing – początki nowoczesnego zarządzania

Outsourcing jest uważany za jedną z najefektywniejszych strategii nowoczesnego zarządzania. Zjawisko to w języku angielskim nazywa się outside resource using, czyli korzystanie z zasobów zewnętrznych, jednak powszechnie używany jest skrót – outsourcing. Początkowo dotyczył on strategii zaopatrzenia przez firmy produkcyjne, które rezygnowały z wytwarzania wszystkich prefabrykantów i decydowały się na pozyskiwanie ich od innych firm produkcyjnych. Z czasem jednak outsourcing stał się określeniem właściwym dla strategii we wszystkich dziedzinach gospodarki i biznesu, zasada tej strategii jest taka sama, tyle, że dotyczy nie tylko produktów, ale także usług, na przykład tych związanych z technologiami informatycznymi. Outsourcing jest nowoczesną strategią zarządzania, która pozwala na skoncentrowanie się na głównym przedmiocie działalności przedsiębiorstwa, podczas gdy firma zewnętrzna obsługuje obszary wspomagające ją.

Outsourcing IT skutecznie wspomaga zarządzanie

Szukając potwierdzenia dla tezy, że outsourcing przyczynia się do rozwoju firmy, powinniśmy przyjrzeć się potędze motoryzacyjnej jaką jest Ford. Jej twórca Henry Ford, jako pierwszy zastosował rozwiązanie opierające się na zasadach outsourcingu, a określił je słowami: Jeśli jest coś, czego nie potrafimy zrobić wydajniej, taniej i lepiej niż konkurenci, nie ma sensu, żebyśmy to robili i powinniśmy zatrudnić do wykonania tej pracy kogoś, kto zrobi to lepiej niż my.

Zatem nie ma podstaw do tego, by obawiać się rezygnacji z samodzielnej obsługi systemów informatycznych i powierzyć pracę w tym obszarze firmie zewnętrznej, podczas gdy nasze wewnętrzne zasoby mogą być skoncentrowane na najbardziej istotnych procesach, dzięki którym mamy szansę na osiągnięcie przewagi konkurencyjnej. Systemy informatyczne i oprogramowanie, jako narzędzia zwiększające efektywność zarządzania, umożliwiają rozwój przedsiębiorstwa, należy więc dołożyć wszelkich starań, aby nadzór nad ich funkcjonowaniem powierzyć najlepszym specjalistom IT.

---

Artykuł pochodzi z serwisu www.Artelis.pl

Prezentacja Chrome OS

2011-03-18T16:11:00.002+01:00

Prezentacja Chrome OS

Autorem artykułu jest Jarek Sierka

Każda wzmianka o nowym produkcie firmy Google wywiera wielkie zamieszanie na rynku oraz ciekawość Internautów, Niewątpliwie firma z Richmond ma na nas ogromny wpływ, a może mieć jeszcze większy. W jaki sposób? Zapraszam do lektury artykułu.

Początki Chrome jako przeglądarki

Kiedy Google stał się już najpopularniejszą wyszukiwarką na świecie, postanowił wejść na rynek przeglądarek i stworzyć coś dla siebie, udoskonalić produkt tak aby przeglądanie i wyszukiwanie stało się możliwie najbardziej doskonałe. Dlatego też powstała przeglądarka Chrome, darmowa jak wszystkie, wyglądam przypominająca bardziej Opere niż Firefoxa i reklamująca się jako "najszybsza". Ludzie zaczęli masowo przesiadać się do nowego produktu i nie ma tutaj nic specjalnego. Po prostu Chrome był bardzo dobry i stanowił idealną alternatywę.

Przeglądarka przekształca się w system

Kiedy przeglądarka Chrome egzystowała sobie spokojnie jako najodpowiedniejsze narzędzie do przeglądania Internetu, twórcy Google postanowili pójść o krok do przodu i stworzyć coś na wzór systemu, jednak innowacyjnego na swój sposób i wyprzedzającego innych o epokę. Pomysł jaki z tego wynikł przedstawiał się jako użycie przeglądarki oraz Chrome OS do obsługi komputera i Internetu bez jakiegokolwiek wglądu w system oraz dysk twardy komputera. Po prostu wszystkie nasze programy, operacje i dane są zgromadzone na serwerach Google.

Wady i zalety funkcji chmurki

To, że wszystkie nasze dane przechowuje na tzw. "chmurce" można rozważać pod względem wad i zalet. Niewątpliwą zaletą jest możliwość dostępu do naszego spersonalizowanego konta z dosłownie każdego komputera na świecie! Od teraz nie musimy się martwić o tak ważne aktualizacje czy błędy, gdyż za to odpowiedzialny jest Google. Niewątpliwie największą wadą jest strach przed utratą naszych danych, jeśli nie będzie można ich w żaden inny sposób skopiować oraz to że Google zaczyna przejmować nad nami kontrole, poza faktem że wie już o nas wszystko.

Podsumowując

Niewątpliwie Chrome OS wyprzedza swoimi pomysłami o lata swoich odbiorców i konkurencję, jednak czy aby użytkownicy nie podejdą do tego zbyt sceptycznie? Czy aby tylko będziemy się po prostu bać powierzyć wszystko w ręce jednej firmy, Na to pytanie każdy musi odpowiedzieć sobie sam.

---

Artykuł pochodzi z serwisu www.Artelis.pl

5 błędów popełnianych w tworzeniu User Story

2011-03-18T15:59:00.002+01:00

5 błędów popełnianych w tworzeniu User Story

Autorem artykułu jest Krystian Kaczor

W podejściu zwinnym (agile) np. Scrum wymagania definiujemy w postaci User Story. Prosta forma, która ma adresować oczekiwania i potrzeby użytkowników często zespołom przysparza dużo problemów w implementacji. Szczególnie dużo pomyłek zdarza się w zwykle w zespołach zaczynających swoje doświadczenie w środowisku agile.

Dobrze skonstruowana User Story składa się z trzech części:

Jako (konkretny użytkownik systemu) chcę… (pożądana cecha lub problem, który trzeba rozwiązać) bo wtedy/ponieważ (korzyść płynąca z ukończenia story )Warunki Satysfakcji (Szczegóły dodane w formie testów akceptacyjnych)

Każdy z tych elementów jest ważny i gra rolę w zrozumieniu opisanego wymagania.

Spójrzmy teraz na 5 błędów najczęściej popełnianych w pisaniu User Stories.

1. Story dla Product Ownera

"Jako Product Owner chciałbym, żeby system pozwalał na usuwanie ogłoszeń, bo wtedy użytkownicy będą mieli możliwość usuwania ogłoszeń."

Popełniony błąd:
User Story nie może być pisane z punktu widzenia Product Ownera, ponieważ to nie on ma korzystać z systemu i to nie on ma potrzeby, które system powinien zaspokoić. W User Story pokazanej przykładzie nadal brakuje prawdziwej potrzeby użytkownika i typu użytkownika czy też roli jaką on pełni w systemie.

2. Story dla Programisty

"Jako deweloper chciałbym, żeby na środowisku produkcyjnym była zainstalowana 64-bitowa wersja Javy, bo wtedy w pełni wykorzystamy nowe maszyny."

Popełniony błąd:
To jest można powiedzieć sztandarowy przykład User Story dotyczącej aspektów technicznych i często należącej do zbioru "technical debt", czyli rzeczy, które trzeba wykonać z technicznego punktu widzenia ale nie dostarczają żadnych nowych funkcjonalności. Podobnie może wyglądać User Story dla refactoringu. I po raz kolejny elementami brakującymi tutaj jest korzyść dla użytkownika, rola lub rodzaj użytkownika i problem, który Story ma rozwiązać. Nie oznacza to, że tego typu potrzeby, czy wymagania nie mogą być zapisane jako User Story i maja być rozwiązywane w inny sposób. Można po prostu zapisać takie wymaganie z punktu widzenia korzyści dla użytkownika systemu. Na przykład: "Jako komercyjny użytkownik systemu chciałbym, żeby system działał szybciej, bo wtedy będę mógł wykonać więcej zapytań i szybciej znaleźć interesujące mnie ogłoszenia."

W warunkach satysfakcji umieszczamy przynajmniej "System odpowiada na przeciętne zapytanie w czasie poniżej 5 sekund."

I jednym z zadań w tej Story będzie: "Zainstaluj 64bitową wersję Javy."

3. Story dla Usera/Użytkownika

"Jako użytkownik chciałbym, żeby aplikacja umożliwiała zarządzanie ogłoszeniami, bo wtedy będę mógł usuwać nieaktualne i błędne ogłoszenia."

Popełniony błąd:
Taka Story jest zbyt ogólna. Kim jest nasz tajemniczy użytkownik i co on rozumie przez zarządzanie ogłoszeniami? Czy to jest administrator portalu, który chce mieć możliwość wyświetlania wszystkich ogłoszeń i ich moderacji lub czyszczenia bazy? Czy to jest ogłoszeniodawca prywatny, który chce mieć możliwość wyświetlania listy swoich aktywnych ogłoszeń i ich usuwania, kiedy przestają już być aktualne? Jak widać z punktu widzenia różnych rol czy person w systemie taka potrzeba może być różnie rozumiana.

4. Brak Korzyści

"Jako komercyjny użytkownik chciałbym mieć możliwość filtrowania ogłoszeń."

Popełniony błąd:
Nie wiadomo po co temu użytkownikowi możliwość filtrowania. Nie wiadomo też w jaki sposób ma się odbywać filtrowanie i po jakich kryteriach i przede wszystkim nie wiadomo co użytkownik rozumie przez filtrowanie. Co użytkownik chciałby osiągnąć?

5. Brak Warunków Satysfakcji/Acceptance Criteria

Tutaj można wziąć za przykład jedną z User Story pokazanych w poprzednich przykładach.

Popełniony błąd:
Jeżeli nie ma Warunków Satysfakcji, Story jest zdana na porażkę. Jest tutaj kilka powodów. Zadania deweloperskie mogą zostać źle zaplanowane. Story może nie przejść testów albo Przypadki Testowe nie będą odpowiadały faktycznej potrzebie, więc tak na prawdę zostanie przetestowane coś innego niż powinno. W czasie pozyskiwania Warunków Satysfakcji od użytkownika czy to w czasie trwania iteracji, Sprintu czy podczas Review może się okazać, że Story powinna być odrzucona lub oszacowanie było kompletnie nie poprawne i trzeba ta User Story ponownie zaplanować.

Po więcej artykułów na teamy związane ze Scrum i testowaniem oprogamowania zajrzyj na bloga http://kaczor.info/pl/articles.

---

Nie zwlekaj i już dzisiaj odwiedź mój blog o Scrum i testowaniu oprogramowania. Kliknij tutaj -> http://kaczor.info.

Artykuł pochodzi z serwisu www.Artelis.pl

Historia programów do zarządzania firmą

2011-03-18T15:55:00.002+01:00

Historia programów do zarządzania firmą

Autorem artykułu jest Tomasz Galicki

Prowadzenie firmy nigdy nie było, nie jest i nigdy nie będzie łatwą czynnością. Pojawienie się ułatwień, które w konsekwencji pomogły w codziennej pracy firmy, stało się jakoby wymuszone. Zresztą, wynalazki zawsze rodzą się z potrzeby.

Dodatkowo, jeśli da się coś uprościć, to się to robi – po co komplikować sobie życie, a co za tym idzie tracić swój cenny czas. Tak samo było z programami dla firm.

Pojawiły się na rynku niewiele później niż same komputery. Pierwsze znane daty rozpoczynają się z rokiem 1972, kiedy to uświadomiono sobie, że chaos, w którym żyją firmy na co dzień, jest nie do ogarnięcia. Była to zwykła plątanina, nieporozumienia, problemy w dogadaniu się z dostawcami, różnymi oddziałami firmy, po prostu zgiełk i bałagan.

Uświadomiono sobie wtedy również to, że firmy pracują dokładnie tak samo, jak trzydzieści lat temu, nic nie idzie do przodu. To właśnie w 1972 roku pięciu informatyków firmy IBM w Manheim stwierdza, że koniecznie trzeba z tym skończyć i należy rozpocząć intensywny międzynarodowy rozwój w branży, która pozwoli na ułatwienie w przedsiębiorstwach relacji z klientami i pracownikami.

I wtedy to pojawiło się pierwsze oprogramowanie dla firm. Nie było to jednak takie proste. Dotychczas tworzono programy w różnych językach, które tylko utrudniały funkcjonowanie, bo były nieintuicyjne i nieintegracyjne. Odpowiedzią na to zjawisko była firma SAP, pierwsza firma, która postanowiła ujednolicić język oprogramowania. Zintegrowali aplikacje MRP (Material Requirements planning) i programy do księgowania. Następnie nastąpił zastój i w latach osiemdziesiątych nadal nie było optymalnego rozwiązania.

Każdy program wymagał dużej wiedzy informatycznej, aby móc go obsługiwać. Dodatkowo, były nieprzeciętnie drogie, do tego stopnia, że większość firm nie mogła sobie na nie pozwolić. To właśnie firma IBM postanowiła wejść na rynek z oprogramowaniem dostępnym dla każdego. Następnie pojawia się na rynku firma Software Development Company, w której to Larry Ellison (de facto były programista CIA) odmienia cały rynek.

Pod koniec lat osiemdziesiątych Ellison już jako firma Oracle tworzy programy, które pozwalają na zarządzanie firmą. To kombajny programowe, mające wiele funkcji, możliwości i moduły, pozwalające na panowanie nad całym przedsiębiorstwem. To okazuje się wielkim sukcesem, do tego stopnia, że Oracle jest w stanie wykupować inne firmy stając się w ten sposób monopolistą na rynku.

Od tego momentu firmy mogą sobie pozwolić na znaczne rozwijanie się, ponieważ programy typu ERP ułatwiają zarządzanie nimi.

---

T.G.

Artykuł pochodzi z serwisu www.Artelis.pl

Niezbędne programy w firmach

2011-03-18T15:51:00.000+01:00

Niezbędne programy w firmach

Autorem artykułu jest Tomasz Galicki

Odpowiednia organizacja pracy to podstawa w każdej prężnie działającej firmie. Bez tego wiele spraw jest niedokończonych albo wykonanych niedbale.

Dodatkowo, traci się dużo czasu na coś, co może być zrobione w prostszy sposób. Oczywiście, wszystko zależy od branży konkretnej firmy, jednakże czas należy odpowiednio organizować w każdym miejscu. Bardzo dobrym rozwiązaniem, który tę organizację ułatwia, są różnego rodzaju oprogramowania dla firm.

W przypadku firm w branży handlowej bardzo ważne jest to, aby w prawidłowy i systematyczny sposób segregować wszelkie produkty i ich kategorie, zarządzać poszczególnymi działami firmy, a także dbać o relację z klientem. Generalnie, najlepszym rozwiązaniem w tej sytuacji jest skorzystanie z możliwości takich programów, jak systemy CRM. Jedną z gałęzi tego typu oprogramowania są programy magazynowe. Doskonale nadają się do wyżej wymienionych czynności.

Należy zauważyć, że handel towarem, to nie tylko zakupienie go i sprzedanie. Do tego dochodzą zaawansowane sprawy fakturowe, podatkowe, a także szerokie gamy marketingowe pozwalające odpowiednio sprzedać dany produkt. Program magazynowy pomaga w zarządzaniu relacjami z klientem, wystawianiu rachunków i faktur (ustalanie określonych cen netto i brutto), nadaje odpowiednią stawkę VAT, określa ilość danych produktów na stanie oraz ilość sprzedanych. Pozwala też na tworzenie zaawansowanych opisów produktów, które przydadzą się w przypadku prowadzenia sklepu internetowego. Można dzięki niemu zarządzać magazynem (ustala ceny hurtowe i detaliczne) pokazując rozbieżności między faktycznym stanem a teoretycznym, a także prowadzić kasę fiskalną. Wspomaga także ogólną spersonalizowaną dokumentację firmy. Umożliwia na przykład wstawianie własnego logo, a także własnych informacji w stopkę. Dodatkowo, utworzy bazę danych z produktami, która się przyda w przypadku awarii i innych problemów ze sprzętem.

W przypadku prowadzenia sklepu internetowego programy magazynowe stają się praktycznie niezbędne. To, jaki się wybierze, zależy w głównej mierze od zapotrzebowania i wymagań poszczególnych firm. Niektóre firmy rozszerzają swoją działalność poza granice Polski. W takiej sytuacji należy zastanowić się nad programami, które umożliwią weryfikacje nie tylko NIP-u, REGON-u czy PESEL-a, ale również numeru IBAN i innych, niezbędnych w powszechnej komunikacji, jak na przykład adresy pocztowe i e-mail. Przed wyborem odpowiedniego należy dokładnie zapoznać się z jego funkcjami tak, aby spełniał nasze oczekiwania.

---

T.G.

Artykuł pochodzi z serwisu www.Artelis.pl

Aplikacje webowe

2011-03-18T15:41:00.002+01:00

Aplikacje webowe

Autorem artykułu jest Arterix

Aplikacje webowe - zwane również aplikacjami internetowymi - to programy, które można uruchomić w przeglądarce internetowej. Takie podejście do tematu dystrybucji oprogramowania niesie za sobą wiele korzyści, które postaram się pokrótce opisać w niniejszym artykule.

Zwykle słysząc hasło program lub aplikacja na myśl przychodzi nam narzędzie, które zacznie z nami współpracować po uprzedniej instalacji na komputerze. Tradycyjne programy zwykle rozpowszechniane na płytach CD/DVD wciąż królują na naszych komputerach, co jednak gdy korzystamy z jednej aplikacji na kilku komputerach ? Czyż nie wygodnie by było mieć dostęp do naszych danych i ulubionych programów z dowolnego komputera ?

Rozwiązaniem tych i innych problemów są tytułowe aplikacje webowe. Podstawową cechą aplikacji webowej, która odróżnia ją od tradycyjnych programów jest fakt iż pracuje ona w oknie przeglądarki internetowej. Użytkownik nie musi pobierać i instalować takiego programu lokalnie na swoim komputerze, który staje się tylko terminalem zapewniającym dostęp do programu udostępnianego przez serwer aplikacji. Brak konieczności lokalnej instalacji zapewnia oszczędność miejsca na dysku, aplikacja webowa jest mniej inwazyjna gdyż nie wprowadza żadnych zmian w strukturze plików ani rejestrze naszego systemu. Dodatkowo aplikacje webowe korzystające z baz danych umożliwiają swobodną ich wymianę. Dane przechowuje centralny serwer aplikacji i wszyscy jej użytkownicy oddaleni nawet o tysiące kilometrów mogą swobodnie te dane współdzielić. Tradycyjne aplikacje potrafią sprawić wiele problemów związanych z aktualizacjami. Dobrze zarządzane oprogramowanie jest wciąż rozwijane i aktualizowane co zmusza nas do ciągłej instalacji coraz to nowszych wersji. Aplikacje webowe z racji tego iż dostarczane są przez centralny serwer aplikacji aktualizowane są tylko w jednym centralnym punkcie (na serwerze), z punktu widzenia użytkownika takiego systemu aktualizacja ma miejsce całkowicie automatycznie i bezinwazyjnie. W przypadku aplikacji webowych użytkownik zwolniony jest z obowiązku archiwizacji danych. Awaria komputera klienta w żaden sposób nie zagraża bezpieczeństwu jego danych, gdyż te przechowuje profesjonalnie zarządzany serwer aplikacji. Odpowiedzialność za bezpieczeństwo danych spoczywa na administratorach systemu, którzy dbają o regularne kopie zapasowe i spójność baz danych.

Na koniec warto również wspomnieć o korzyściach jakie z tytułu wdrażania aplikacji webowych mają ich twórcy. Tradycyjne aplikacje muszą być dystrybuowane do klientów na nośnikach danych lub poprzez serwis internetowy dający możliwość ich pobrania. Potencjalni klienci zmuszeni są samodzielnie instalować nasz program na swoim komputerze aby się z nim zapoznać co często sprawia problemy mniej doświadczonym użytkownikom. W przypadku aplikacji webowych nasz klient może jednym kliknięciem uruchomić aplikację zapoznać się z nią a gdy zdecyduje się wybrać nasz produkt wystarczy, że wykupi do niego dostęp.

W ostatnich latach wyraźnie widać wzrost udziału aplikacji webowych w runku oprogramowania. Dynamiczny rozwój sieci naturalnie napędza rozwój aplikacji internetowych. Już dzisiaj nietrudno trafić w internecie na webowy odpowiednik aplikacji do fakturowania czy systemu sprzedaży...

---

Serwis darmowych aplikacji webowych

Polecenie przelewu / wpłata gotówkowa - generator druków

Kalkulator walutowy online

Generator graficznych przycisków na stronę

Artykuł pochodzi z serwisu www.Artelis.pl

Co dobrego mojej firmie może dać system ERP?

2011-03-18T15:37:00.002+01:00

Co dobrego mojej firmie może dać system ERP ?

Autorem artykułu jest Rekord Rekord

Artykuł przedstawia korzyści jakie zyskuje firma wraz z wdrożeniem oprogramowania dla przedsiębiorstw ERP. Zastosowania różnych modułów wraz z korzyściami.

Istnieje pięć głównych powodów dlaczego firmy decydują się na system erp.

1. Integracja informacji finansowych - jak CEO próbuje zrozumieć wydajność firmy, może on znaleźć wiele rozwiązań. Finanse posiadają własny zestaw przychodów, sprzedaż może mieć swoją własną wersje, i kolejne mogą również mieć inne mechanizmy działania. Dlatego ERP jest odpowiednim rozwiązaniem, gdyż tworzy on swoje niezmienne wersje, których używa wielu ludzi.

2. Integracja systemów klienta zamówienia – ERP może być miejscem, gdzie klient składa zamówienie w czasie rzeczywistym, a przyjmujący zamówienie otrzymuje te dane zanim towar zostanie wysłany i w ten oto sposób może razem z towarami przesłać faktury. Posiadając informacje w jednym systemie, a nie zapisane na wielu różnych systemach można w łatwy sposób śledzić zamówienia, koordynowanie produkcji, zapasów i transportu w wielu miejscach, w tym samym czasie.

3. Standaryzacja i przyspieszenie procesów produkcji – produkcja firmy, zwłaszcza z tych na fuzje i przejęcia, często stwierdzają, że wiele różnych aplikacji wykonują te same operacje różnymi metodami oraz z różnymi wynikami. System ERP zawiera metody automatyzacji procesu produkcyjnego. Ujednolicenie tych procesów za pomocą jednego programu daje wiele korzyści, m.in. oszczędność czasu, zwiększenie produktywności oraz zmniejszenie stresu pracownikom.

4. Redukcja zapasów – ERP pomaga procesowi produkcji w sposób bardziej płynny i poprawia widoczność procesu realizacji zamówień. Może to prowadzić do zmniejszenia materiałów potrzebnych do wytworzenia produktu. Pomaga również lepiej dostosować plan dostaw do klientów.

5. Standaryzacja informacji HR – szczególnie w firmach z dużymi jednostkami biznesowymi, HR nie może być jednolita, prostą metodą do śledzenia pracowników i komunikacji z nimi na temat korzyści i usług. ERP może to naprawić

---

Artykuł pochodzi z serwisu www.Artelis.pl

Błąd! Plik PDF można edytować

2011-03-18T15:28:00.002+01:00

Błąd! Plik PDF można edytować

Autorem artykułu jest Roman Wroński

Ostatnio spotkałem się ze stwierdzeniem że z plikami zapisanymi w PDF nie da się nic zrobić.
Czyli zero możliwości edycji z możliwością poprawienia tekstu.

Nic bardziej mylnego są różnego rodzaju programy które plik PDF przekonwertują nam do pliku jaki najbardziej nam w danej chwili jest potrzebny, czyli do formatów: doc., rtf , mxl , eksportują tabele oraz konwertują obrazy. Przetestowałem kilka takich programów co prawda demo ale zawsze coś. Muszę przyznać że nie wszystkie dały sobie radę i efekty były mizerne. Największe problemy są z plikami zawierającymi obrazy, tabele, które są niedokładnie przekonwertowane brak części tabel, lub tekst bardzo rozstrzelony co prawda z tekstem można sobie bez problemu poradzić w programie do którego został przekonwertowany tak z brakującymi kawałkami tabel to już klapa. .Moim zdaniem programem który najlepiej się spisał jest Sol.. Conv..... PDF Pro........ program jest bardzo łatwy w użyciu i nie sprawi kłopotu nawet laikowi wystarczy wybrać plik który chcemy przekonwertować wskazań co program ma z nim zrobić i gotowe.

Jednak mają rację i Ci co twierdzą że z plikiem PDF nie da się nic zrobić, ale tylko wtedy kiedy plik jest skanem czyli składa się wyłącznie ze skanowanych bitmat. Tutaj nie pomoże żaden program. Pozostaje zeskanowanie dokumentu do jakiegoś programu najlepiej do obróbki zdjęć i tam można dopisać jakiś tekst.

Roman

Po więcej artykułów zapraszam na mój blog

Nie zwlekaj i już dzisiaj odwiedź mój blog Wszystko o komputerach

Zapraszam do dyskusji kliknij tutaj -> http://poradykomputerowe.blogspot.com

---

Artykuł pochodzi z serwisu www.Artelis.pl

Złożoność obliczeniowa

2011-03-18T15:06:00.000+01:00

Złożoność obliczeniowa

Autorem artykułu jest Robert Gawron

Złożoność obliczeniowa to prosta funkcja, która opisuje to o ile zwiększy się zapotrzebowanie na konkretny zasób, gdy zwiększy się rozmiar danych wejściowych. Tym rozmiarem danych jest np. w/w rozmiar tablicy do posortowania. Może być to również funkcja dwóch zmiennych, np. ilości wierzchołków i krawędzi w grafie. Funkcja jest zawsze niemalejąca, przy czym im wolniej rośnie, tym lepiej.

Liczą się tylko dwa zasoby: pamięć i czas procesora.

Obie złożoności oblicza się osobno, przy czym złożoność pamięciowa ma mniejszą role (w skrócie: kupno RAM/HDD jest tańsze niż. zmiana procesora i płyty głównej). Interesuje nas jak algorytm zachowa się w przypadku danych:

1. Standardowych (złożoność oczekiwana), w praktyce najważniejsza. Oznaczamy O( [tu zmienne] ), przykładowo, jeżeli mamy sortować n-elementowa tablice, to będziemy badać O(n), jeżeli mamy jakiś algorytm na grafie N-wierzchoolkowym, i M-krawedziowym, badamy O(N, M)

2. Dobrych (złożoność optymistyczna)

3. Trudnych (złożoność pesymistyczna)

Można by przypuszczać, iż jeden algorytm reagować będzie podobnie na różne dane, iż powyższe złożoności powinny być bliskie – to nieprawda.

Jak juz wspomniałem złożoność to funkcja opisująca przyrost, funkcja dość specyficzna gdyż pomijamy wszystkie stale, co może prowadzić do swoistych paradoksów. Np. załóżmy, iż mamy funkcje:

foo(dane wejściowe) {

/* Tu się cos robi na danych wejściowych */

}

i ze jej złożoność obliczeniowa jest liniowa (ten watek rozwiniemy w dalszej części), oraz iż napisaliśmy funkcje:

bar(dane_wejsciowe) {

for(i=0; i<30; i++)

foo(dane_wejsciowe);

}

Dla przykładowych danych, jeżeli funkcja foo wykonuje się 1h, to funkcja bar wykonywać się będzie 30h. Jeżeli foo wykonuje się 1min, to bar 30 min. Dla użytkownika te czasy są różne i nie postawi miedzy nimi znaku równości. Nas jednak nie interesuje bezwzględny czas wykonywania się algorytmu, ale to jak ten czas się zmienia. Zauważmy, iż jeżeli:

dla danych D1 czas wykonania foo wyniósłby 1 min, czas bar wyniósłby 1*30 = 30[min.] dla danych większych dwukrotnie od D1 czas foo wyniesie 2min, a czas bar 2*30 = 60[min.] dla danych większych trzykrotnie od D1 czas foo wyniesie 3min, a czas bar 3*30 = 90[min.]

Jak widać obie funkcje identycznie reagują na wzrost danych (tu: liniowo) i w takim kontekście należy rozumieć funkcje złożoności.

Jak wspomniałem funkcje, z których korzystamy są proste, ponadto jest ich tylko kilka (różne funkcje można przybliżyć prostszymi, na tym polega aproksymacja – termin powiązany ze złożonością). Oto one (w kolejności od najlepszej):

1. Stała. Lepiej być nie może. Wtedy nawet nie myślimy o złożoności – po prostu piszemy dalej. W teoretycznych rozważaniach zapisujemy ja jako literkę, np c, nie dbając o jej wartość.

2. logarytmiczna, taka złożoność ma np. quickort (oczekiwana), przeszukiwanie binarne, wiele operacji na drzewach, również bardzo dobrze.

3. Wielomianowa, zazwyczaj liniowa, kwadratowa, sporadycznie większa. Np. algorytmy sortowania naiwnego (BoubleSort) i naiwne wyszukiwanie wzorca w tekście.

4. Wykładnicza, wszystkie bruteforce - np. łamięce szyfry (czyli de facto algorytm rozkładu liczb na czynniki pierwsze), nawet jednak ta sytuacja nie jest beznadziejna:-]

5. Złożoność n! i hiperwykładnicza

6. Nie ma złożoności, bo nie znamy ani jednego algorytmu, który by rozwiązał dany problem, w takiej sytuacji uznalibyśmy za znakomity każdy algorytm o dowolnej złożoności.

Dwa ostatnie punkty to czysto akademickie problemy. Poznaliśmy juz teorie, pora wiec na jakiś przykład z życia wzięty.

Nasz problem jest taki, iż mamy bardzo długie liczby i chcemy je dodawać. Upraszczamy, zakładając, iż nie będzie przeniesień (np 9+1) i przepełnień(wynik nie będzie miał więcej cyfr niż indeksów w tablicy). Liczby przechowujemy w tablicy o stałej długości, tak, ze pierwszy element to pierwsza cyfra od prawej(!). Mogło by to wyglądać tak:

#define MAX 100000

long a[MAX], b[MAX], c[MAX];

/* kod czytający a i b do tablic, puste miejsce wypełniane zerami */

foo(a, b, c);

/* po wykonaniu foo() mamy c=a+b */

Zobaczmy dla paru przykładów zmienia się złożoność obliczeniowa i pamięciowa.

Najprostsze rozwiązanie to: foo(a, b, c){ for(i=0; i Cokolwiek było by w tablicach zawsze maja one stały rozmiar, złożoność pamięciowa jest wiec stała. Można zauważyć, iż do reprezentacji cyfr nie potrzeba bardzo dużego typu, można by użyć np. short. Załóżmy, iż w naszym języku mamy typ dwubajtowy typ short, a użyty long ma 4 bajty. Nasze tablice zajmowały by w pamięci: 3*100000*2bajty = 600000 bajtów, gdy użyjemy tablicy short 3*100000*4bajty = 1200000 bajtów, gdy użyjemy tablicy long czy to jednak zmienia złożoność pamięciową? Nie, zmieniamy tylko wartość stałej, a nie typ funkcji złożoności.
Złożoność obliczeniowa również jest stała, gdyż zawartość tablicy nie wpływa na ilość obliczeń. Jest ona proporcjonalna do _stałej_ MAX. Teoretycznie złożoność jest najlepsza, jednak stale (a dokładnie stała MAX) sprawiają, iż takie cos jest nieefektywne. Możemy zaprojektować cos, co będzie się różnie zachowywać dla różnych danych, ale zawsze będzie co najmniej tak dobre jak rozwiązanie A. W czasie wpisywania wartości do tablicy możemy zapisać ilość cyfr w liczbach w zmiennych aDlugosc i bDlugosc, a następnie zmodyfikować foo()
foo(a, b, c) { dlugosc = (aDlugosc>bDlugosc) ? aDlugosc : bDlugosc; for(i=0; i Teraz złożoność pamięciowa jest taka sama, natomiast ilość obliczeń zależy juz od danych(a dokładnie od ilości cyfr w liczbach). Logiczne jest, iż ilość obliczeń (u nas ilość obiegów pętli) rośne wprost proporcjonalnie do ilości cyfr, zatem złożoność obliczeniowa jest liniowa
O(n) = n
Naszym n jest większa liczba z aDlugosc, bDlugosc. Możemy pójść dalej i przeznaczyć tyle pamięci ile jest cyfr, zamiast sztywno deklarować MAX zawsze (możemy użyć kolejki), wtedy złożoność pamięciowa również jest wprost proporcjonalna do sumy ilości cyfr. Podsumowując, okazało się, iż algorytm o złożoności stałej jest gorszy od liniowego, co wydaje się dość paradoksalne. Jest to przykład na to, iż mimo, ze stale są pomijane to maja one bardzo duże znaczenie praktyczne.

---

Tekst pochodzi z mojej starej strony domowej.

Robert Gawron

Artykuł pochodzi z serwisu www.Artelis.pl

Analityk Systemowy – łącznik dwóch światów

2011-03-18T15:00:00.000+01:00

Analityk Systemowy – łącznik dwóch światów

Autorem artykułu jest Grzegorz Kukawski

Słownikowa definicja analityka systemowego mówi, że jest to osoba, która potrafi analizować złożone problemy organizacji w celu opisania tych problemów i przedstawienia ich w formie możliwej do przetwarzania przez systemy informatyczne. No dobrze, ale co to tak naprawdę znaczy?

Kto powinien być analitykiem systemowym, informatyk, czy znawca badanej dziedziny? Jaką uczelnię powinien skończyć, aby poprawnie wywiązywać się ze swoich zadań? Powinien reprezentować interesariuszy biznesowych, a może zespół informatyczny, który będzie wykonywał prace projektowe. Gdzie w ogóle uczą bycia analitykiem systemowym? Hm, sporo tych pytań i nie bardzo wiadomo jak na nie odpowiedzieć. Ja jednak spróbuje to zrobić w tym artykule.

Wróćmy na początek do definicji. Wygląda na to, że analityk systemowy powinien przynajmniej być w stanie zrozumieć daną dziedzinę biznesową, bo inaczej jak by miał analizować „złożone problemy organizacji”. Tę tezę potwierdza również fakt, że musi to wszystko później opisać ludziom, którzy będą implementować jego rozwiązania w systemie informatycznym. Musi to zrobić w taki sposób, aby nie powtórzyła się znana historyjka z huśtawką (gdzie huśtawka spełnia wszystkie wymagania, ale nie da się na niej huśtać).

A więc analityk systemowy nie tylko musi zebrać wymagania i przetłumaczyć je na język bardziej strawny przez informatyków, ale również dopilnować, aby jego intencje zostały zrealizowane we właściwy sposób przez zespół informatyczny.

Spójrzmy na sprawę z jeszcze innej perspektywy. Co będzie jeśli wymagania są zebrane, system w połowie zaimplementowany, a rząd wprowadzi nową ustawę, która całkowicie wywróci projekt do góry nogami? Albo co będzie jak sprawdzi się powszechna opinia, że użytkownicy biznesowi sami nie wiedzą czego chcą dopóki czegoś nie zobaczą? Kto wtedy będzie odpowiedzialny za wyprostowanie sprawy?

Kto powinien być analitykiem systemowym?

Najlepiej jakby była to osoba z doświadczeniem. Wynika to z tego, że rzadko uczy się na uczelniach analizy systemowej. Na informatyce jest to elementem inżynierii oprogramowania i uczą tego zwykle informatycy. Z kolei na uczelniach dziedzinowych gorzej jest z nauczaniem elementów „twardej” wiedzy informatycznej (oczywiście pewnie znajda się wyjątki). A tymczasem analityk powinien być dość zaawansowany technicznie, aby wiedział co się da zrobić, a czego nie. Z drugiej strony powinien umieć słuchać i nie bać się pytać, gdy czegoś nie rozumie. Parafrazując znaną maksymę „analityk ma dwoje uszu, a tylko jedne usta po to, aby dwa razy więcej słuchać niż mówić”. Jednak mówić powinien, szczególnie wypytać o wszystko czego nie rozumie, więc nieśmiałość i poczucie wstydu z byle powodu odpada.

Dodatkowo bardzo przydatne jest, jeśli analityk zna się na dziedzinie, której problemy analizuje. Analityk będzie dużo rozmawiał z biznesem i jeśli będzie ciągle zadawał pytania w stylu „co to jest prolongata” doprowadzi do irytacji swoich rozmówców. Ale i tak lepsze to niż udawać, że się wszystko rozumie.

Rola i odpowiedzialność w projekcie

Z grubsza rzecz biorąc, rolą analityka systemowego w projekcie jest zbieranie i zarządzanie wymaganiami. Aby tego dokonać analityk musi zadbać o to, aby znane mu były przynajmniej te procesy biznesowe, które mają jakąś interakcję z budowanym systemem.

Po zrozumieniu niezbędnych procesów biznesowych, analityk systemowy zajmuje się wydobywaniem wymagań na system. Musi zatem zlokalizować miejsca styku procesów biznesowych z systemem i opisać to, jak w poszczególnych procesach biznesowych wykorzystywany będzie system i kto z niego będzie w tych miejscach korzystał. Do opisywania tej części rzeczywistości, analityk na szczęście ma stosowne narzędzia, a na ich czele stoi UML (ang. Unified Modeling Language).

W następnym etapie, analityk musi opisać jak dana interakcja z systemem (przypadek użycia) będzie obsługiwana przez system.

Warsztat łącznika dwóch światów

Procesy biznesowe – niby nie jest niezbędne ich rozumienie, zawsze można skupić się na wymaganiach funkcjonalnych i zapomnieć o zrozumieniu merytoryki procesów biznesowych. Jednak użytkownicy, którzy opowiadają o swoich wymaganiach zwykli o czymś zapominać. Ponieważ lepiej żeby sobie przypomnieli już na samym początku, podczas rozmów o tym jak pracują i próby zrozumienia procesów biznesowych, można ograniczyć przeoczenia, czy niedociągnięcia. Trzeba też pamiętać, że ludzie biznesu nie robią tego złośliwie, raczej niektóre rzeczy wydają się tak oczywiste, że „nie warto o nich wspominać”. Do modelowania procesów biznesowych można wykorzystać diagramy aktywności w UML. Są też bardziej dedykowane notacje, jak BPMN (ang. Business Process Modeling Notation).

Funkcjonalność systemu – do modelowania funkcjonalności używa się zwykle diagramu przypadków użycia (ang. Use Case Diagram). Są na nim dwa główne artefakty. Pierwszy z nich – Aktor – obrazuje osobę lub urządzenie korzystające z systemu. Drugi artefakt, to Przypadek użycia (ang. Use Case) odzwierciedla on funkcję systemu, którą wykorzystuje Aktor. Należy zaznaczyć, że aktor jest zawsze na zewnątrz Systemu, a Przypadek użycia obrazuje to, co się dzieje wewnątrz.

Realizacja funkcji systemu – aby dowiedzieć się jak działa dana funkcja systemu niezbędny jest opis danego przypadku użycia. Służą do tego scenariusze. Można je opisywać za pomocą języka naturalnego, lub skorzystać z części UML jaką są diagramy aktywności.

Narzędzi informatycznych wspierających opisywanie systemów za pomocą języka UML jest mnóstwo. Niektóre próbują nawet (z lepszym lub gorszym skutkiem) z takiego opisu generować gotowy kod systemu lub przynajmniej szkielet kodu, który później programista może uzupełnić.

Ciekawa nisza

Z punktu widzenia planowania kariery zawodowej, niewątpliwie warto rozważyć karierę analityka systemowego. Jeśli już przepracujemy przed ekranem monitora wiele godzin i przejdzie nam ochota na poznawanie kolejnego rewolucyjnego języka programowania warto rozważyć pracę bliżej biznesu. Dzięki temu można poznać wielu ciekawych ludzi, a charakter tej pracy da nam również możliwość poznania wielu dziedzin biznesowych, bo przygotowując wymagania na system informatyczny można naprawdę dużo dowiedzieć się o tym jak działają nawet najbardziej złożone organizacje.

Jeśli więc lubisz technologię i nie chcesz się z nią całkowicie rozstawać, a jednocześnie chciałbyś poszerzać swoje horyzonty, polecam zajęcie analityka systemowego. Może się okazać, że z czasem zagniesz swoją wiedzą o bankowości niejednego bankowca, a o księgowości niejednego księgowego.

---

Grzegorz Kukawski

Autor całkowicie darmowego kursu UML (http://darmowy-kurs-uml.scire.pl).

Pracuje w dużych projektach informatycznych od przeszło dziesięciu lat w rolach architekta, analityka, kierownika projektu i czasami (aby nie odrywać się zanadto od ziemi) programisty.

Prowadzi również zajęcia z Inżynierii oprogramowania na wydziale Informatyki Uniwersytetu Warszawskiego.

Artykuł pochodzi z serwisu www.Artelis.pl

Objętość stron WWW

2011-02-23T13:21:00.002+01:00

Objętość stron WWW

Autorem artykułu jest Damian Daszkiewicz

Ostatnio miałem przyjemność korzystania z internetu poprzez GPRS. Bardzo fajna sprawa, gdyż można mieć internet wszędzie i nie trzeba się przejmować awariami ukochanego dostawcy internetu (znając moje szczęście zawsze taka godzinna awaria zdarza się tylko wtedy, gdy naprawdę jest mi w danej chwili potrzebny dostęp do internetu np. w trakcie testowania jakiegoś skryptu).
Ostatnio miałem przyjemność korzystania z internetu poprzez GPRS. Bardzo fajna sprawa, gdyż można mieć internet wszędzie i nie trzeba się przejmować awariami ukochanego dostawcy internetu (znając moje szczęście zawsze taka godzinna awaria zdarza się tylko wtedy, gdy naprawdę jest mi w danej chwili potrzebny dostęp do internetu np. w trakcie testowania jakiegoś skryptu).

Dawniej gdy przez internet człowiek się łączył poprzez telefoniczny modem i płacił około 35 groszy za każde spędzone 3 minuty strony były ubogie pod względem graficznym. Można powiedzieć, że zawierały sam tekst z formatowaniem (pogrubienia, różne kroje czcionek) + ewentualnie jakieś logo (skoro się płaciło za każdą sekundę korzystania z internetu, to nie można było czekać zbyt długo na załadowanie się strony). Sytuacja się zmieniła gdy internet stał się coraz bardziej powszechny i coraz tańszy. Dzisiaj każdy mieszkaniec większego miasta ma możliwość korzystania z internetu bez limutu czasu połączenia za bardzo przystępną cenę (może ktoś mi powie, że 50 czy 100 zł to jednak dużo, z drugiej strony za czasów gdy korzystałem z modemu za 60 zł to mogłem posiedzieć na necie niecałe 10 godzin miesięcznie). Obecnie większość stron zawiera wiele zbędnych elementów graficznych, strony nie są proste i czytelne tylko ładne, kolorowe i wypchane różnego rodzaju grafikami. Być może to i dobrze, że strony są estetyczne, z drugiej strony należy pomyśleć też o tych osobach, które korzystają z mobilnego internetu.

Mogłoby się wydawać, że mobilny internet jest dla osób, które np. muszą stale sprawdzać pocztę nawet, gdy są w terenie (np. biznsmeni którzy podczas służbowego wyjazdu wieczorkiem w hotelu odpalają laptopa, aby sprawdzić co się dzieje). Jednak dużo osób z małych miasteczek, gdzie nie ma możliwości podciągnięcia normalnego internetu kupuje np. BlueConnect i płaci duże pieniądze za internet z 2GB limitem transferu. Teraz sobie pomyśl - 2GB to niewiele. Wystarczy intensywnie przeglądać strony internetowe, aby w kilka dni wykorzystać cały limit. Na szczęście niektóre przeglądarki internetowe (np. Opera) umożliwiają wyłączenie pluginu Flasha + wyświetlanie grafik.

Inna sprawa - często w małych miasteczkach gdzie nie można podpiąć normalnego internetu sieci komórkowe oferują jedynie GPRS (o szybszych formach dostępu do internetu takich jak UMTS czy EDGE nie ma mowy). Jeśli na GPRS strona się ładuje z prędkością około 2KB/s to pomyśl sobie jak długo musi się ładować Twoja strona, aby ktoś korzystający z komórkowego internetu ją zobaczył.

Jednak najbardziej denerwujące są osoby, które nie potrafią korzystać z internetu. Takie osoby potrafią wysłać maila z załączonym plikiem BMP o objętości 2MB, bo nie słyszały ani o formatach JPG/GIF/PNG czy choćby o pakerach (ZIP/RAR).

Dzisiaj być może nikt się nie rozczula nad takimi pierdołami jak wielkość załącznika w emailu, czy zbędne bajery na stronie WWW. Jednak pamiętajmy, że niektóre osoby wciąż są skazane na dostęp modemowy czy na komórkowy internet i nie utrudniajmy im życia! Ograniczajmu na stronach ilość zbędnych elementów graficznych a także wysyłając komuś jakiś załącznik skompresujmy go (nawet jeśli zajmuje on “tylko” 2MB)
---

Artykuł został przedrukowany z bloga Damiana Daszkiewicza

Artykuł pochodzi z serwisu www.Artelis.pl

Rozrywka w Internecie

2011-02-23T13:18:00.002+01:00

Rozrywka w Internecie

Autorem artykułu jest Agnieszka Suzanowicz

Czy próbowaliście kiedykolwiek szczęścia w grach, zakładach bukmacherskich i wielu innych rozrywkach jakie umożliwia Internet?
Czy próbowaliście kiedykolwiek szczęścia w grach, zakładach bukmacherskich i wielu innych rozrywkach jakie umożliwia Internet? Ograć przeciwnika nie patrząc mu w oczy, czy też w domowym zaciszu typować wyniki meczy – to atuty internetu. Szerzej mowa tu jednak o popularyzacji i nowym wizerunku hazardu. Poker, zakłady bukmacherskie, bingo, ruletka, black jack – to tylko niektóre z propozycji. Dobra zabawa jest na wyciągnięcie ręki. Wystarczy zapoznać się z zasadami i już możemy próbować szczęścia w grach hazardowych. XXI wiek rozpoczyna nowy wizerunek hazardu. Wizerunek, który dzięki Wam staje się przyjemny. Ogólnodostępna rozrywka w Internecie to nie tylko dobry pomysł na wolny czas, ale również szansa na zarobienie pieniędzy. Poker to teraz gra, która nabrała sportowego stylu. Miliony graczy internetowych, którzy nie muszą wychodzić z domu by wygrywać pokerowe turnieje. Jeżeli jeszcze nie ogarnęła Was gorączka internetowych gier hazardowych – to warto spróbować to zmienić... ale o tym przekonajcie się już sami!
---

Agnieszka Suzanowicz

Artykuł pochodzi z serwisu www.Artelis.pl

Orange free na kartę vs simdata

2011-02-23T13:14:00.002+01:00

Orange free na kartę vs simdata

Autorem artykułu jest Damian Daszkiewicz

Od dwóch tygodni jestem poza domem. Mam dostęp do internetu, więc mogę na bierząco odpisywać na emaile i pisać na blogu ;-) Wyjeżdżając gdzieś nie opłaca się wykupywać jakiegoś internetu z abonamentem podpisanym na rok więc korzystam z internetu w wersji prepaid. Mam do laptopa tani modem GPRS (i tak siedzę w takiej dziurze, gdzie nie ma EDGE). Kupiłem simdatę i kartę orange free. W obu cena jest taka sama - 30gr za megabajt (staram się nie zużywać więcej jak 10MB dziennie ale to mi za bardzo nie wychodzi ;-)
Od dwóch tygodni jestem poza domem. Mam dostęp do internetu, więc mogę na bierząco odpisywać na emaile i pisać na blogu ;-) Wyjeżdżając gdzieś nie opłaca się wykupywać jakiegoś internetu z abonamentem podpisanym na rok więc korzystam z internetu w wersji prepaid. Mam do laptopa tani modem GPRS (i tak siedzę w takiej dziurze, gdzie nie ma EDGE). Kupiłem simdatę i kartę orange free. W obu cena jest taka sama - 30gr za megabajt (staram się nie zużywać więcej jak 10MB dziennie ale to mi za bardzo nie wychodzi ;-)

Nie będę tutaj narzekał na debili, którzy nie potrafią pisać emailii (wysyłają mailem nieskompresowane pliki), ani na tych debili, którzy mówią mi że mam małego fiutka. Ponieważ korzystam na zmianę z dwóch prepaidów, więc tutaj je krótko porównam.

Otóż korzystałem z simdaty i jestem zadowolony (wiem, że strony WWW wolno chodzą i nabijają licznik transferu ale lepszy taki internet niż jego brak. Przynajmniej po powrocie do domu nie będę miał zaległości w odpisywaniu na emaile). Ale postanowiłem kupić POPa, zmienić taryfę na orange free i w razie zużycia całej kasy przelać kasę z komórki (na której mi się trochę jej nazbierało) na orange free. Orange free chodzi tak samo jak simdata. Paradoksalnie mam troszkę lepszy zasięg orange niż plusa. Ale simdata chodzi lepiej - orange lubi się czasem rozłączyć (w simdacie mi się to nie zdarza). Jeszcze mi ani razu się nie zdarzyło, aby mi modem powiedział, że nie łapie GPRSu więc obie karty chodzą całkiem fajnie.

Orange jest lepsze jeśli chodzi o przelew środków: otóż w simplusie można przelać maksymalnie 20 zł co 30 dni natomiast w orange limit jest wyższy (przelew środków z konta jest dobry jeśli masz drugiego prepaida w tej samej sieci tylko od rozmów). Poza tym przelew środków to fajna sprawa bo jak np. wrócę do domu a na karcie od internetu zostanie za dużo kasy to zawsze mogę ją przelać na swój telefon (z simdatą gorzej, bo nie mam komórki w simplusie).

Simdata jest lepsza do sporadycznego korzystania z internetu gdyż na grupach dyskusyjnych czytałem, że ktoś rok czasu nie korzystał z karty po roku doładował konto a zgromadzone środki mu nie przepadły. W Orange kasa jest kasowana ~35 dni po zablokowaniu połączeń wychodzących. Zresztą czytałem również, że i w simplusie ostatnio już nie są tacy wyrozumiali i zerują stan konta po około miesiącu od zablokowania połączeń wychodzących.

Nie polecam wykorzystywać karty SIM od internetu do rozmów gdyż w obu preapidach rozmowy i SMSy są bardzo drogie za to internet jest tani, dlatego trzeba mieć osobną kartę do internetu - zresztą jakbym miał jedną kartę i od rozmów i od internetu to bym zwariował gdyż wkładając kartę do modemu nie mogę wtedy odbierać rozmów.

W przypadku obu operatorów brakuje mi jakiejś funkcji aby wysłać bezpłatnego SMSa i otrzymać SMSa zwrotnego z stanem konta. Muszę albo przekładać kartę do telefonu albo logować się na stronie WWW (niestety ale mój modem nie ma możliwości wykonywania połączeń telefonicznych więc nie mogę nawet wystukać krótkiego kodu - jedynie mogę wysyłać/odbierać SMSy).

Podsumowując wolę orange free gdyż mogę z swojej komórki zasilić konto jednak simdata chodzi lepiej.
---

Artykuł został przedrukowany z bloga Damiana Daszkiewicza

Artykuł pochodzi z serwisu www.Artelis.pl

Terminal Internetowy: jak wypromować restaurację, pub, hotel lub inny lokal dostępny publicznie i przy tym nie zbankrutować?

2011-02-23T13:11:00.002+01:00

Terminal Internetowy: jak wypromować restaurację, pub, hotel lub inny lokal dostępny publicznie i przy tym nie zbankrutować?

Autorem artykułu jest Intelweb Intelweb

Czy zastanawiałeś się kiedyś, dlaczego wielu wydawców gazet dodaje często do nich perfumy, torebki, atlasy lub książki? Dlaczego wielkie koncerny do swoich produktów dołączają coraz to dziwniejsze gadżety? Przecież to wszystko kosztuje a cena pojedynczego egzemplarza produktu nie rekompensuje wydatku na gadżet.
Czy zastanawiałeś się kiedyś, dlaczego wielu wydawców gazet dodaje często do nich perfumy, torebki, atlasy lub książki? Dlaczego wielkie koncerny do swoich produktów dołączają coraz to dziwniejsze gadżety? Przecież to wszystko kosztuje a cena pojedynczego egzemplarza produktu nie rekompensuje wydatku na gadżet.

Okazuje się, że tego typu praktyki są znakomitym środkiem promocji. Jednorazowy wydatek, czasem nawet bardzo duży, w dłuższej czasowo perspektywie jest bardzo opłacalny, ponieważ przyciąga klientów do promowanego produktu.

Dziś nie wystarczy już oferować dobry produkt za przyzwoitą cenę. Współczesny klient wymaga szczególnego traktowania, oczekuje czegoś ekstra. Aby osiągnąć sukces i oddalić się od konkurencji trzeba się czymś znaczącym wyróżnić.

Stosowana przez wydawców prasy strategia wartości dodanej sprawdza się w każdym biznesie. Zapewnia ona nie tylko zdobycie nowych klientów, lecz także utrzymanie dotychczasowych, bo przecież konkurencja nie śpi.

Jak wykorzystać tę strategię w prowadzeniu lokali typu pub, bar czy restauracja?

Bardzo prostym i skutecznym sposobem na realizację tejże strategii jest wykorzystanie Terminala Internetowego.

Co to jest i co on daje?

Najkrócej mówiąc, Terminal Internetowy (zwany też Kioskiem Internetowym) to specjalnie przygotowany i wyposażony mocny komputer, który - jak automat z kawą - za pieniądze serwuje Internet. Umożliwia on między innymi dostęp do rozrywki i informacji w Sieci, łatwe korzystanie z poczty elektronicznej nawet z dala od domu, a także pozwala na rozmowy przez Gadu Gadu, Tlen lub Skype. Bez żadnego wysiłku, taka samoobsługowa maszyna pozwala na przyciągnięcie do lokalu nawet przechodniów, spragnionych dostępu do Internetu.

Wystarczy zacząć promować swój lokal jako Publiczny Punkt Dostępu do Internetu, a zagwarantuje to napływ nowych gości.

W przeciwieństwie do innych form promocji ta akurat sama zarabia na siebie i szybko się zwraca!

Kto mógłby chcieć korzystać z takiego Terminala Internetowego?

1.Młodzież, która tak często korzysta z poczty elektronicznej i internetowych serwisów informacyjnych i rozrywki, a nie ma przy sobie laptopa

2.Biznesmeni, który muszą mieć ciągły dostęp do internetu i na bieżąco sprawdzać pocztę elektroniczną

3.Turyści, który z odwiedzanego miasta i chcą swoim bliskim szybko wysłać pierwsze zdjęcia z wakacji

4.Każdy, kto chce (lub musi) szybko skorzystać z Internetu, będąc poza domem z radością powita znak: Publiczny Punkt Dostępu do Internetu.

Tego typu Kiosk Internetowy to jeszcze ciągle nowość na polskim rynku. Po spektakularnych sukcesach na Zachodzie wreszcie trafił do nas, gdzie mało kto w ogóle zdaje sobie sprawę z tego, jak potężne i dochodowe jest to urządzenie.

W prosty sposób staje się elementem strategi wyróżnienia się. Elementem, który sprawi, że klienci nie tylko przyjdą do lokalu z terminalem, ale też chętnie skorzystają przy okazji z oferowanych w nim usług.
---

Firma Intelweb jest wyłącznym dystrybutorem na Polskę Terminali Internetowych Web@Way, które zapewniają zarobek na trzy sposoby. Chcesz je poznać? Sprawdź! www.intelweb.pl

Artykuł pochodzi z serwisu www.Artelis.pl

Kiosk internetowy – pomysł na prosty biznes

2011-02-23T13:08:00.002+01:00

Kiosk internetowy – pomysł na prosty biznes

Autorem artykułu jest Intelweb Intelweb

Każdy, kto zajmuje się sprzedażą, ma teraz ogromną szansę wprowadzić do swojej oferty nowatorski i bardzo ciekawy produkt. W dodatku taki, że praktycznie nie istnieje jeszcze na rynku a zapotrzebowanie jest przeogromne. Dodatkowym ułatwieniem jest fakt, że nie potrzeba do tego żadnych inwestycji. Wystarczy umiejętność skutecznego sprzedawania.
Każdy, kto zajmuje się sprzedażą, ma teraz ogromną szansę wprowadzić do swojej oferty nowatorski i bardzo ciekawy produkt. W dodatku taki, że praktycznie nie istnieje jeszcze na rynku a zapotrzebowanie jest przeogromne. Dodatkowym ułatwieniem jest fakt, że nie potrzeba do tego żadnych inwestycji. Wystarczy umiejętność skutecznego sprzedawania.

Produktem, który zapewnia łatwą sprzedaż jest Kiosk Internetowy – skrzyżowanie udoskonalonego komputera z automatem do do wrzucania monet. Umożliwia on każdemu kto wrzuci monetę swobodne korzystanie z Internetu. Automat zajmuje tylko 1 metr kwadratowy powierzchni i można go postawić w każdym, publicznie dostępnym miejscu.

Oprócz tego, że ten Terminal Internetowy generuje bezpośrednie zyski w postaci pieniędzy za dostęp do ogólnoświatowej Sieci posiada jedną, szczególną cechę która sprawia, że jest niezastąpiony w lokalach typu puby, restauracje i hotele. Przyciąga klientów. I to mocno.

Cały biznes polega na tym by znaleźć chętnych do postawienia u siebie tej niezwykłej maszyny. Co ciekawe, właściciel lokalu wcale nie musi kupować web terminala. Wystarczy, że udostępni dystrybutorowi automatu tylko metr kwadratowy powierzchni, prąd i Internet, a bez żadnych inwestycji kiosk internetowy sam zacznie mu przyciągać, żądnych dostępu do Sieci klientów.

Drugą, bardzo ważną cechą terminala jest to, że jego sprzedawca nie musi martwić się o klientów. To częsty problem wielu biznesów – gdzie szukać potencjalnych kupujących. W przypadku Web Terminala lista ta jest bardzo długa.

Oto przykładowi klienci na terminal:

Restauracje
Kluby
Puby
Hotele
Ośrodki wczasowe
Biura podróży
Punkty informacji turystycznej
Sanatoria i szpitale
Stacje benzynowe
Centra handlowe i biurowce
Lotniska
Dworce
Porty
Stacje metra
Przystanki komunikacji
Kina (multipleksy)
Hale targowe i wystawowe
Uczelnie i szkoły
Muzea i galerie
Urzędy miejskie, ratusze i inne gmachy a administracji publicznej i samorządowej

Jak widać lista jest długa.

Biznes polegający na sprzedaży terminali posiada więc trzy potężne atuty:

1.Brak inwestycji sprzedawcy w towar

2.Znikome nasycenie rynku, przy ogromnych potrzebach

3.Bardzo długa lista potencjalnych klientów

Dystrybutor Kiosku Internetowego nie stawia praktycznie żadnych warunków co do współpracy, no może poza jednym - skutecznością! Może więc jest to biznes dla Ciebie
---

Firma Intelweb jest wyłącznym dystrybutorem na Polskę Terminali Internetowych Web@Way, które zapewniają zarobek na trzy sposoby. Chcesz je poznać? Sprawdź! www.intelweb.pl

Artykuł pochodzi z serwisu www.Artelis.pl

Czy da się zrobić dobry interes na Internecie?

2011-02-23T13:05:00.002+01:00

Czy da się zrobić dobry interes na Internecie?

Autorem artykułu jest Intelweb Intelweb

Dzisiejszy Internet to nie tylko moda i rozrywka, to także możliwość robienia doskonałych interesów. Świadczy o tym długa lista firm wykorzystujących możliwości globalnej Sieci, takich jak dostawcy Internetu (ISP), firmy hostingowe, webmasterzy, graficy, copywriterzy, agencje reklamowe.... Czy jest tu jeszcze wolne miejsce do robienia dobrych interesów?
Dzisiejszy Internet to nie tylko moda i rozrywka, to także możliwość robienia doskonałych interesów. Świadczy o tym długa lista firm wykorzystujących możliwości globalnej Sieci, takich jak dostawcy Internetu (ISP), firmy hostingowe, webmasterzy, graficy, copywriterzy, agencje reklamowe.... Czy jest tu jeszcze wolne miejsce do robienia dobrych interesów?

A gdyby tak skupić się na dostarczaniu specjalistycznych urządzeń do korzystania z Internetu w publicznie dostępnych miejscach? Nie każdy ma lub nosi ze sobą laptopa, a wykorzystanie do tego celu komórki to porażka. Stali użytkownicy Sieci zawsze chętnie powitają lokale, które zapewnią im dostęp do wszelkich usług sieciowych.

Oto pojawiła się wyjątkowa szansa dla wszystkich, którzy chcą na Internecie dobrze zarobić. Najnowsze Terminale Internetowe (zwane też Kioskami Internetowymi lub Web Terminalami) stanowią idealny produkt, który znakomicie wywiązuje się z tego zadania.

Co można zrobić za pomocą takiego terminala?

Ta udoskonalona wersja komputera osobistego zapewnia klientom między innymi takie usługi jak:

pełny dostęp do wszystkich zasobów Internetu
wyszukiwanie dowolnych informacji
kontakt z przyjaciółmi i rodziną za pomocą programów: Gadu Gadu, Tlen lub Skype
wysyłanie i odbieranie emaili
przeglądanie i przesyłanie zdjęć i dokumentów
możliwość skorzystania z usług bankowych przez Internet
sprawdzanie rozkładów jazdy
przeglądanie map i planów państw, miast, centrów handlowych i targowych, urzędów, uczelni i innych obiektów
rezerwację i kupno biletów (kina, teatry, hotele, biura podróży, imprezy, koncerty)
dostęp do informacji o pogodzie
przeglądanie repertuaru kin i teatrów
zapoznanie się z atrakcjami turystycznymi w okolicy, hotelami, gospodarstwami agroturystycznymi, pensjonatami itp
ciekawy sposób zapoznania się z reklamami produktów i usług
rozrywkę i zabawę za pomocą gier sieciowych

Cały biznes polega na tym by znaleźć chętnych do postawienia u siebie tej niezwykłej maszyny. Co ciekawe, właściciel lokalu wcale nie musi kupować Web Terminala. Wystarczy, że udostępni dystrybutorowi automatu tylko metr kwadratowy powierzchni, prąd i Internet, a bez żadnych inwestycji kiosk internetowy sam zacznie mu przyciągać, żądnych dostępu do Sieci klientów.

Każda sprzedaż lub pośrednictwo w udostępnieniu terminala to konkretna prowizja. Nie jest wymagany żaden wkład finansowy pośrednika. Wystarczy być skutecznym w sprzedaży. Mogą się tego podjąć zarówno firmy jak i osoby fizyczne. To bardzo łatwy zarobek bez żadnych inwestycji.
---

Firma Intelweb jest wyłącznym dystrybutorem na Polskę Terminali Internetowych Web@Way, które zapewniają zarobek na trzy sposoby. Chcesz je poznać? Sprawdź! www.intelweb.pl

Artykuł pochodzi z serwisu www.Artelis.pl

Skuteczne poszukiwanie informacji

2011-02-23T13:02:00.002+01:00

Skuteczne poszukiwanie informacji

Autorem artykułu jest dywyn

Istnieje wiele zasad, a przede wszystkim cennych wskazówek i rad, dotyczących korzystania z sieci internetowej. Wiele serwisów służy pomocą początkującym użytkownikom. Strony takie zawierają informacje o wysukiwaniu witryn, wchodzeniu na strony i innych podobnych kwestiach.

O korzystaniu z Internetu, a w szczególności o sposobach poszukiwania rozmaitych informacji, powiedziano już praktycznie wszystko. Niemniej jednak, wciąż można trafić na użytkowników, którzy zamiast najpierw zorganizować poszukiwania we własnym zakresie, od razu wchodzą na różne fora dyskusyjne i zadają masę pytań. Oczekują przy tym natychmiastowych odpowiedzi, chociaż sami nie włożyli praktycznie żadnego wysiłku w poszukiwanie potrzebnych informacji.

Trudno powiedzieć, dlaczego tak się dzieje. Przecież jeśli ktoś może wejść na forum i zostawić tam posta, to chyba równie dobrze mógłby wpisać odpowiednie hasło w wyszukiwarkę? W takich sytuacjach bardziej doświadczonym użytkownikom takich serwisów pewnie często ciśnie się na usta „najpierw skorzystaj z wyszukiwarki, a potem pytaj!”. Skorzystanie z internetowej wyszukiwarki, np. z popularnego Google, to bowiem najprostszy sposób, jeśli chce się uzyskać informacje czy też odpowiedzi na nurtujące pytania. Wystarczy tylko wpisać odpowiednie hasło, dotyczące interesującego nas tematu.

Równie pomocny może się jednak okazać także katalog stron internetowych, pod warunkiem, że będzie on zadbany, czyli często aktualizowany. Katalogi takie to bazy adresów wartościowych stron zawierających interesujące informacje. Strony te są zawsze podzielone na kilka kategorii, takich jak nauka, biznes czy turystyka, dzięki czemu poszukiwania są jeszcze łatwiejsze. Każdy może bowiem dotrzeć do informacji z tej dziedziny, która go interesuje.

Zanim więc zaczniemy zarzucać innych użytkowników pytaniami, sprawdźmy najpierw, czy samemu nie możemy znaleźć na nie odpowiedzi.

---

World of Warcraft gra z garunku MMORPG i gra w nią ponad 11 milionów ludzi z całego świata. Fanom gry polecam serwis WoW - Info

Artykuł pochodzi z serwisu www.Artelis.pl

Pułapki w świecie dostawców Internetu

2011-02-23T12:59:00.002+01:00

Pułapki w świecie dostawców Internetu

Autorem artykułu jest dywyn

Na próby oszustwa natrafiamy bardzo często. Niekiedy są one związane z rozmaitymi usługami, świadczonymi przez różne firmy. Okazuje się jednak, że przyjęcie niekorzystnej oferty nieraz wynika z naszej własnej głupoty. Wystarczy tylko, że nie przeczytamy wszystkich punktów umowy, i już padamy ofiarą naciągaczy.

W dzisiejszym świecie, gdzie każdy chce zarobić przy jak najmniejszym nakładzie pracy i wysiłku, czeka na nas wiele niebezpieczeństw. Wiele z nich dotyczy rozmaitych ofert, z których korzystamy. Życie w dzisiejszym świecie byłoby bardzo trudne, a dla niektórych wręcz niemożliwe, bez korzystania z rozmaitych rozwiązań technologicznych, takich jak telewizja czy telefon. Niemniej jednak, usługi te mają swoją cenę. Na szczęście, są one dzisiaj tak powszechne i każdy może mieć do nich dostęp, że ceny takich usług sukcesywnie spadają.

Inaczej jest ze stosunkowo nowymi rozwiązaniami. Takim wynalazkiem jest Internet. Chociaż nie jest to bardzo nowoczesne rozwiązanie, to jednak w Polsce sieć internetowa dopiero od niedawna cieszy się tak ogromnym zainteresowaniem. Teraz komputer podłączony do Internetu można spotkać już w praktycznie każdym mieszkaniu. Niemniej jednak, wciąż jest to jedna z najbardziej nowoczesnych usług proponowanych przez dystrybutorów. Jest znacznie bardziej innowacyjna od telefonii stacjonarnej, komórkowej, a nawet telewizji kablowej czy cyfrowej. Dlatego też koszty podłączenia do Internetu są nadal dość wysokie. Nic więc dziwnego, że wiele osób stara się szukać tanich i korzystnych ofert.

To właśnie z tego powodu wielu ludzi trafia w pułapki dostawców Internetu. Okazuje się bowiem, że niektóre z ogłoszeń, takich jak Internet Netia czy Tani Internet, które można spotkać w gazetach czy telewizji, mogą nie być do końca korzystne. Warto dokładnie zapoznać się ze wszystkimi szczegółami danej oferty, aby uniknąć nieprzyjemności, np. płacenia ogromnych pieniędzy za słaby transfer. Najlepiej porównać kilka ofert, proponowanych przez różne firmy, aby mieć rozeznanie na rynku.

---

Artykuł pochodzi z serwisu www.Artelis.pl

4 sposoby na to jak nie zostać oszukanym przez przedstawiciela handlowego firmy telekomunikacyjnej

2011-02-23T12:56:00.002+01:00

4 sposoby na to jak nie zostać oszukanym przez przedstawiciela handlowego firmy telekomunikacyjnej.

Autorem artykułu jest henrykprzedstawiciel

Witam, większość z nas została nie jednokrotnie oszukana przez ludzi, którzy oferowali różne rzeczy, usługi na różnych rynkach. Jako, że pracowałem w branży telekomunikacyjnej napiszę krótki poradnik na to jak nie zostać oszukanym przez przedstawiciela handlowego firmy telekomunikacyjnej.

Jest to tylko 4 rzeczy o których należy pamiętać przy okazji spotkania z przedstawicielami handlowymi (nie tylko firm telekomunikacyjnych, ale różnych branż). 4 jakże pomocne sprawy, które pozwolą uniknąć bycia okłamanym.

1. Zapytaj się dokładnie, jaką firmę reprezentuję (Pan(i) dzwoniący(a). Sprawdź co to za firma, jeżeli nie masz takiej możliwości zapytaj znajomych, ktoś powinien wiedzieć. A jeżeli zdarza się sytuacja, że nikt o takiej firmie nie słyszał to lepiej nie korzystaj z ich usług.

Jeżeli spotkanie z przedstawicielem jest u Ciebie w domu poproś o pokazanie identyfikatora.

Wtedy już będziesz wiedzieć jaką firmę reprezentuje osoba, która telefonicznie namawia Cię na daną ofertę.

Jeśli przedstawiciel nie chcę pokazać identyfikatora tzn. że coś już jest nie tak i należy taką osobę albo przegonić albo bardzo uważnie sprawdzać co dana osoba chce zaoferować.

2. Jeżeli jesteś zainteresowany zmianą operatora to:

- posłuchaj dokładnie oferty, zapytaj przedstawiciela o pokazanie danej oferty w katalogu czy cenniku.

- poproś o pokazanie regulaminu!!! do promocji, którą właśnie Ci przedstawia. Jeżeli nie chce pokazać regulaminu, podziękuj i wyproś go z domu. Przedstawiciel który coś ukrywa zapewne chcę Cię oszukać.

3. Dokładnie przeczytaj regulamin promocji i umowę!!!

Wiem, że to sporo czytania, ale nie musisz czytać całości. Możesz skupić się na czasie trwania promocji, czasie trwania promocji, ewentualnych rabatach i oczywiście dokładnej stawce jaką co miesiąc będziesz musiał(a) zapłacić za daną ofertę.

ps. regulaminy dialogu, netii i mniejszych firm telekomunikacyjnych są bardzo czytelne, także chwila czytania pozwoli na dokładne zapoznanie się z oferowaną ofertą. Regulaminy Tp SA. i Orange są bardziej nieczytelne i bardzo długie, ale za to przedstawiciele tych firm są najbardziej uczciwi.

4. Gdy zdecydujesz się na podpisanie umowy i taką umowę podpiszesz u siebie w domu, jeszcze raz dokładnie ją całą na spokojnie przeczytaj. Jeśli wszystko to co powiedział przedstawiciel zgadza się z umową i regulaminem to możesz spać spokojnie i dostaniesz to co zostało Ci zaoferowane.

Jeżeli jednak dzieje się odwrotnie, masz najczęściej tydzień czasu na odesłanie umowy do siedziby firmy. Musisz napisać pismo, że jednak rezygnujesz z oferty. Najlepiej napisać, że zostałeś(aś) okłamany(a) przez przedstawiciela, gdyż to co oferował nie zgadza się z regulaminem(umową). Taki list wyślij koniecznie poleconym, jeśli nie zmieścisz się w tych kilku dniach, firma nałoży na Ciebie karę za zerwanie umowy.

Te 4 wyżej wymienione punkty pozwolą Ci na podpisanie umowy z przedstawicielem na takich warunkach jakie naprawdę są zawarte w umowach, regulaminach.

Z autopsji wiem, że większość przedstawicieli handlowych pracuje na prowizję, przez to oszukuje klienta, oferując mu różne zmyślone oferty. Także uważać!!!

---

Zapraszam do mnie na bloga po więcej informacji o rynku telekomunikacyjnym.http://uslugitelekom.blox.pl/html

Artykuł pochodzi z serwisu www.Artelis.pl

Miejskie sieci dostępowe

2011-02-23T12:53:00.000+01:00

Miejskie sieci dostępowe

Autorem artykułu jest Anna Skiba

Sieci miejskie MAN wdrażane są głównie przez operatorów telekomunikacyjnych w celu zapewnienia dostępu do Internetu mieszkańcom. W przypadku, gdy Inwestorem jet lokalny samorząd, oprócz klasycznego dostępu do Internetu sieci łączą jednostki podległe lub instytucje organizacyjnie powiązane z samorządem.

Konwergencja

Infrastruktura sieciowa udostępnia różnorodne rodzaje transmisji w ramach jednej głównej sieci:

- telefonia VoIP

- sterowanie sygnalizacją świetlną

- fotoradary

- systemy przeciwpowodziowe

- transmisja danych

- dostęp do Internetu

- monitoring miejski

- stacje meteorologiczne

Korzystanie z jednolitej infrastruktury znacznie obniża nakłady finansowe i usprawnia zarządzanie. Sieci tego rodzaju są niezwykle elastyczne i łatwo skalowalne.

Integracja z aplikacjami

Wdrażanie infrastruktury jest zasadne tylko w sytuacji gdy działają na niej różnorodne usługi i aplikacje sieciowe. Istnieje możliwość integracji infrastruktury sieciowej z różnymi aplikacjami, np.:

- systemy księgowe i magazynowe

- podpis elektroniczny

- rejestry, ewidencje

- zarządzanie kryzysowe

- elektroniczny obieg dokumentów

Technologie

Wybór medium transmisyjnego:

Miejska sieć dostępowa do Internetu może być wdrożona przy pomocy bardzo różnorodnych technologii. Wszystko zależy od jej skali, funkcjonalności, budżetu Inwestora i oczywiście warunków technicznych:

- sieć światłowodowa wraz z wybudowaniem kanalizacji teletechnicznej

- bezprzewodowe:

o WiMAX
o sieci w paśmie nielicencjonowanym 2,4 GHz (802.11b/g) i 5 GHz (802.11a)
o radiolinie
o bezprzewodowe łącza optyczne (FSO)

- okablowanie strukturalne LAN (100Mb/s, 1Gb/s).

Urządzenia aktywne

Dobór urządzeń sieciowych zależy tylko i wyłącznie od wielkości budżetu Inwestora. Zaleca się stosowanie zaawansowanych technicznie urządzeń aktywnych (przełączniki , routery), które sprawią, że nowobudowana infrastruktura będzie szybka, bezpieczna i niezawodna.

Nowoczesne rozwiązania sieciowe pozwalają na:

- autentykację i autoryzację użytkowników

- wykrywanie i przeciwdziałanie atakom

- zapewnienie szeroko rozumianego bezpieczeństwa

- tunelowanie (VPN) i łączenie wielu rozproszonych sieci

- kontrolę antywirusową

- kontrolę antyspamową

- tworzenie hotspotów wraz z systemami billingowymi

- filtrowanie pobieranych z Internetu treści

- kontrolę dostępu

Umiejętne wykorzystanie wszystkich tych technologii pozwala uzyskać optimum zarówno od strony technicznej jak i ekonomicznej.

Finansowanie inwestycji

Przedsięwzięcia tego rodzaju służą informatyzacji społeczeństwa i zapobiegają wykluczeniu cyfrowemu. Stąd też mają pełne poparcie ze strony władz krajowych i unijnych. Dlatego inwestorzy mogą liczyć na dofinasowanie swoich inwestycji nawet w wysokości 85%.

---

Anna Skiba
www.netiona.pl
www.cyberbajt.pl

Artykuł pochodzi z serwisu www.Artelis.pl

Mobilny internet w pre-paidach

2011-02-23T12:49:00.002+01:00

Mobilny internet w pre-paidach

Autorem artykułu jest specjalista

Wakacje to czas odpoczynku, relaksu, ale dla sporej grupy osób brak dostępu do sieci jest jak zabranie tlenu-nie możemy bez tego żyć.Czy jesteśmy skazani na kilkanaście dni bez internetu?

Praktycznie każdy z nas zetknął się już z reklamami usług bezprzewodowego internetu.Modem za złotówkę, szybkość łącza porównywalna z tą, którą mamy na stałym łączu, ale jest jeden minus-umowa na x miesięcy.Najlepszym rozwiązaniem, które zapewni nam dostęp do sieci na czas wyjazdu jest kupno karty pre-paid praktycznie każdej większej sieci komórkowej i wykupienie pakietu "internet".Teraz najważniejsze - ile to kosztuje? Odpowiem na to pytanie omawiając dwie karty z których miałem okazję korzystać.Pierwsza z nich to Simplus.Do dyspozycji mamy cztery pakiety - 25 MB, 100 MB, 250 MB, oraz 500 MB.Wykupienie każdego z wyżej wymienionych pakietów to koszt 70zł a do wykorzystanie mamy 875 MB.Oczywiście można wykupić tylko pakiet 500 Mb i po jego wykorzystaniu wykupić kolejny co daje nam 1 GB za tą samą kwotę, ale osobiście nie stosuje tej metody ze względu na konieczność sprawdzania pozostałych megabajtów.Druga karta to Play Fresh z pakietami 100 MB, 500 MB, oraz 1 GB.Ten ostatni to koszt 25zł.Teraz każdy z Was pomyśli, że to zdecydowanie lepsza oferta, ale należy pamiętać, że zasięg mobilnego internetu sieci Play nie jest jeszcze w każdym zakątku Polski.Zastanówmy się teraz czy 875 MB lub 1 GB wystarczy nam na swobodne korzystanie z sieci.Zakładam, że osoba, która wyjechała na wycieczkę/wczasy będzie się głównie skupiała na odpoczynku i relaksie a nie buszowaniu w sieci, więc tak:sprawdzanie i wysyłanie poczty bez załączników to ok. 1-2 MB dziennie, wrzucenie kilku zdjęć na portal społecznościowy lub przesłanie ich mailem to ok 2 MB za jedną fotkę-niech będzie ich pięć dziennie to da nam 10 MB, przeglądanie stron z wykluczeniem youtube itp serwisów(megabajtożerne) to ok 40 MB.Przeważnie jedziemy na dwa tygodnie więc przez cały okres wykorzystamy ok 730 MB.Mamy więc jeszcze "rezerwę" na nieprzewidziany transfer.Oczywiście w innych sieciach też mamy możliwość korzystanie z pakietów lub niskich stawek za przesył danych, ale tylko te dwie sieci testowałem osobiście w kilkunastu miejscach w kraju i nigdy nie miałem problemu z połączeniem.

---

wartościowe e-booki

Artykuł pochodzi z serwisu www.Artelis.pl

Budowa sieci bezprzewodowej - aspekty prawne

2011-02-23T12:46:00.000+01:00

Budowa sieci bezprzewodowej - aspekty prawne

Autorem artykułu jest Anna Skiba

Sieci bezprzewodowe Wi-Fi na stałe zadomowiły się w naszych domach i biurach. Mimo tego ich stosowanie ciągle jeszcze wzbudza wiele emocji i wątpliwości zarówno ze strony użytkowników, jak i osób decydujących o ich wdrażaniu.

Niniejszy artykuł daje odpowiedz, jak zgodnie z prawem i przede wszystkim bezpiecznie korzystać z sieci radiowych instalowanych wewnątrz budynków.

Obecnie wykorzystywane są głównie trzy standardy: 802.11 a/b/g, ratyfikowany został niedawno nowy standard 802.11n. Wspólną cechą wymienionych standardów jest to, że wykorzystują one nielicencjonowane zakresy częstotliwości oraz używają technik rozpraszania widma radiowego. Urządzenia działające w tych standardach nie podlegają koncesjonowaniu i mogą być stosowane bez uzyskiwania pozwoleń. Aspekty prawne regulujące stosowanie urządzeń tego typu opisane są w dalszej części artykułu.

Brak urzędowej (w Polsce UKE) koordynacji stosowania urządzeń tego typu oraz zajmowanych przez nie kanałów radiowych powoduje, że często musza pracować w środowisku o dużych zakłóceniach. Budzi to obawy o ich wydajność ze względu na możliwość występowania interferencji. Obawy te są jak najbardziej uzasadnione.

Jednak twórcy standardów transmisji danych w pasmach nielicencjonowanych zadbali o to, aby zminimalizować skutki interferencji, miedzy innymi przez odpowiednią konstrukcję protokołów transmisji i wykorzystanie modulacji szerokopasmowej.

Uwzględniono fakt, że urządzenia powinny działać także w warunkach, gdy inne urządzenia działają nawet na tym samym kanale radiowym. Wszystkie standardy stosują cyfrową modulację, mającą za zadanie rozproszenie sygnału w widmie radiowym w celu zmniejszenia wpływu na inne urządzenia i obniżenia podatności na zakłócenia. Zastosowano wiele mechanizmów na poziomie protokołów komunikacyjnych, mających na celu przeciwdziałanie niekorzystnym zjawiskom.

W zależności od prędkości transmisji i standardu, stosowana jest różna modulacja. Im wyższa efektywność modulacji, tym większa do uzyskania prędkość transmisji. Niestety, wyższa efektywność modulacji okupiona jest większą podatnością na zakłócenia. W przypadku zwiększenia się stopy błędów transmisji ponad pewien poziom, urządzenia zmniejszają prędkość transmisji i zmieniają modulacje na wolniejszą, ale bardziej odporną na zakłócenia.

Aspekty prawne

Opisywane sieci bezprzewodowe tworzone są za pomocą urządzeń radiowych działających w paśmie 2,4 i 5 GHz. Stosowanie tego typu urządzeń regulowane jest kilkoma przepisami. Zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Transportu z dnia 3 lipca 2007 r. (Dz.U. 2007 nr 138 poz. 972) w sprawie urządzeń radiowych nadawczych lub nadawczo-odbiorczych, które mogą być używane bez pozwolenia radiowego z późniejszymi zmianami (Dz.U. 2008 nr 47 poz. 277), nie wymaga pozwolenia używanie urządzeń bliskiego zasięgu, typu szerokopasmowe systemy transmisji danych, spełniających poniższe wymagania:

- W zakresie częstotliwości 2400 ÷ 2483,5 MHz maksymalna moc promieniowania lub maksymalne natężenie pola magnetycznego w odległości 10 m nie może przekraczać 100mW e.i.r.p. Urządzenia musza spełniać wymagania określone w normach przenoszących normę ETSI EN 300 328.

- W zakresie częstotliwości 5150 ÷ 5350 maksymalna moc promieniowania lub maksymalne natężenie pola magnetycznego w odległości 10 m nie może przekraczać 200 mW e.i.r.p. W tym zakresie częstotliwości dopuszcza się używanie urządzeń wyłącznie wewnątrz pomieszczeń. Podana moc obowiązuje dla urządzeń wyposażonych w mechanizm sterowania mocą nadajnika, zapewniający współczynnik redukcji co najmniej 3dB w stosunku do maksymalnej dopuszczalnej wyjściowej mocy systemu. Urządzenia powinny być wyposażone w mechanizm DFS oraz spełniać wymagania określone w normach przenoszących normę ETSI EN 301 893.

W świetle regulacji prawnych Unii Europejskiej, radiowe urządzenia telekomunikacyjne powinny być zgodne z dyrektywami nowego podejścia:

- Telekomunikacyjne urządzenia końcowe i urządzenia radiowe (RTTE, Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 1999/5/WE) wprowadzona Rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 15 kwietnia 2004 roku w sprawie dokonywania oceny zgodności telekomunikacyjnych urządzeń końcowych przeznaczonych do dołączania do zakończeń sieci publicznej i urządzeń radiowych z zasadniczymi wymaganiami oraz ich oznakowania (Dz.U. nr 73, poz. 659).

- Kompatybilność elektromagnetyczna 13 (EMC), wprowadzona Ustawą o kompatybilności elektromagnetycznej z dnia 13 kwietnia 2007 r.

- Niskonapięciowe wyroby elektryczne (LVD, Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2006/95/WE), wprowadzona Rozporządzeniem Ministra Gospodarki z dnia 21 sierpnia 2007 r. w sprawie zasadniczych wymagań dla sprzętu elektrycznego (Dz.U. nr 155, poz. 1089).

- Ograniczenie użycia substancji niebezpiecznych (ROHS, Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2002/95/WE), wprowadzona Rozporządzeniem Ministra Gospodarki z dnia 27 marca 2007 r. w sprawie szczegółowych wymagań dotyczących ograniczenia wykorzystywania w sprzęcie elektronicznym i elektrycznym niektórych substancji mogących negatywnie oddziaływać na środowisko (Dz.U. nr 69, poz. 457).

- Ustawa o systemie oceny zgodności (Dz.U. nr 166, poz. 1360).

W związku z powyższym każdy zestaw radiowy (składający się z urządzenia radiowego, kabla RF i anteny nadawczo-odbiorczej) powinien:

- być poddany ocenie zgodności z zasadniczymi wymaganiami,

- być oznakowany znakiem CE,

- posiadać certyfikat lub deklarację zgodności wystawioną przez producenta bądź importera.

Bezpieczeństwo użytkowników

Zgodnie z ramowa dyrektywa 89/391/EWG, na stanowiskach pracy we wszystkich sektorach działalności, powinny być prowadzone działania zmierzające do skutecznego ograniczania lub eliminowania ryzyka zawodowego. Jednym z czynników ryzyka są pola elektromagnetyczne (PEM) emitowane przez urządzenia radiowe.

Mogą one powodować niepożądane skutki, co wymaga ich kontroli oraz ograniczenia ekspozycji zarówno ogółu ludności, jak i pracowników oraz infrastruktury technicznej. Dotychczas nie wypracowano międzynarodowego konsensusu odnośnie hipotez wiążących ekspozycję na pola słabe, szczególnie długotrwałą (wieloletnia), z pogorszeniem stanu zdrowia lub zdolności do pracy.

Ze względu na możliwość potwierdzenia tych hipotez oraz możliwość odkrycia również innego negatywnego oddziaływania pól elektromagnetycznych na ludzi, powinny być stosowane dostępne środki ich zmniejszania. Uzasadnione jest to szczególnie w przypadku pól oddziałujących przez wiele godzin dziennie i przez długie lata.

Przepisy krajowe nie wyróżniają specjalnej oceny pól elektromagnetycznych wytwarzanych przez sprzęt biurowy i ekspozycji zatrudnionych przy jego obsłudze pracowników. Postanowienia przepisów odnoszą się w równym stopniu do wszystkich osób wykonujących prace związaną z ekspozycją na pola elektromagnetyczne, niezależnie od ich częstotliwości oraz wytwarzających je urządzeń.

Zasady oceny warunków ekspozycji zawodowej ustala rozporządzenie ministra pracy i polityki społecznej w sprawie najwyższych dopuszczalnych stężeń (NDS) i natężeń (NDN) czynników szkodliwych dla zdrowia w środowisku pracy (Dz.U. 2002 nr 217 poz. 1833) oraz norma PN-T-06580:2002. Dyrektywa 2004/40/WE dotyczy minimalnych wymagań bezpieczeństwa przy ekspozycji zawodowej na pola elektromagnetyczne.

Przy ocenie emisyjności sprzętu elektrycznego powszechnego użytku wykorzystuje się normy europejskie zharmonizowane z dyrektywami 2004/108/WE (EMC) i 2006/95/WE (LVD). Zgodnie z wymaganiami tych norm, na obudowie urzadzeń, wokół których poziom pól jest mniejszy od granicznego (czyli bezpieczny), umieszczany jest znak CE.

W konsekwencji obecność znaku CE na obudowie urządzeń powszechnego użytku poświadcza spełnianie wszystkich wymagań i zaleceń.

"W zdecydowanej większości pomieszczeń pracy biurowej nie ma potrzeby wykonywania rutynowych pomiarów i oceny ekspozycji pracowników na pole elektromagnetyczne. Mogą być one uzasadnione tylko w szczególnych przypadkach, kiedy pracownik eksponowany jest na pola elektromagnetyczne wytwarzane przez urządzenia lub instalacje znajdujące się poza stanowiskiem lub pomieszczeniem pracy biurowej." (źródło: www.ciop.pl/21943)

"Z uwagi na małe moce emitowanego sygnału pole elektromagnetyczne w otoczeniu urządzeń WLAN (w odległości większej od 15 cm od anten nadawczych) nie przekracza wartości granicznych dla ekspozycji ogółu ludności i strefy bezpiecznej wg postanowień rozporządzenia w sprawie NDN". (źródło: www.wypadek.pl)

---

Anna Skiba
www.netiona.pl
www.cyberbajt.pl

Artykuł pochodzi z serwisu www.Artelis.pl

Sieć WLAN w biurze

2011-02-23T12:41:00.002+01:00

Sieć WLAN w biurze

Autorem artykułu jest Anna Skiba

Sieci bezprzewodowe Wi-Fi na stałe zadomowiły się w naszych biurach. Kto z nas wyobraża sobie powrót do wszechobecnych, wiecznie leżących pod nogami kabli? Teraz dzięki zastosowaniu zaawansowanych technologicznie urządzeń aktywnych sieci biurowe WLAN są wydajne, bezpieczne i niezawodne.

Jedna fizyczna infrastruktura umożliwia bezpieczny dostęp do różnych zasobów dla różnych użytkowników.

Technologia sieci bezprzewodowych

Bezprzewodowe sieci biurowe działają w pasmach nielicencjonowanych 2,4 oraz 5 GHz. Użytkowanie częstotliwości radiowych w tych pasmach nie wymaga pozyskiwania jakiejkolwiek zgody czy pozwolenia. Kluczowym elementem tego rodzaju sieci są punkty dostępowe (AP), które w dużym uproszczeniu działają jako bezprzewodowe przedłużenie sieci kablowej. Obecnie stosowane są urządzenia działające w standardzie 802.11 b/g w paśmie 2,4 GHz oraz 802.11a w paśmie 5 GHz. Aktualnie zakończyły się prace nad ratyfikacją nowego standardu - 802.11n, który ma oferować prędkość transmisji do 600 Mb/s. Do budowy rozległych sieci bezprzewodowych coraz częściej wykorzystuje się tzw. porty radiowe ze względu na ich zaawansowaną funkcjonalność, łatwość zarządzania oraz korzystną cenę. Pracownicy biura mają do wyboru cały wachlarz urządzeń, dzięki który mogą skorzystać z firmowej sieci: laptop wyposażony w kartę radiową - USB, miniPCI, PCMCIA, telefony komórkowe, palmtopy czy PDA.

Możliwości sieci radiowych

Sieci bezprzewodowe w biurze to już nie tylko transmisja danych pomiędzy komputerami pracowników. To przede wszystkim wydajna, bezpieczna i niezawodna warstwa transportowa dla aplikacji i usług sieciowych.

Mobilność pracowników

Integracja sieci kablowych i bezprzewodowych zapewnia pracownikom mobilność. Rozwiązania obsługujące roaming pozwalają na swobodne przemieszczanie się na terenie będącym z zasięgu sieci bez przerw w dostępie do Internetu.

Bezpieczeństwo

Jedna fizyczna infrastruktura umożliwia bezpieczny dostęp do różnych zasobów dla różnego rodzaju użytkowników. Te same urządzenia dają autoryzowanym pracownikom firmy dostęp do wszystkich zasobów sieci LAN i Internetu a np. gościom tylko ograniczony dostęp do Internetu. Polityka bezpieczeństwa pozwala zdefiniować prawa dostępu użytkowników do zasobów sieciowych w oparciu o ich tożsamość, porę dnia, miejsce i rodzaj połączenia z siecią. Wyspecjalizowane mechanizmy bezpieczeństwa pozwalają na wygodną i bezpieczną identyfikację oraz autoryzację użytkowników. Scentralizowane zarządzanie wraz z kontrolą dostępu na krawędzi sieci pozwala w prosty i efektywny sposób zarządzać złożonymi regułami bezpieczeństwa.

Szybkość transmisji

Sieci kablowe mogą oferują możliwość transmisji na poziomie 1 Gb/s dla każdego użytkownika sieci. Połączenia szkieletowe dają możliwość osiągnięcia przepustowości aż 10 Gb/s z możliwością agregacji. Do dyspozycji użytkowników sieci bezprzewodowych są prędkości transmisji na poziomie 54 Mb/s. Zaawansowane mechanizmy Load Balancing inteligentnie dbają o równomierne obciążenie poszczególnych elementów sieci WLAN.

Niezawodność sieci radiowej

Złożone mechanizmy dbają o niezawodność sieci. Zwykle wdraża się rozwiązania zapewniające redundancję zasilania, elementów zarządzających i samych łączy. Rozbudowane narzędzia pozwalają na monitoring sieci, wykrywanie symptomów awarii przed ich wystąpieniem oraz zapobieganie im.

---

Anna Skiba
www.netiona.pl
www.cyberbajt.pl

Artykuł pochodzi z serwisu www.Artelis.pl

Sieć przemysłowa

2011-02-23T12:37:00.002+01:00

Sieć przemysłowa

Autorem artykułu jest Anna Skiba

Sieci bezprzewodowe służą jako warstwa transmisyjna dla wielu systemów w warunkach przemysłowych. Ekstremalne środowisko stawia przed urządzeniami szczególne wymagania, by zagwarantować niezbędną dla procesu produkcyjnego niezawodność.

Zastosowania sieci radiowych w przemyśle

Sieci bezprzewodowe na dobre zadomowiły się w przemyśle i zakładach usługowych. Oprócz połączenia samych komputerów służą jako warstwa transmisyjna dla:

- systemów monitoringu i telewizji przemysłowej,

- nadzoru i sterowania produkcją,

- systemów kolekcji danych,

- przenośnych czytników kodów kreskowych, np. komputer przenośny (handheld),

- czytniki na wózkach widłowych,

- lokalizacji osób, urządzeń,

- mobilnej łączności,

Ekstremalne środowisko

Sieci przemysłowe stawiają szczególne wymagania systemom transmisji. Urządzenia tworzące sieć bezprzewodową narażone są na silne zakłócenia elektromagnetyczne, ekstremalną temperaturę i wilgotność oraz ich duże i gwałtowne zmiany, zapylenie, drgania, opary rożnych substancji.

Urządzenia do pracy w ekstremalnych warunkach

Urządzenia pracujące w tak ekstremalnym środowisku muszą spełniać ekstremalne wymagania. Powinny być one wyposażone w obudowy zabezpieczajace elektronikę przed szkodliwymi warunkami zewnętrznymi. Spełniają wyśrubowane normy szczelności i odporności na uszkodzenie. Gwarantują niezawodność i bezpieczeństwo systemu informatycznego co jest niezbędne dla zapewnienia ciągłości procesu produkcyjnego czy biznesowego.

---

Anna Skiba
www.netiona.pl
www.cyberbajt.pl

Artykuł pochodzi z serwisu www.Artelis.pl

Recenzja: DELL c400

2011-02-23T12:34:00.000+01:00

Recenzja: DELL c400

Autorem artykułu jest Kira F.

Dzisiaj na tapecie laptop Dell Latitude C400. Wyjątkowo lekki - tylko ok 1,7 kg; mały - jak format A4 + 2 cm szerszy, o grubości ok 2,3 cm.
Czemu DELLik, i to nie najnowszy? Ano temu, że kocham tą zabaweczkę całym sercem :)
Dzisiaj na tapecie laptop Dell Latitude C400. Wyjątkowo lekki - tylko ok 1,7 kg; mały - jak format A4 + 2 cm szerszy, o grubości ok 2,3 cm.
Czemu DELLik, i to nie najnowszy? Ano temu, że kocham tą zabaweczkę całym sercem :)

DELLika kupiłam w maju, i w tej chwili nie wyobrażam już sobie bez niego normalnego funkcjonowania. Jest rzeczywiście leciutki, to nie tylko chwyt marketingowy. Noszę go zazwyczaj po prostu w torebce- wymiarami świetnie pasuje, mikrocudeńko moje.

Wielkość pi razy oko dużego zeszytu czy cienkiego segregatorka sprawia, że spokojnie można go wrzucić do plecaka czy nawet aktówki i zabrać gdziekolwiek, gdzie się akurat wybierasz.

No, ale porozmawiajmy o parametrach ;)

Dane Techniczne

Model: SUB NOTEBOOK DELL C400
Procesor: Intel Pentium III 1200 MHz Mikroprocesor Intel Mobile z technologią Intel SpeedStep, Cache: 512 kb
Dysk twardy: 20 GB
Pamięć: 256 MB
Architektura: PC133 SDRAM
Grafika: INTEL ACCELERATOR 830M/MG
Modem: 56Kb/s V.90
Lan: 3com 10/100Mb/s
Matryca: aktywna matryca TFT: XGA; LCD 12.1' XGA !!!
Dźwięk: Crystal 4205, wbudowane głośniki oraz mikrofon
FDD: TAK zewnętrzny
CD-ROM: TAK zewnętrzny
Układ: QWERTY (standardowy układ angielski - programisty)
Wskaźniki: TrackPoint+TouchPad

Pomijając RAM, który defaultowo należałoby zwiększyć (w standardzie 256M, ja akurat mam 512+128M)- parametry akurat i do użytku zawodowego, i do domowego, no i rzecz jasna do WarDrivingu. O którym później ;)

Osobiście używam go:
1. Do Internetu - logiczne, nie? ;)
2. Do grafiki - nawet Photoshop chodzi na nim całkowicie płynnie
3. Do pracy - kilka różnych uruchomionych na raz programów też płynnie
4. Do słuchania muzyki ;) - też logiczne, prawda? Dźwięk średni, ale starcza
5. Do WarDrivingu - tego chyba tłumaczyć nie trzeba: malutkie, lekkie cacko w które starczy wsadzić Orinoco i śmiga jak marzenie...

Wady? Niezauwa... a nie, zauważyłam jedną:
Karta sieciowa 3com-a lubi mieć odpały. Tzn., jak działa, to działa przepięknie. Fioła dostaje jednak, jeśli odłączysz kabel sieciowy i restartniesz kompa. Mówiąc obrazowo- laptop zaczyna mulić jak wściekły do momentu albo wpięcia spowrotem kabelka, albo wyłączenia połączenia LAN.

Jako, że jest to miłość mojego życia, przetestowana często w dość skrajnych warunkach i spełniająca moje najdziksze zachcianki, mogę z czystym sumieniem polecać tego laptopika.
---

Autorka: Kira®
Więcej moich tekstów znajdziesz tutaj: http://cyber-girl.net

Artykuł pochodzi z serwisu www.Artelis.pl